بر وبچه های کتابخانه قائمیه

مینا اسدی از شاملو می گوید

2011-06-20T01:14:00.000+04:30

آی عشق ، آی عشق .... چهره ی سُرخت پيدا نيست
در شب بزرگداشت احمد شاملو در لندن ( ماه آگوست دو هزار) که با شرکت گروه کثيري از علاقمندان ، برگزار شد مينا اسدي ، هادي خرسندي ، م- آزرم و سيروس ملکوتي شرکت داشتند. آنچه در پي مي آيد بخشي از گفتار مينا اسدي است که براي شرکت در اين مراسم از سوئد دعوت شده بود.
**** **
براي ذکر مُصيبت نيامده ام. در سوگ نمي نشينم براي کسي که تازه ، پس از مرگ جسمش، حضور زنده ي شعرش را ، ما و جهان ، بي حُب و بغض و کينه به داوري مي نشينيم .... براي اين نيامده ام که از والايي و عظمت شاعري که رفت ، در مجلس ياد بود او سخن بگويم و چشماني را از اشک ، پُر کنم...
نيامده ام تمام صفات برتر را به او نسبت دهم .
در مجلس ياد بود انساني که مي ميرد، چه جوان ، چه پير ، چه خادم ، چه خائن ، چه قاتل ، چه مقتول ، چه زيبا ، چه زشت، چه ستمگر ، چه ستمکش، رعايت عادتي انساني ست که قطره اشکي ريخته شود .... حلوا و خرمايي داده شود ، دعايي خوانده شود و کلماتي در سجاياي اخلاقي و انساني آن مرحوم ! يا روان شاد ! يا زنده ياد گفته شود ... « مرد خوبي بود!»... و اما من بدين کار نيامده ام....
فاتحه خوان در گذشت شاعري نيستم که در لحظه ... لحظه ي زندگيش، مرگ را زيسته بود با آوازي غمناک، و به عُمري سخت دراز و سخت فرساينده .
سوگوار نيستم در مرگ کسي که هرگز از مرگ هراسي نداشت « هراس او – باري – همه از مُردن در سرزميني بود که مُزد گورکن از بهاي آزادي انسان افزون باشد» .
نه .... من بدين کار نيامده ام.

آمده ام از تفاوت ها بگويم .... از تفاوت چگونه زيستن و چگونه رفتن ... از تفاوت ميان شعر شاملو و معدود شاعراني چون او ، با بيشماراني که بي اعتناء به جهان پيرامونشان ، از شعر ، مشک ِ پُر اشک به قافيه ي کشک را دريافته اند . آمده ام که از آرمان هنر و نقش هنرمند آرمانخواه بگويم، از هنرمندي بگويم که هدفش آرايش ِ نقش ِ ايوان نيست ، بل، که هراسش ، آوار شدن خانه ي از پاي بست ويران ست بر سر مردمي که در آن زندگي مي کنند .
از هنرمندي بگويم که با پخش مسکن و تسکين موقت درد، جويند گان راه درمان را ، به توهم نمي اندازد...از هنرمندي بگويم که شمع بزم انجمن هاي ادبي نيست و از شنيدن کلمه ي آرمان خواه ، چين بر پيشاني نمي اندازد، سکته ي ناقص نمي کند و گوشه ي لبش، کج نمي شود . از هنرمندي بگويم که از رنگ سُرخ نمي ترسد و از ترس مرگ ، خون بالا نمي رود و هنوز که هنوز است در حال گرفتن زير ابروي ماه و بند انداختن صورت خورشيد خانم نيست، از هنرمندي که سالهاست نرگس شهلا ي يار را طلاق داده است و چشم به راه کمند زُلف يار ، پُشت پنجره نمي نشيند ، هنرمندي که به قانون ، ماده ، لايحه و تبصره پُشت پا مي زند تا ، رها از بند هاي دست و پا گير ، آزادانه از انساني جهاني سخن بگويد .هنرمندي که چرخ بر هم مي زند اگر که بر وفق مرادش نباشد. هنرمندي که مفهوم هستي را مي داند و مي داند که براي زبوني کشيدن از چرخ فلک به دنيا نيامده است. هنرمندي که مُدارا نمي کند.... تمکين نمي کند ، سر نمي گذارد ... لاس نمي زند .... فضاي خالي بين دو صندلي را براي نشستني درد آور، انتخاب نمي کند ... هنرمندي که سايه نشين نيست... بر ساحل عافيت لم نداده است . شيفته ي نور و روشنايي ست و آرزو مي کند که « اي کاش مي توانست اين خلق بيشمار را بر شانه هاي خود بنشاند تا با دو چشم خويش ببينند که خورشيد شان کجاست؟»
هنرمند ي که مي خواهد « همه ي انسانها از آفتاب ياد بگيرند که در دردها و شادي هايشان بي دريغ باشند و کاردهايشان را جز از براي قسمت کردن بيرون نياورند...»، هنرمندي که پس از صرف دو پُرس چلو کباب فرد اعلا و از سر بي دردي ، در باره ي کودکان گرسنه ي « بيافرا » اعلاميه صادر نمي کند . هنرمندي که صدا دارد ... هست ... خاک تو سري و پخمه نيست ... اعتراض مي کند...نمي پذيرد ... تن نمي دهد.... مُشت گره مي کند... دندان نشان مي دهد ، آمده ام از هنرمندي بگويم که راه ديگران را نمي بندد... نردبان زير پاي کسي را نمي کشد ... هنرمندي که خوش خدمتي نمي کند . کوچک و بزرگ نمي شود ... تعظيم نمي کند... مُعلق نمي زند و جاي دوست و دشمن نشان نمي دهد...
آمده ام از هنرمندي بگويم که پرچم سفيد ندارد ، اهل مصالحه نيست... رنگها را مي شناسد و مفهوم آن را مي داند... هنرمندي که جانش به جان مردمش بسته است...هنرمند ي که مُتوهّم نيست ... و تا جهان باقي ست و گرگان به کار دريدن اند «همراه مادران سياهپوش ، داغدار زيباترين فرزندان آفتاب و باد است.
از هنرمندي بگويم که به ذلت و حقارت تن نمي دهد واز هر نمدي، طمع کلاهي
ندارد . هنرمند ي که از تصور احتمالي خطر ، پرده ها را نمي کشد و در پستوي خانه نهان نمي شود ، هنرمندي که با شعرش ، سيلي جانانه اي به چهره ي قلم شکنان مي زند و به خاطر آزادي مي جنگد. آمده ام از هنرمندي بگويم که هيچ نيرويي نمي تواند از مردم جدايش کند، هنرمندي که مي بيند .... مي شنود... مي گويد... و کر وکور و لال در کنار پرده دار ، چهار زانو نمي نشيند . آمده ام از هنرمندي بگويم که براي يک نفس بيشتر و يک روز بهتر لال ماني نمي گيرد ، از هنرمندي که نان را به نرخ روز نمي خورد و در برابر از ما بهتران خضوع و خشوع نمي کند . آمده ام از هنرمندي بگويم که شعرش تلنگري ست بر ديدگان خوابزدگان ، نا اميدان و از پا نشستگان ... هنرمندي که آئينه دار آيندگان است و به بودن و شدن يقين دارد ، هنرمندي که سور عزاي مردم را به تماشا نمي نشييند.... از هنرمندي بگويم که موش وار به دنبال سوراخي نمي گردد، هنرمندي که خرافه پرست نيست و به بهانه ي احترام به باورهاي مردم ، سر بر سجاده ي ريا نمي گذارد . هنرمندي که سر تق است ، کله شق است و شعر « زمانه با تو نسازد تو با زمانه بساز » را خوش خطي نمي کند و بر در و ديوار خانه اش نمي آويزد ، آمده ام از هنرمندي بگويم که رقص جنازه ها را بر دار، مي بيند .... فرياد شکنجه شدگان را ، مي شنود و سنگسار زنان عاشق را جانمايه ي شعرش مي کند . از هنرمندي بگويم که با جامعه ي خويش بيگانه نيست و در هنرش ، درد زمانه را تصوير مي کند ... هنرمندي که طُغيان مي کند ... برکه نيست.... رود نيست... مي رود ... مي خواند... مي خروشد.... شورشگرست..... حرف زور لاي کَتش نمي رود... از ترس محتسب، جانماز پهن نمي کند و تسبيح نمي اندازد و لااله الاالله گوي هيچ زنده و مرده اي نيست ، هنرمندي که « به دريوزگي کفي نان مسلمان نمي شود » و در تأئيد فرمايشات جناب گرگ، سر تکان نمي دهد، هنرمندي که باج نمي دهد ، رشوه نمي گيرد و چهار دستي به اين زندگي کوفتي نکبت بار نه چسبيده است، آمده ام از هنرمندي بگويم که براي قصابان ، نامه ي فدايت شوم نمي نويسد. هنرمندي که دولت آباد نيست، مردم انديش است ، هنرمندي که در اوج فقر و ذلت و بيماري و بيکسي مردم ، در نيمکت آسايش لم نمي دهد و طراوتي و کتابي و گوشه ي چمني را بر نمي گزيند ... هنرمندي که ستيزه جوست .... سر سازش ندارد ... دخالت گرست و صلاح مملکت را به خسروان وا نمي گذارد.... سياست گريز نيست و بر سينه ي ارباب بي مُروت دنيا دست رد مي زند ... هنرمندي که آستان بوس هيچ گُنبد و بارگاهي نيست ، ميان اين و آن ، گيج و منگ و ناتوان در نمي ماند ، و روباهان را به دو دسته ي مهربان و نامهربان ، تقسيم نمي کند.... هنرمندي که تنها ، زمين را مي شناسد و به رساله ها واحکام آسماني چشم اميدي ندارد، هنرمندي که مداح و مرثيه خوان هيچ قدرتي نيست.
هنرمندي که در چهار چوب مرز پُر گُهر در جا نمي زند. وجدان بيدار زمان ست و حضورش ، خاري در چشم ستمگران .... هنرمندي که « پُر تپش تر از دريا ، موج را سرودي مي کند »... هنرمندي که « با چراغي در دست و چراغي در برابر ، به جنگ سياهي مي رود و به ظلم ، گردن نمي نهد».

آمده ام از هنرمندي بگويم که « يک لُر بلوچ ِ کُرد ِ فارس است ، يک فارسي زبان تُرک ، يک افريقايي ، اروپايي، استراليا يي ، آمريکايي ، آسيايي ، يک سياهپوست ، زردپوست ، سُرخ پوست ِ سفيد که بدون حضور ديگران وحشت تنهايي و مرگ را زير پوستش احساس مي کند.... هنرمندي که « انساني ست در جمع انسانهاي ديگر بر سياره ي مُقدس زمين ، که بدون ديگران معنايي ندارد»، هنرمندي که « فرياد را براي نمايش قدرت حنجره به کار نمي گيرد، هنرمندي که درد مشترک انسان را فرياد مي کند.
چنين زيست بامداد شاعر .
يکشنبه سيزدهم ماه آگوست سال دو هزار ، لندن
برگرفته: از کتاب درنگي نه ، که درندگان در راهند:
مجموعه ي نوشته هاي پراکنده ي " مينا اسدي "
نقل از سايت ديدگاه

نظر به دعای دردمندان میهن من دارد

2011-01-25T21:59:00.002+03:30

با آرزوی سلامتی برای سید علی صالحی

--------------------------------------------------------------------------------

برای کسی که نامش را بعد از مرگ به زبان خواهم آورد
نه کم، نه زیاد،
هزار سال تمام
یعنی تمام عمر
تنها زیر پای خود را پاییدم و
از روی خود گذشتم.
تا امروز به برکت کلمات
به عطر آرام آسمان برکشیده شوم.
راه... دشوار بود و
دو دست من
از دعوت خودم به یکی خواب آسوده
خالی تر...!
حیرتا
بیدار نشین شب و روزی
که من بوده ام،
نه جغد به ویرانه ام دیده است و
نه واژه در دهان لال.
من
مقام خاک را
به توتیای نی از نماز ملکوت نوشته ام
تا به یاد آورم که از کجا آمده
چه کرده
و چرا آسمان را در خواب مومنان خسته
مرور می‌کنم.
پا بر خویش نهادن و از خود گذشتن
راه بر آمدن به آبی ها بود
راه رسیدن به آرامش.
من
پا برخویش نهادم و
از خود گذشتم
بی که بر آمدن از آفاق آفتاب را
خواسته باشم.
آبی ها خود به جانب ام آمدند.
آسمان ها، عشق، امید، آرامش
خود به جانب ام آمدند.
نه کم، نه زیاد،
او که
نظر به دعای دردمندان میهن من دارد
پیاله پرده پوش خویش را
به تشنگان چشم به راه باران
خواهد بخشید.

دانلود شعر سید علی صالحی با صدای خسرو شکیبایی سیدعلی صالحی در ویکی پدیا
گفتگویی با سید علی صالحی: حضور «اتوريته» در ادبيات يک لطيفه است
سید علی صالحی: مردم گرسنه‌اند، جایزه‌ها را بگذارید برای بعد؛ عزت مردم در اولویت است.

به احترام 30دی سالمرگ مهندس مهدی بازرگان

2011-01-25T21:57:00.003+03:30

کرین برینتون بی گمان یکی از شاخصترین نظریه پردازان حوزه جامعه شناسی انقلاب است. وی روند تحول انقلابها را در فرایندی 3 مرحله ای اینطور بازگو میکند: حاکمیت میانه روها_ حامیت تند روها_ ترمیدور.
دولت موقت انقلاب 57ایران مصداق همان حاکمیت میانه روهایی است که برینتون اشاره میکند. رادیکالهای آن هنگام اما متنوع بودند از انقلابیون تعارض یافته با نظام تا انقلابیون موسوم به خط امام.جناح چپ امروز بخشی از همان تندروهای دیروزند همان خط امامی های دیروز. جناح موسوم به راست امروزی نیز که بطور کل از زمره انقلابیون در قالب تشکلی مشخص، خارج است چرا که موجودیتش از دهه70 است که تمیز میابد و البته در اکنونش تیزتر از آنان. هرچند خط رادیکالهای دیروز دهه ای بعدتر در قالب حلقه کیان از بازرگان حلالیت طلبید لیکن سخن چیز دیگری است. برای انقلابیون 57 بازرگان جنس ناجور بود و زمان زمان او نبود.او سخن از قانون گرایی و نظم مدیریتی میگفت و تساهل با اصحاب رژیم پیشین و رعایت اصول دیپلماسی در روابط خارجی را ورد زبان و عمل داشت و اینها برای فضای پر شور آن زمان ناخوشایند و بلکه غربزدگی و عاملیت بیگانه بودن را مینمود. آزادیخواهی بازرگان نزد حاکمیت انقلابی ، ضدانقلابی گری متجلی بود اینگونه شد که به 8ماه نکشیده شاکی از عملکرد سرخود گروههای انقلابی در مدیریت کشور ، استعفانامه اش را نگاشت... و اما تو کرین برینتون عزیز اگر امروز بودی و ایران را در کالبدشکافی انقلابهایت میگنجاندی بی شک تئوریت متفاوت میبود!
عباس نعیمی

كارل گوستاو يونگ - 3

2011-01-25T21:57:00.001+03:30

مطالعه کتاب "روانشناسی و دین" نوشته کارل گوستا یونگ ترجمه فواد روحانی هرچند ترجمه جالب و روانی ندارد اما اموزنده است. شناخت بخش از شاکله روحی و روانی انسان و به ویژه "ناخود آگاه جمعی" انسانها.-----------------------------------
يونگ، تأكيد فرويد بر ناهشيار را مي‌پذيرد ولي مفهوم «ناهوشيار جمعي» را به آن اضافه مي‌كند.» ناخودآگاه جمعی نقطه عطفی برای شناخت بیشتر روحیات و روان انسان به حساب می آید که در روان شناسی دوران معاصر تأثیر زیادی داشته و با این نظریه پی برده ایم که کنش ها و رفتارهای ما فقط تحت تأثیر زمانی که ما با دنیای بیرون ارتباط برقرار کرده ایم نیست ، عوامل گذشته نیز به صورت موروثی از گذشته در درون ما وجود داشته که رفتارهای ما را تحت تأثیر قرار می دهد . «از نظر يونگ ناهشيار جمعي، شامل مجموعه‌اي از تجارب نسل‌هاي گذشته است. ناهشيار جمعي برخلاف ناهشيار فردي يا توجه به اجداد مشترك در همه افراد يكسان است اين ناهشياري، بخشي از ميراث انسان و حلقه زنجيري است كه ما را با ميليون‌ها سال تجربه گذشته پيوند مي‌دهد:«اين زندگي رواني، حاصل ذهن اجداد گذشته ما، نحوه تفكر و احساس آنها و نيز نحوه برداشت اين افراد از زندگي، جهان، خدا و انسان است. به نظر مي‌رسد كه وجود اين لايه‌هاي تاريخي منبع باور به تناسخ و به خاطرات زندگي گذشتگان است.
بخش دیگری که یونگ در روانشناسی تحلیلی به ان می پردازد وجود "سایه" است. و ...
بیشتر در وبلاگ http://carljung.blogfa.com/cat-13.aspx

ترانه اي براي وطن

2011-01-25T21:55:00.001+03:30

شعري از محمود فرزين

اينجا يه زندونه اسمش شده خونه
زندون بي ديوار اينجا فراوونِ
رنگ گلاي باغ از خاطرم رفته
از بس كه پاييزه از بس زمستونِ

اين ور بيابونِ اون ور سراب آباد
تو اين خراب آباد جغدم نمي خونه

دستا همه سردِ پاها همه خسته
لبها همه بسته دل ها همه خونِ

نه اهل دردي هست نه گرمِ آغوشي
در شهر خاموشي ظلمت يه قانونِ

تصوير ديروز و امروز و آينده
لبهاي بي خنده چشماي گريونِ

رو به فنا ميريم آهسته آهسته
اين كوچه بن بستِ اين خونه ويرونِ

مبهوت و حيرونم باور كنم يا نه
اين خونه ي ويرون عشق من ايرونِ؟

امّا دلاي ما زنده به امّيدِ
اين باغ خشكيده محتاج بارونِ

ده ها کشته در سانحه هواپیمای مسافربری در نزدیکی ارومیه

2011-01-25T21:51:00.000+03:30

یک هواپیمای مسافربری خطوط هوایی ایران ایر با بیش از ۱۰۰ سرنشین که از تهران به ارومیه می رفت، در ۱۵ کیلومتری فرودگاه ارومیه دچار سانحه شده که در اثر آن ده ها نفر کشته شده اند.
پزشکی قانونی استان آذربایجان غربی آمار کشته ها را ۷۲ نفر و آمار مجروحان را ۳۳ نفر اعلام کرده است.
مدیر کل پزشکی قانونی گفت که هواپیما ۱۰۵ سرنشین داشته و اینکه کلیه ۱۲ خدمه آن از جمله خلبان کشته شده اند.
به گزارش خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی، ایرنا، حیدر حیدری معاون سازمان امداد و نجات جمعیت هلال احمر پیشتر گفت که تاکنون "۷۰ نفر بر اثر این سانحه کشته و ۳۲ نفر نیز مجروح شده اند."
مقام های ایرانی گفته اند که اکثر مجروحان به بیمارستان "امام رضا" در ارومیه منتقل شده اند.
حوادث هوایی در ایران در یک دهه گذشته
ژوئیه ۲۰۰۹: انحراف هواپیمای ایلیوشین در فرودگاه مشهد و برخورد با دیوار - ۱۶ کشتهژوئیه، ۲۰۰۹: سقوط هواپیمای توپولوف در نزدیکی قزوین - ۱۶۸ کشتهاوت ۲۰۰۸: سقوط هواپیمای بوئینگ در بیشکک (قرقیزستان) -۷۰ کشتهنوامبر ۲۰۰۶: سقوط هواپیمای آنتونوف متعلق به سپاه پاسداران در فرودگاه مهرآباد. ۳۸ کشتهسپتامبر ۲۰۰۶: انحراف و آتش گرفتن هواپیمای توپولوف هنگام فرود در فرودگاه مشهد - ۲۹ کشتهژانویه ۲۰۰۶: سقوط هواپیمای فالکن در نزدیکی ارومیه - ۱۱ کشته از جمله چند فرمانده ارشد سپاهدسامبر ۲۰۰۵: سقوط هواپیمای نظامی ۱۳۰C حامل خبرنگاران در تهران - ۱۱۰ کشتهفوریه ۲۰۰۴: سقوط هواپیمای کیش ایر در شارجه – ۴۵ کشتهفوریه ۲۰۰۳: سقوط هواپیمای نظامی ترابری در جنوب ایران - ۲۷۶ کشتهدسامبر ۲۰۰۲: سقوط هواپیمای آنتونوف ۱۴۰ در مرکز ایران – ۴۶ کشتهمه ۲۰۰۱ - سقوط هواپیمای یاک در نزدیکی ساری - ۲۹ کشته از جمله وزیر راه دولت محمد خاتمی
هواپیمای بوئینگ ۷۲۷ به شماره پرواز 277 که با یک ساعت تاخیر تهران را ترک کرده بود بعد از ساعت ۷:۳۰ شب یکشنبه به وقت محلی دچار حادثه شد.
علت بروز حادثه هنوز معلوم نیست. مقام های متعدد ایرانی ابتدا پس از حادثه گفتند که هواپیما در هوای بد مجبور به فرود اضطراری شد، اما بعدا در تازه ترین گزارش ها از "سقوط" هواپیما سخن گفته شد.
احمد مجیدی معاون مدیریت بحران وزارت راه گفته است که در اثر حادثه هواپیما به چند قطعه شده است.
به گزارش خبرگزاری فارس او گفت که خلبان هواپیما به دلیل "دید پایین" موفق به فرود در فرودگاه ارومیه نشد که "مجبور به بازگشت از این فرودگاه شد که در زمان بازگشت در فرود اضطراری سانحه مذکور رخ داد."
این مقام گفت که یکی از دو جعبه اطلاعات هواپیما پیدا شده است.
خبرگزاری ایرنا در مورد حادثه نوشت: "براساس گزارش های دریافتی این هواپیما برای فرود در موقعیت فرودگاه ارومیه قرار گرفته اما به دلیل شرایط نامساعد جوی موفق به فرود نشده، و پس از دور شدن از فرودگاه برای قرار گرفتن در موقعیت فرود مجدد، به ناگاه از صفحه رادار محو شده است."
پیشتر مجتبی خالدی، کارشناس مسئول مرکز عملیات اورژانس کل کشور، به خبرگزاری های داخلی گفت: "هواپیما .... فرود اضطراری داشته و خلبان از سقوط حتمی جلوگیری کرده، اما منطقه هوایی بسیار بدی دارد."
حیدر حیدری معاون نجات سازمان امداد و نجات جمعیت هلال احمر ایران گفت که هم اکنون ۱۰۰ نفر مامور امدادی این جمعیت با ۲۰ دستگاه آمبولانس و خودروی نجات مشغول کمک به آسیب دیدگان هستند.
به گزارش خبرگزاری فارس استاندار آذربایجان شرقی گفت که هواپیما در یکی از باغ های ناحیه به زمین نشست.
پیشتر واحد مرکزی خبر به نقل از مدیر کل ستاد بحران استان آذربایجان غربی گزارش کرده بود که "این هواپیما با یک ساعت تاخیر از تهران به مقصد ارومیه در پرواز بوده است."
او علت بروز این سانحه را اوضاع نامساعد جوی و مه شدید عنوان کرد.
آلبوم عکس: سقوط هواپیمای ایران ایر در نزدیکی ارومیه
منبع:http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/01/110108_l34_iran_plane_crash.shtml

كارل گوستاو يونگ - 2

2011-01-08T21:51:00.000+03:30

یونگ‌ در باب‌ دین، بیش‌ از هر موضوعی‌ سخن‌ گفته‌ است، زیرا همان‌ گونه‌ که‌ وی‌ اشاره‌ می‌کند «بی‌تردید، دین‌ یکی‌ از قدیمیترین‌ و عمومی‌ترین‌ تظاهرات‌ روح‌ انسانی‌ است». در مجموعة‌ آثار نوزده‌ جلدی‌ وی‌ کمتر رساله‌ای‌ را می‌توان‌ یافت‌ که‌ در باب‌ مسائل‌ مربوط‌ به‌ دین‌ به‌ طور کامل‌ مسکوت‌ باشد. برخی‌ از آثار وی‌ در این‌ موضوع‌ اهمیت‌ فراوانی‌ دارد که‌ به‌ اختصار هر یک‌ را گزارش‌ می‌کنیم:- خاطرات، رؤ‌یاها و اندیشه‌ها. این‌ اثر زندگینامة‌ خود نوشت‌ او است‌ که‌ به‌ تعبیر آنی‌ یلایافه وصیت‌ نامة‌ مذهبی‌ یونگ‌ است. وی‌ در این‌ اثر از تجربه‌های‌ قدسی‌ خود به‌ وفور سخن‌ گفته‌ است. لحظات‌ سرشار از تجربة‌ حضورارادة‌ الهی‌ که‌ یونگ‌ خود را بی‌ اراده‌ در معرض‌ آن‌ می‌یابد، باز خورد منفی‌ وی‌ با کلیسا و کشیشان، نقدِخداشناسی‌ متألهان‌ و فیلسوفان‌ نیز در همین‌ اثر آمده‌ است. رساله‌ای‌ مختصر و خواندنی‌ در باب‌ زندگی‌ پس‌ از مرگ‌ نیز از ضمایم‌ همین‌ کتاب‌ است.- روان‌ شناسی‌ و دین‌ (1938). مجموعة‌ سه‌ گفتار یونگ‌ به‌ سال‌ 1937 در دانشگاه‌ ییل‌yale امریکا است. یونگ‌ در خاطرات‌ تذکر می‌دهد که‌ پرداختن‌ به‌ روابط‌ میان‌ روان‌شناسی‌ و دین‌ از وجوه‌ اساسی‌ کار وی‌ است. این‌ اثر با مقدمة‌ کوتاهی‌ در تعریف‌ دین‌ آغاز می‌شود و در سه‌ فصل‌ به‌ طرح‌ مساله‌ می‌پردازد: فصل‌ نخست‌ دیباچه‌ای‌ دربارة‌ مسائل‌ روان‌شناسی‌ عملی‌ و روابط‌ آن‌ با دین،فصل‌ دوم‌ به‌ بحث‌ از حقایق‌ محسوسی‌ می‌پردازد که‌ حاکی‌ از وجود یک‌ فعالیت‌ اصیل‌ مذهبی‌ در ناهشیاری‌ هستند.فصل‌ سوم‌ به‌ شناخت‌ رمز و نشانه‌های‌ مذهبی‌ ناشی‌ از جریانات‌ ناهشیار می‌پردازد. تأملات‌ روش‌ شناختی‌ یونگ‌ در دین‌ شناسی‌ از منظری‌ روان‌شناختی‌ در این‌ کتاب‌ آمده‌ است.
- پاراسلیسکا «Paracelsica» 1942. این‌ اثر نیز مانند روان‌شناسی‌ و دین‌ به‌ بحث‌ دربارة‌ دیدگاه‌ فرد به‌ جهان‌ و روابط‌ میان‌ روان‌شناسی‌ و دین‌ می‌پردازد. یونگ‌ می‌گوید: از طریق‌ پاراسلیسوس‌ توانستم‌ طبیعت‌ کیمیاگری‌ را در ارتباط‌ با دین‌ و روان‌شناسی‌ و یا به‌ عبارت‌ دیگر، کیمیاگری‌ را در قالب‌ یکی‌ از صور فلسفة‌ دینی‌ مورد بحث‌ قرار دهم»24.-روان‌شناسی‌ و کیمیاگری‌ 1944. یونگ‌ در این‌ اثر برون‌ شدی‌ از باز خورد متضاد خود با دین‌ پیدا می‌کند. وی‌ طرحی‌ رابرای‌ بازسازی‌ اندیشة‌ دینی‌ و قرائت‌ جدید از دین‌ مسیحیت‌ در این‌ اثر ارائه‌ می‌کند که‌ بیش‌ و کم‌ صبغة‌ الهیات‌ نوین‌ نیمة‌ اول‌ قرن‌ بیستم‌ را داراست. «طبیعی‌ است‌ که‌ من‌ باید دایماً‌ در ذهن‌ خود مساله‌ مربوط‌ به‌ رابطة‌ وجوه‌ نمادین‌ ناهشیار را با مسیحیت‌ و به‌ همان‌ ترتیب‌ با سایر مذاهب‌ مورد تعمق‌ قرار می‌دادم. من‌ نه‌ تنها در را به‌ روی‌ پیام‌ مسیحیت‌ باز می‌گذارم، بلکه‌ آن‌ را برای‌ انسان‌ غربی‌ از اهم‌ مسائل‌ می‌دانم. به‌ هر حال‌ باید این‌ پیام‌ را در پرتوی‌ جدید و هماهنگ‌ با تغییراتی‌ نگریست‌ که‌ روح‌ معاصر به‌ وجود آورده‌ است، زیرا در غیر این‌ صورت‌ از زمانه‌ دور می‌افتد و بر تمامیت‌ انسان‌ اثر نمی‌کند... من‌ از اصول‌ عقیده‌ به‌ تثلیث‌ و نص‌ نماز عشای‌ ربانی، تعبیری‌ روان‌ شناختی‌ کردم. تلاش‌ من‌ به‌ لحاظ‌ ایجاد ارتباط‌ میان‌ روان‌ شناسی‌ تحلیلی‌ و مسیحیت‌ نهایتاً‌ [در این‌ کتاب] به‌ طرح‌ مسأله‌ مسیح‌ در قالب‌ فردی‌ که‌ از چارچوب‌ روان‌ شناسی‌ باید به‌ وی‌ نگریست، منجر شد. »- ایون‌.Aion یونگ‌ در این‌ اثر بی‌توجه‌ به‌ نظایر گوناگون‌ تاریخی، مساله‌ مسیح‌ را همچنان‌ به‌ بحث‌ می‌آورد. متعلق‌ اصلی‌ بحث‌ رابطة‌ شخصیتی‌ مسیح‌ باروان‌ شناسی‌ است‌ و هدف‌ نوشتار نشان‌ دادن‌ تحول‌ مضمون‌ مذهبی‌ است‌ که‌ در طول‌ قرون‌ متمادی‌ ادامه‌ یافته‌ است. البته‌ مساله‌ مربوط‌ به‌ شخص‌ تاریخی، عیسای‌ انسان، نیز به‌ میان‌ آمده‌ است. یونگ‌ موضوع‌ این‌ اثر را روان‌شناسی‌ مسیحیت‌ خوانده‌ است.- پاسخ‌ به‌ ایوب‌ 1952. همان‌ گونه‌ که‌ یونگ‌ یاد آور شده‌ است‌ ریشة‌ درونی‌ این‌ اثر را باید در ایون‌ یافت. «در آنجا به‌ روان‌ شناسی‌ مسیحیت‌ پرداخته‌ام‌ و ایوب‌ نوعی‌ پیش‌ تصور مسیح‌ است. حلقة‌ ارتباط‌ این‌ دو عقیده‌ به‌ رنج‌ است» این‌ کتاب‌ را می‌توان‌ از آثار مهم‌ در تاریخ‌ مساله‌ کلامی‌ «شرور» دانست. مساله‌ شرور برای‌ یونگ‌ از نوجوانی‌ مطرح‌ بوده‌ است‌ و تجربة‌ اولیه‌ وی‌ از شرور به‌ رویایی‌ بر می‌گردد که‌ وی‌ در سه‌ سالگی‌ آن‌ را دیده‌ است. او بر مبنای‌ نظریة‌ اپوزیستی‌ خود بر وجود شر‌ در جهان‌ آفرینش‌ تاکید کرده‌ است. وی‌ در تحلیل‌ مساله‌ شرور با کسانی‌ که‌ شرور را امور عدمی‌ یا پنداری‌ می‌انگارند هم‌ مشرب‌ نیست. از نظر وی‌ مقتضای‌ توحید نفی‌ اهرمن‌ و مقتضای‌ عقل‌ نفی‌ معدوم‌ انگاری‌ شرور است. پس‌ شرور حقیقتاً‌ وجود دارند اما نباید آنها را به‌ خالق‌ جداگانه‌ای، مانند اهرمن، نسبت‌ داد.وی‌ بر این‌ اساس‌ در صدد یافتن‌ پاسخِ‌ شایسته‌ بر پرسش‌ پرشور ایوب‌ از یهوه‌ - خدای‌ یهود - است، به‌ این‌ مضمون‌ که‌ چرا این‌ همه‌ بلایا بر من‌ بی‌ گناه‌ و با وفا نازل‌ می‌کنی؟ جستار وی‌ از طریق‌ تأمل‌ در صفات‌ خدا و مقایسة‌ اوصاف‌ باری‌ تعالی‌ نزد یهودیان و مسیحیان‌ انجام‌ می‌شود. به‌ همین‌ دلیل، این‌ اثر علاوه‌ بر مساله‌ سنتی‌ شرور در خصوص‌ مساله‌ نوین‌ تحلیل‌ گزاره‌های‌ کلامی‌ نیز نکات‌ قابل‌ تأملی‌ را عرضه‌ می‌کند.هانری‌ کربن، تعلیقه‌ای‌ مفصل‌ بر این‌ اثر نگاشته‌ است. ملاحظات‌ انتقادی‌ و تکمیلی‌ وی‌ را یونگ‌ پذیرفته‌ است. خلاصة‌ ملاحظات‌ کربن‌ در ضمیمة‌ ترجمة‌ فرانسوی‌ کتاب‌ آمده‌ است‌ و مترجم‌ فارسی‌ کتاب‌ نیز چکیدة‌ آن‌ را آورده‌ است.
- چهار صورت‌ مثالی. این‌ اثردر اصل‌ برگرفته‌ از رسالة‌ صور مثالی‌ و وجدان‌ ناهشیار جمعی‌ (فصل‌ اول‌ جلد نهم‌ مجموعه‌ آثار) است‌ که‌ به‌ این‌ عنوان‌ به‌ زبان‌ فارسی‌ منتشر شده‌ است. یونگ‌ در این‌ اثر به‌ بحث‌ از چندین‌ ریخت‌ کهن‌ پرداخته‌ است: مادر، ولادت مجدد، روح‌ و مکار. وی‌ ناهشیار جمعی‌ را به‌ منزلة‌ راهی‌ فراتر از تحصل‌ گروی‌ تجربی‌ و عقل‌ گرایی‌ محض‌ اخذ کرده‌ است‌ تا با تأمل‌ در اسطوره‌ها به‌ افقهای‌ لایتناهی‌ انسانیت‌ راهی‌ یابد. در بحث‌ از ولادت‌ مجدد، تجربه‌های‌ دینی‌ مورد بررسی‌ قرار می‌گیرد. بخش‌ سوم‌ تحلیل‌ یونگ‌ از سورة‌ کهف‌ (قرآن‌ مجید) را دربردارد. «در این‌ باب‌ چهره‌ای‌ را که‌ به‌ عنوان‌ نمونه‌ برگزیده‌ام‌ در عرفان‌ اسلامی‌ نقش‌ موثری‌ دارد و آن‌ خضر (ع) یا همیشه‌ سرسبز است. او در سورة‌ هیجدهم‌ قرآن، سورة‌ کهف، ظاهر می‌شود. کل‌ این‌ سوره به‌ راز ولادت‌ مجدد اختصاص‌ دارد.»
منبع: در آمدی بر دین شناسی یونگ - دکتر احد فرامرزقراملکی

براي سيد محمد خاتمي

2011-01-07T17:17:00.001+03:30

هر بار كه سيد محمد خاتمي از انتخابات مي گويد ، چهارستونِ استبداد مي لرزد . ضربه اي را كه انتخابات 2 خرداد بر پيكر استبداد وارد كرد ، فراموش شدني نيست . از آثار اين ضربه ي كاري است كه « از هراس شان ، حمله مي كنند » و به بهانه ي سالروز تجمعي سازمان يافته و كم تعداد و فرمايشي ؛ تندرو ترين و هتاك ترين عملگان استبداد را به ميدان آورده اند و نوميدانه بر رهبر اصلاحات تاخته اند ؛ شايد زحمتِ تقلب را كم كنند و انتخابات را چون مناظره هايشان بي رقيب برگزار كنند .
هنوز به خود نيامده اند و نمي دانند كه برگزار كنندگان انتخابات 88 ، چنان خبط بزرگي را مرتكب شده اند كه از آن روز ، اسم بردن از انتخابات دلِ شير مي خواهد . مردم ما به « مجريان و ناظران و متوليان انتخابات » چنان بي اعتماد شده اند كه هر آن ممكن است در «اصل انتخاب كردن » و «تاثير برسرنوشت خويش » ترديد كنند . اين بي اعتمادي چنان گسترش يافته است و متوليان امور در ساليان اخير چنان «بد كرده اند » كه هر آدم معتبري هم بخواهد از انتخابات بگويد ، مردم هنوز سخنش را نشنيده ، فرياد مي زنند كه : كدام انتخابات ؟ كدام صندوق ؟ كدام برگه ؟ كدام راي ؟ حتي اگر اين فرد سيد محمد خاتمي باشد كه معتمدترين فرد به گواهي انتخابات ِ رسمي است و حتي اگر اين سخنان ، سخن از « شرايطِ حضور در انتخابات » باشد .
جوان دلسوخته اي در يك از شبكه هاي اجتماعي در واكنش به اين سخنان ، خطاب به آقاي خاتمي نوشته بود كه « ما به احترام و اعتماد به شما حاضر به شركت در انتخابات هستيم ، آيا شما ضمانت مي كنيد كه دوباره راي مان را ندزدند ؟ » ديگري پرسيده بود « آقاي خاتمي اصلاً خبر گرفته اي و آيا مطمئني كه باز هم انتخاباتي برگزار مي شود ؟ » و تند زبانِ جگر سوخته اي هم گفته بود : « سيد ! آيا قول مي دهي كه اين بار رايمان را پس بگيري ؟! »
اما ؛ هنرِ مردان بزرگ كه تنها كارهاي بزرگ نيست . گاهي هنر آنان با « شنيدن و تحمل كردن » همين سخنان تند و تلخ نمايان مي شود و سيد محمد خاتمي هم نشان داده است كه به خوبي از عهده ي اين مهم بر مي آيد . اين نخستين هزينه اي نيست كه «منادي گفتگو » براي ترويج عقلانيت سياسي مي پردازد و اين نخستين «بارِ سنگيني » نيست كه خاتمي بر مي دارد و اين « نخستين باري » نيست كه خاتمي جورِ « متوليان امور » را مي كشد . 8 سال صاحب دولتي خاتمي ، شاهد گويايي بر اين همه بزرگي و جوانمردي و بزرگ منشي است . 8 سالي كه هر 9 روز آن با يك بحران مي گذشت ؛ بحران هايي كه قتل هاي زنجيره اي تنها يكي از آن ها بود .
«همگان مي دانند » كه اين نخستين باري نيست كه محبوب ترين و مردمي ترين رئيس جمهور تاريخ ايران ، از « شرايط لازم » براي حضور در انتخابات مي گويد و بر « آزادی زندانیان سیاسی » ، « اجرای کامل قانون اساسی » و « تضمین انتخابات آزاد » تاكيد مي ورزد . سخنان ارجمندِ خاتمي ، نشان مي دهد كه اعتماد 8 ساله و مدام ملت به او بي دليل نبوده است ، كه ثابت كرده است جز صلاح ملت نمي خواهد و به رغم مدعياني كه « ملت را ابزارِ دولت » مي خواهند ، جز از زبانِ ملت سخن نمي گويد . اگر با همه ي ناملايمتي ها ، بد اخلاقي ها ، خشونت ورزي ها ، بي قانوني ها و با همه ي « نامردمي ها » هنوز هم سيد محمد خاتمي «آگاهانه و بزرگوارانه » از « قانون اساسي و از لزوم سلامت انتخابات » مي گويد ، نشان دهنده ي اين است كه مردانِ بزرگ هيچ گاه «راه » را گم نمي كنند و به دام بي قانوني هاي قانون گريزان نخواهند افتاد و دعوت خشونت طلبان را لبيك نخواهند گفت .
كساني كه بر اعتدال و اخلاق و قانون مداريِ خاتمي مي شورند ، بهتر است پيش از هر چيز نسبت خود را با مردم و ملت «مستند » سازند و آن گاه بگويند به زعم آنان ، خواسته ي ملت چيست و راهكارشان براي تحقق خواسته ي ايرانيان چيست؟ آيا آنان نيز با صفار هرندي هم عقيده اند و براي تغيير ، مردم را به خشونت و انقلاب دعوت مي كنند ؟ مگر نه اينكه ملت ما جز استقلال و آزادي و جمهوري و اسلام چيزي نمي خواهد و مگر نه اينكه تحقق قانوني اين خواسته ها راهي جز بازگشت به روح قانون اساسي و رجوع به صندوق هاي راي ندارد ؟ مگر جنبش اصلاحات بر همين خواسته نروييد و سوال اساسي جنبش سبز « راي ما كجاست » نبود ؟ مگر شهيدان سبز غير از اين مي خواستند و مگر مير حسين « عبور از قانون اساسي را پرتاب به تاريكي نخوانده است ؟ مگر شيخ مهدي خود را صاحب اصلي نظام و انقلاب نمي داند و مگر مراجع تقليد و عقلا و دلسوزان ملت غير از اين سخني داشته اند ؟
كساني كه سخنان حكيمانه ي سيد محمد خاتمي را بر نمي تابند ، لختي تامل كنند و اندكي بيانديشند . آن وقت خواهند شنيد كه چند ساعت نگذشته از سخنان خاتمي ، چگونه «دشمنان انتخابات » و « رقباي قانون شكن و قانون گريز » و « اصحاب خشونت » از آبي كه در خوابگه شان ريخته شده است چگونه به هراس افتاده اند . دلسوزان ملت بهتر است چشم باز كنند تا ببينند چه كساني با شنيدن « بسم الله » خاتمي بر « شرايط انتخابات » بلافاصله غوغا از سر گرفته اند و امروز و فرداي خود را خطر ديده اند .
باري ، سيدمحمد خاتمي را جز «درد مردم » غمي نيست و او بهتر از هركس به « هم نوايي استراتژيك » و « اتحاد فرهنگي » قانون شكنان و خشونت ورزان آگاه است . منادي گفتگوي تمدن ها ، سال هاست كه « آبرو و وجودش » را بر سر « گفتگو و عقلانيت سياسي » گذاشته است . برماست كه وجودش را پاس بداريم و با سيد محمد خاتمي آبروداري كنيم .
سارا زرتشت
http://www.rahesabz.net/story/30296

2011-01-04T19:36:00.003+03:30

1961ـ1875فرويد زماني يونگ را جانشين مسلم خود در جنبش روانكاوي مي‌دانست. فرويد از او به عنوان «جانشين و وليعهد من» ياد كرده بود (به نقل مك گواير، 1974، ص. 218). هنگامي كه رشته دوستي آن دو در 1914 گسسته شد، يونگ آنچه را كه روانشناسي تحليلي مي‌ناميد آغاز كرد كه به كلي با نظريه فرويد تفاوت داشت.

زندگي نامه يونگ در http://library51.blogfa.com/post-526.aspx

انتقام عاشورایی

2011-01-04T19:36:00.001+03:30

امام باقر (ع) هم نوه امام حسن (ع) بود و هم نوه امام حسین (ع). مادرش فاطمه دختر فاضله و اندیشمند امام مجتبی (ع) بود و این مزیتی منحصر به فرد برای این کودک ۴ ساله می توانست باشد. اما رسوخ تفکر مرجئه در میان مسلمین، سبب شد که اطاعت از حاکم عیاشی چون یزید را فرض بدانند و شورش بر او را خروج بر حاکم مشروع اسلامی قلمداد کنند.مرجئه که تحت حمایت های معاویه در میان اکثریت توده ها رسوخ کرده بودند خلافت بنی امیه را تقدیر الهی می دانستند و اعتراض به ظلم های فرزند هند جگرخوار را اعتراض به تقدیر محتوم الهی! این چنین مردمی در برابر هتک حرمت خانواده پیامبر سکوت پیشه کردند و حتی از نگاه انسانی هم نتوانستند به فاجعه عاشورا بنگرند و از حقوق کودکان وزنان بی دفاع خاندان پیامبرشان پاسداری کنند. چرا که شورش بر حاکم اسلامی موجب غضب خدا می شد!
در چنین جامعه ای بود که امام سجاد (ع) وارث مظلوم ترین شهید تاریخ اسلام شد و به قول دکتر شریعتی در «دوره نتوانستن ها» سه دهه زندگی کرد و به بهترین وجهیتوانست اقلیت عاشورایی را در دوره گذار رهبری کند. اما امام سجاد (ع) همانگونه که نتوانست حرف بزند، مبارزه کند و یا همچون پدرش و عمویش شیعه را به مهم ترین چالش دستگاه خلافت تبدیل کند، حتی نتوانست از جانیان روز عاشورا انتقام بگیرد. به دلایلی نه از شورش نافرجام توابین حمایت کرد و نه از قیام خانمان برانداز مختار.
اما آن کودک ۴ ساله بهترین فرصت را برای گرفتن انتقام پیدا کرد. او ۳۸ ساله بود که امام شیعه شد و نزدیک دو دهه فرصت یافت تا به بهترین شیوه از قاتلان حسین انتقام بگیرد. آن کودک ۴ ساله عاشورایی نه مثل سلیمان بن صرد خزاعی دست به شورش حساب نشده و ناکام زد و نه مثل مختار و کیسانیه دستش را به خون کثیف ابن سعدها و ابن زیادها آلوده کرد. انتقام فقط به خون ریختن و سر بریدن نیست. بهتر است بنیان ظلم وظالم را با گسترش دانش و آگاهی متزلزل کرد. می توان با آموزش و پروش واقعی و اصولی به نبرد با دستگاه ظالم خلافت برخاست.
و آن کودک ۴ ساله عاشورایی این گونه از فرهنگ حاکم بر سپاه عمر بن سعد انتقام گرفت و همراه با فرزند گرانقدرش طلایه دار یک جنبش بزرگ فرهنگی و علمی در جهان اسلام شد
از وبلاگ تورجان با اندکی دستکاری

خشک آمد کشتگاه من

2011-01-04T19:31:00.002+03:30

خشک آمد کشتگاه من

در جوار کشت همسايه

گرچه می‌گويند : « می‌گريند روی ساحل نزديک

سوگواران در ميان سوگواران. »

قاصد روزان ابري، داروگ! کی می‌رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نیست

در درون کومه‌ی تاریک من که ذره‌ای با آن نشاطی نیست

و جدار دنده‌های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می‌ترکد

- چون دل یاران که در هجران یاران -

قاصد روزان ابری،

داروگ! کی می‌رسد باران؟

در ادامه مطلب

هر زمان خر مهره را با دُر برابر مي كنند

2011-01-04T19:28:00.001+03:30

محمد رضا رحيمي:در سوریه در شهر تاریخی بصرا یکی از مسلمانان به من گفت که من معتقدم اگر بنا بود بعد از پیامبر، پیامبری بیاید، آن احمدی نژاد بود و این ابراز احساسات برای ما افتخار بزرگی است.(منبع)
* و اكنون معجزه اي ديگر:
ادعای استاندار درباره دیوار و عکس احمدی نژاد!

* يا رب اين نودولتان را بر خودشان نشان.....

با شیخ شهر گوی

2010-12-26T19:39:00.000+03:30

غزل منتشر نشده ای از دکتر عبدالکریم سروش

با شیخ شهر گوی

در گفتگوی خویشم و در جستجوی خویش
هیچ آرزوم نیست به جز آرزوی خویش

در غربتم ، سپرده به بیگانگان وطن
هنگام رجعت است زغربت به کوی خویش

عمریست بر کناره دریا نشسته ام
تا آب رفته باز رسانم به جوی خویش

آیینه وار روی به بیگانه تا به کی ؟
آیینه ای به دست کنم روبروی خویش

ما را به غمگساری خصمان امید نیست
"لا تقنطو"ی خویشم و "لا تحزنو" ی خویش

با شیخ شهر گوی که ظالم به چه فتاد
تا سنگ تجربت نزند بر سبوی خویش

نا شسته روی و پشت به محراب و بی حضور
خیز ای فقیهِ مدرسه نو کن وضوی خویش

اکنون که آبروی شریعت بریختی
برگرد سوی خانه پی آبروی خویش

ما نیز جامه های کرامت رفو کنیم
تا جامه عاریت نکنیم از عدوی خویش

شرط است کز سراب شریعت چو بگذرم
تر سازم از شراب حقیقت گلوی خویش

مهرماه 88

شمعی بباید این شب یلدا را

2010-12-21T00:58:00.002+03:30

شب یلدا نزدیک است. این رسم پابه جا از هجمه تاریخ.
بار دیگر باید دست به دامان یلدا باشیم برای گره زدن به تاروپود ایران و ایرانی
در همه این فراز و فرود تاریخ رسم ها و ایین های ملی و پاسداشت روشنی ها و نیکی ها بوده که این پهناور میهن را یک ملت ساخته است.
سخن گفتن من از نقش اینان زیاده گوییست اما برایم جالب است تا نقش ایین ها از جمله شب یلدا را در تقویت روحیه همبستگی ایرانیان به نظاره بنشینم.
ایرانیانی که درگوشه ای داغدار حوادث تروریستی چابهار

.در گوشه ای مغضوب زمین لرزه کرمان.

در پهنایی گرفتار خشکسالی.

در گلستانی گرفته در آتش.

در شهرهایی مملو از دود.

در سفره ای اغشته به بوی نفت.

و بد تر از همه در فضایی غبار الود مهر و ماه
اما به قول سعدی :

باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

2010-12-21T00:58:00.001+03:30

صحبت از احتمال گراني نان بود.
يكي مي گفت:
به زودي
همه ي مردم نان را به نرخ روز خواهند خورد.

آبی بر آتش گلستان

2010-12-21T00:56:00.000+03:30

ابرهای اسمان بر دل سوخته ایران زمین گریستند تا ابی بر اتش گلستان باشد.
با این همه از عمق این فاجعه بزرگ ملی چیزی کم نمی شود و دود این اتش تا سالها در چسم ها خواهد رفت.----------------------------------------------
"بخش وسیعی از جنگل‌های اطراف شهر بندری- صنعتی «حیفا» چندین هفته در آتش می‌سوخت. در این ماجرا ۴۱ یهودی کشته شدند. در این آتش سوزی ۵۰ هزار مترمربع و ۵ میلیون درخت از بین رفتند. رژیم صهیونیستی با وجود آنکه مدعی است دارای چهارمین نیروی هوایی در جهان است، نتوانست کاری را از پیش ببرد تا اینکه پس از هفته‌ها ۱۲ کشور امکانات اطفاء حریق خود را به این منطقه صنعتی گسیل کردند و موفق به مهار آتش شدند. این ماجرا یک سؤال جدی را در ذهن یهودیان ساکن فلسطین اشغالی پدید آورد؛ آیا رژیمی که قادر به دفاع از جنگل‌ها نیست، می‌تواند در روز حادثه از جان شهروندان دفاع کند. هزینه این حادثه- بر اساس برآورد هاآرتص- تا سالها قابل جبران نیست"این بخشی از مقاله سعدالله زارعی در روزنامه -فردا- ببخشید "کیهان" است در روز دوشنبه (۲۲ آذر ۱۳۸۹) .
به قول استاد محمد درویش:"در حقیقت، وقتی سوختن ۵۰ هزار متر مربع یا ۵ هکتار از یک جنگل -در اسراعیل-، می‌تواند نشان‌ دهنده‌ی عجز یک دولت در حفاظت از شهروندانش تلقی شود و صراحتاً تأکید گردد که هزینه این حادثه تا سال‌ها قابل جبران نخواهد بود؛ سوختن ۴۰ هزار هکتار از جنگل‌های ایران در طول سال جاری هم باید به عنوان یک نقطه ضعف پررنگ‌تر در کارنامه دولت دهم به شمار آید که انتظار می‌رود جبرانش هم قاعدتاً زمان به مراتب بیشتری را ‌بطلبد."
Read more: http://biaban.darvish.info/archives/7081#ixzz18BBASjXL

منوچهر متكي پر

2010-12-14T19:47:00.003+03:30

پارسینه 1 پارسینه2 پارسینه3(عكسی دیگر از متکی سال ۱۳۵۸)

شمس آل احمد روشنفكري نزديك به حكومت

2010-12-14T19:46:00.000+03:30

شمس آل‌احمد برادر کوچکتر جلال، 41 سال پس از مرگ او از دنیا رفت. و چهل و یک سال عمری است.
جلال آل‌احمد وقتی مرد 48 ساله بود. او هنوز به چهل سالگی نرسیده بود که خود را به عنوان نویسنده و روشنفکر مخالف جریان حاکم شناسانده بود. و وقتی جلال از دنیا رفت، شمس نیز نویسنده شده بود و از سفرهایش که گاهی با جلال بود و گاه بی‌او، سفرنامه‌هایی هم نوشته بود. اما شمس بعد از رفتن جلال سرنوشتی را تجربه کرد که شاید برای آنهایی که او را می‌شناختند غیرقابل پیش‌بینی بود.
اندکی پس از مرگ جلال، شمس که دوست و یاور و همراه برادر بود و نوشته‌هایش هم بسیار متأثر از او، کتاب «از چشم برادر» را نوشت که در آن به طور واضح به قتل جلال از سوی حکومت وقت اشاره و اعتراض می‌کند.
آخرین باری که شمس را در خانه‌اش دیدم، تابستان سال 86 بود. هرچند آن موقع هم حافظه‌اش زیاد یاری‌اش نمی‌کرد، اما اولین چیزی که درباره‌ جلال گفت این بود: «وقتی جلال را مرده دیدم فهمیدم....
ادامه مطلب

2010-12-14T19:44:00.001+03:30

حسينعلي منتظري فقيه استبدادستيزي بود كه در نيم قرن اخير ايران عمري را در مبارزه با استبداد گذراند و در بيست سال آخرين عمرش ضمن تحمل انواع حصرها و محدوديت ها كماكان مدافع حقوق انسان ها بود. تجليل شايسته و اداي احترام مردم ايران نسبت به اين مدافع حقوق انسان ها درس عبرتي ست براي كساني كه از باورهاي ديني خود؛ نه براي خدمت به مردم بلكه براي سركوب و نقض حقوق آنها استفاده مي كنند.

شيخ! اين نيز نگفته بودي به بودي

2010-12-14T19:43:00.000+03:30

آیت الله وحید خراسانی به شدت در مقابل نشان دادن چهره حضرت ابوالفضل در سریال مختارنامه موضع گرفته و گفته اند:«شنیده ام می خواهند، لا اله الا الله، می خواهند قمر بنی هاشم را به نقش هنرپیشه ها درآورند، ... کسی که هر صبح و شب خدا و صد و بیست و چهار هزار پیغمبر به او سلام می کنند این را می خواهند به نقش هنرپیشه ها درآورند.». این مرجع تقلید تصریح کرده است: «خدا نکند چنین غلطی بکنند، آن وقت هر چه پیش آید و هر چه ما بگوییم معذوریم.»«آنچه من شنیده ام که خدا نکند که چنین باشد، غلطی است که می خواهند انجام بدهند که اگر این غلط را انجام دادند، من وظیفه ام این است که به آنها گوشزد کنم، اگر سعادتمند باشند در دنیا بیچاره خواهند شد و اگر اهل شقاوت باشند در دنیا آسیبی به آنها نخواهد رسید ولی آن وقتی که دست بریده حضرت عباس(ع) وارد محشر بشود، کمر همه آنها را خواهد شکست که برای ابد از رحمت خدا محروم باشند.»«اگر چنین غلطی بکنند بدانند که تاسوعای امسال، غیر از تاسوعاهای هر سال است. در اثر این صحبت غلط، باید جوان های غیرتمند فانی در قمر بنی هاشم(ع)، روز تاسوعای امسال، محشری برپا کنند در عزای قمر بنی هاشم(ع) تا بگویند ای دست‌بریده کربلا..! ای فرق سر پاشیده از عمود در راه خدا..! تو، تو بالاتر از اینی.»«اگر چنین غلطی بکنند بدانند که تاسوعای امسال، غیر از تاسوعاهای هر سال است. در اثر این صحبت غلط، باید جوان های غیرتمند فانی در قمر بنی هاشم(ع)، روز تاسوعای امسال، محشری برپا کنند در عزای قمر بنی هاشم(ع) تا بگویند ای دست‌بریده کربلا..! ای فرق سر پاشیده از عمود در راه خدا..! تو، تو بالاتر از اینی.»
هزار هزار موضوع و مسئله و مشکل پیش امد و رفت. شما لایق یک خط نوشته و حرف ندانستی!پس این نیز نگفته بودی به بودی.

آزادی

2010-12-14T19:38:00.000+03:30

بر روی دفتر های مشق ام
بر روی درخت ها و میز تحریرم
بر برف و بر شن
می نویسم نامت را.
روی تمام اوراق خوانده
بر اوراق سپید مانده
سنگ ، خون ، کاغذ یا خاکستر
می نویسم نامت را.
بر تصاویر فاخر/ روی سلاح جنگیان/
بر تاج شاهان
می نویسم نامت را.
بر جنگل و بیابان
روی آشیانه ها و گل ها
بر بازآوای کودکیم
می نویسم نامت را.
بر شگفتی شبها
روی نان سپید روزها
بر فصول عشق باختن
می نویسم نامت را.
بر ژنده های آسمان آبی ام
بر آفتاب مانده ی مرداب
بر ماه زنده ی دریاچه
می نویسم نامت را.
روی مزارع ، افق
بر بال پرنده ها
روی آسیاب سایه ها
می نویسم نامت را.
روی هر وزش صبحگاهان
بر دریا و بر قایقها
بر کوه از خرد رها
می نویسم نامت را.
روی کف ابرها
بر رگبار خوی کرده
بر باران انبوه و بی معنا
می نویسم نامت را.
روی اشکال نورانی
بر زنگ رنگها
بر حقیقت مسلم
می نویسم نامت را.
بر کوره راه های بی خواب
بر جاده های بی پایاب
بر میدان های از آدمی پُر
می نویسم نامت را.
روی چراغی که بر می افروزد
بر چراغی که فرو می رد
بر منزل سراهایم
می نویسم نامت را.
بر میوه ی دوپاره
از آینه و از اتاقم
بر صدف تهی بسترم
می نویسم نامت را.
روی سگ لطیف و شکم پرستم
بر گوشهای تیز کرده اش
بر قدم های نو پایش
می نویسم نامت را.
بر آستان درگاه خانه ام
بر اشیای مأنوس
بر سیل آتش مبارک
می نویسم نامت را.
بر هر تن تسلیم/ بر پیشانی یارانم/
بر هر دستی که فراز آید
می نویسم نامت را.
بر معرض شگفتی ها
بر لبهای هشیار
بس فراتر از سکوت
می نویسم نامت را.
بر پناهگاه های ویرانم/
بر فانوس های به گِل تپیده ام
بر دیوار های ملال ام
می نویسم نامت را.
بر ناحضور بی تمنا
بر تنهایی برهنه
روی گامهای مرگ
می نویسم نامت را.
بر سلامت بازیافته
بر خطر ناپدیدار
روی امید بی یادآورد
می نویسم نامت را.
به قدرت واژه ای
از سر می گیرم زندگی
از برای شناخت تو
من زاده ام
تا بخوانمت به نام:
آزادی.
دامه مطلب

جام جهانی قطر، افتخار جهان عرب در سال 2022

2010-12-06T21:05:00.002+03:30

ميزباني جام جهاني 2022 به قطر رسيد.اين خبر بيش از آنكه افتخاري براي قطر و جهان عرب باشد مايه سرافكندگي ماست. درد آور و مايه تاسف است. اگر يك ايراني باشنيدن اين خبر گريه كند جاي تعجب ندارد.

مسئولين ورزش ما البته هنوز سرمست از پيروزي در بازيهاي آسيايي چين هستند و خود را مفتخر به كسب عنوان نخست در ميان كشورهاي مسلمان مي داندن و هيچ يادشان نيست كه بيش از سه دهه پيش كشورمان با كسب 34 مدال طلا در بازيهاي آسيايي تهران به كار خود پايان داده و با يك حساب دو دو تا چهارتا ميتوان فهميد كه تا بيست سال آينده هم به جايگاه سي و چند سال قبل نمي رسيم.

از همه ي اينها كه بگذريم در سال 2022 بايد منتظر محو نام persian و ثبت هميشگي arabian در كنار نام آبهاي جنوبي كشور مان باشيم .

خانه ام اتش گرفته

2010-12-06T21:02:00.001+03:30

آتش در گلستان دوباره شعله ور شد. علاوه بر ان در مازندران نیز شعله های آتش فروزان است.
اقای محمد زاده رئیس سازمان محیط زیست قرار است برای شرکت در اجلاس ببر به روسيه سفر کند.
ای کاش به روسها میگفت به جای سامانه موشکی چند تایی گلاب پاش. هلیکوپتر. چیزی به ایران مدادند که آتش خانه مان را خاموش کنیم.
کاش صدا و سیما میلی به جای دایه دلسوز تر از مادر برای چجنگلهای استرالیا و امریکا و چوب به مرده خبرهای چرت زدن گزارشی لحظه به لحظه از اتش در خانه میدادند.
بیشتر
مقاله اشکهای طبیعت
جنگل‌هایی که سوخت و آب از آب تکان نخورد

اعدام عاشقي

2010-12-06T21:00:00.004+03:30

انگار فقط یکی هست که می‌تواند شب قبل سوار هواپیما شود، ساعت کوک کند تا قبل از طلوع آفتاب بیدار شود، شلوار و پیراهن بپوشد، سوار ماشین شود… و به تماشای حلق آویز شدن زنی برود که وقتی به او دل بست بچه بود اما سال‌ها، به گفته خودش، صبح‌های زمستان زودتر از او بیدار می‌شد تا قبل از او مدتی روی کاسه توالت بنشیند، مبادا که محبوبش، آرزویش، قهرمانش، حس کند آن سرمای بدمصب دم صبح را
وبلاگ ترانه علی‌دوستی
بعضی آدم‌ها طعم از دست‌رفتن نزدیکان‌شان را می‌چشند و بعضی نه.
کسانی که «قربانی» می‌دهند توی دلشان حفره دارند. حفره‌ای که پر نمی‌شود. نمی‌شود. تا دنیا دنیاست پر نمی‌شود. مادر من همیشه می‌گوید: «فقط مرگ است که چاره ندارد.» چاره نداشتن با دل انسان جور نمی‌شود هرگز. آدم زیر بار بیچارگی دل‌تنگی عزیزش، فکر از دست دادن عزیزش، تصور به زمین افتادن عزیزش، خم و کهنه و کوچک می‌شود. همه این را می‌دانند. اما همه این را نمی‌فهمند. نمی‌شود فهمید، چون توی چشم آدم داغ دیده نمی‌شود نگاه کرد. بعید است که بشود و تا چشم‌های کسی را نبینی راه پیدا نمی‌کنی به جاده‌ها و گذرها و کوچه پس کوچه‌های دلش.
بعضی آدم ها ....ادامه مطلب

از روزولت تا ایزن هاول

2010-12-06T20:58:00.002+03:30

ژنرال آيزنهاور 29 نوامبر 1952 در نخستين مصاحبه عمومي اش پس از انتخاب شدن به سمت رئیس جمهور آمریکا گفت: گمان نمي كنم منطقه اي مهمتر از ايران روي نقشه جغرافيايي جهان وجود داشته باشد؛ ايران داراي نفت است و هم در چهار راه جهان واقع شده است.نباید وضعیتی پیش آید که ایران به گذشته دور خودبازگردد و یک قدرت نظامی شود. وای به وقتی که میلیتاریسم ایرانی زنده شود؛ بروید تاریخ این کشوررا بخوانید تا متوجه حرف من بشوید.آيزنهاور نزدیک دو ماه بعد زمام امور آمريكا را به دست گرفت.
چرچيل نخست وزیر وقت انگلستان از اين مصاحبه آيزنهاور استفاده كرد، به واشنگتن رفت و به استناد اين اظهار ايزنهاور آنقدر به گوش او خواند تا موافقت كرد كه در براندازي دكتر مصدق كمك كند و چند ماه بعد ماجراي 28 امرداد روي داد. چرچيل به آيزنهاور گفته بود كه اگر حكومت مصدق يك سال ديگر دوام يابد، پيش بيني او (كنار آمدن تهران و مسكو) عملي خواهد شد
------------28 نوامبر سال 1943 روزولت، استالين و چرچيل رهبران سه کشور آمريکا، شوروي و انگلستان مذاكرات چهار روزه خود را در تهران آغاز كردند تا استراتژي مشترک «پس از جنگ» را تعيين کنند.در اعلاميه (علني) پاياني مذاکرات، سه رهبر بار ديگر استقلال و حاکميت ايران را تضمين و تاکيد کردند که پس از جنگ، نظاميان سه کشور ايران را ترک خواهند گفت. در اين اعلاميه از ايران به عنوان يكي از كشورهاي متفق نام برده شده بود و بكار بردن اين عبارت به اين معنا بود كه ايران از آن پس يك كشور اشغالي نيست، متحد است و حاكميت ملي دارد.
سران سه کشور شاه را که جواني 23 ساله بود براي دو - سه دقيقه پذيرفتند که ضمن بيان خير مقدم به آنان، درخواست کرد که تبعيدگاه پدرش را تغيير دهند زيرا که آب و هواي جزيره موريس براي او سازگار نيست. اين درخواست پذيرفته شد و رضا شاه به يوهانسبورگ آفريقاي جنوبي انتقال يافت و در همانجا درگذشت.

بهترين مدير جامعه از ديدگاه فارابي و طرز انتخاب او

2010-12-06T20:55:00.001+03:30

طبق منابعي كه در دست است از جمله نتيجه تحقيقات پروفسور ديويدسون، ابو نصر (محمد) فارابي بنيادگذار دمكراسي اسلامي 25 نوامبر سال870 ميلادي (259هجري خورشيدي) در شهرك فاراب در خراسان بزرگتر به دنيا آمد.از فارابي 117 كتاب و رساله از جمله كتاب معروف «مدينه فاضله» باقي مانده است. اين آثار در همه زمينه ها از جمله موسيقي است. وي بر همه دانش عصر خود به ويژه فلسفه، رياضيات، ادبيات و چند زبان خارجي مسلط بود و به همين لحاظ به «معلم ثاني» ملقب شده بود. مورخان اروپايي وي را از طبقه فلاسفه «نئو پلاتونيست = افلاتونيان نوين» مي دانند كه تحصيلات خود را در بخارا، كانون فرهنگ ايراني و ادبيات فارسي آغاز كرد و به تكميل آن در بغداد، حلب و دمشق پرداخت. در زمينه دمكراسي، وي بمانند افلاتون و ارسطو نگران سوء استفاده از انتخابات در يك حكومت مردمسالاري بود.
در نظر فارابي بهترين زمامدار بايد يك مرد فكر و عمل (دانا و توانا)، قادر به ترغيب و رهبري ديگران، داراي توان فراوان در تفكر و قواي دماغي و خرد كامل و به حدكافي نيرومند باشد كه بتواند در لحظه لازم، فرمان جنگ دهد. از شرايط ديگر زمامدار آگاهي كامل از تجربه گذشتگان، جغرافيا، اصول و قوانين است (منظور؛ رسوم و قوانين كلي و طبيعي، نه قوانين موضوعه)؛ به گونه اي كه بايد به مثابه يك دائرةالمعارف متحرك باشد و شرايط عدل و داد و قدرت اعمال خردمندانه آن نيز در او جمع باشد.
فارابي گويد كه اگر چنين فردي با اين شرايط ويژه يافت نشود، تا زمان پيدايش او، حكومت بايد به يك شورا مركب از افرادي سپرده شود كه مجموع آنان اين كيفيت را داشته باشد. با اين بيان، فارابي با نامزد شدن هركس براي زمامداري مخالف است؛ مگر اين كه شرايط لازم را داشته باشد. فارابي يافتن چنين فردي را برعهده بزرگان، آگاهان و دلسوزان جامعه گذارده است. به اين ترتيب، اين مردمند كه بايد بروند و بگردند و براي خود زمامدار واجد شرايط لازم بيايند و انتخاب كنند، نه اين كه (همانند دمكراسي هاي ناقص فعلي) متقاضيان بروند و از مردم بخواهند كه به آنان راي بدهند تا زمامدار شوند.
به تفسير اصحاب نظر، فارابي انتخابات دو مرحله اي را پيشنهاد كرده است و انتخابات مستقيم را نپذيرفته است. انتخابات دو مرحله اي از نظر فارابي اينست كه در مرحله اول؛ آگاهان، پاك نظران و دلسوزان جامعه از ميان داوطلبان و يا به دعوت خود افرادي را برگزينند و به جامعه معرفي كنند و در مرحله دوم؛ مردم از ميان اين افراد گزينش شده و واجد شرايط مديريت يكي را انتخاب كنند و در اين مرحله، شرط انتخاب شدن به دست آوردن اكثريت آراء است (نظر فارابي درست عكس قاعده اي است كه در آمريكا به آن عمل مي شود). به نظر فارابي، يك جامعه با انتخاب زمامدار خوب براي تمشيت امور؛ رفاه و پيشرفت و سعادت خود را تضمين خواهد كرد.فارابي سفر بسيار كرد و در 80 سالگي بسال 950 ميلادي (339 هجري) در دمشق در گذشت.
وي هرگز ازدواج نكرده بود.
ابونصر فارابی - ویکیپدیا منبع 2

همایش روز جهانی فلسفه ...

2010-12-06T20:50:00.000+03:30

ایران برای نخستین بار میزبان همایش روز جهانی فلسفه شد. اگرچه سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد( یونسكو) با فشار های سیاسی و بین المللی از مشاركت در برگزاری آن كناره گیری كرد.
نخستین روز همایش جهانی فلسفه در حالی آغازشد، كه صبح تا ساعت 14 مسئولان همایش به دستور دفتر رئیس جمهور از حضور خبرنگاران و عكاسان رسانه ها ممانعت كردند. از مراسم افتتاحیه كه بگذریم نشست های تخصصی از ساعت 14 آغاز شد.
آیا حرفی تازه زده خواهد شد؟
اگرچه همایش روز جهانی فلسفه محمل خوبی برای تبادل فكر استادان فلسفه ایرانی در عرصه‌های مختلف از قبیل اخلاق، فرهنگ، زندگی روزمره و حوزه عمومی است، اما این پرسش باقی است كه آیا می توان یا باید از چنین همایشی توقع حرفی تازه داشت؟
اين هم دو خبر از حاشيه هاي كنفرانس فلسفه:
1: كیهان: سیدحسین نصر، مأمور پنتاگون است!
2: روز اول همایش فلسفه:اعتراض به سخنان مجتهد شبستری/ دكتر نصر نیامد

ولت

2010-11-23T08:56:00.002+03:30

«ولتر» از بزرگترين فلاسفه، نويسندگان، طنز گويان و روشنگران اروپا 21 نوامبر سال 1694 ديده به جهان گشود. نام او «فرانسوا ماري آرووت» بود كه اسم مستعار «ولتر» را براي خود انتخاب كرده بود و آثارش را به اين نام نوشته است. ولتر در 23 سالگي به خاطر طنزي كه نوشته بود يازده ماه از عمر خود را در زندان باستيل گذرانيد و در سال 1726 به خاطر نوشتن طنزي ديگر به انگلستان تبعيد شد و سه سال در آنجا بود. در سال 1734 دوباره او را از پاريس تبعيد كردند. با وجود اين، در سال 1749 به دعوت فردريك قيصر پروس (آلمان) به آنجا رفت و سالها معاشر وي بود .
ولتر سرانجام در سال 1759 در فرانسه در نزديكي مرز سويس جايي را براي خود خريد و نامش را «فري» گذارد كه پاتوق و مركز تجمع روشنفكران اروپا شده بود. وي در 83 سالگي به پاريس باز گشت و چنان استقبالي از او شد كه از ذوق زدگي بيمار شد و چندي بعد در سال 1778 (و در آستانه انقلاب) در گذشت.

28 اثر مهم از ولتر به يادگار مانده است كه دو اثر او «فرهنگ فلسفي» و «كانديد» معروفترند.

ولتر بيش از هر كس ديگر از آزادي انديشه و بيان و تحمل ديگران دفاع کرد. ولتر مي گويد كه بدون آزادي انديشه و بيان، انسان موجودي بدون روح و روان، و زندگاني اش جسماني (مانند ساير جانداران) خواهد بود.
ولتر بيش از هر نويسنده اي ديگر بر ضد قلدري و زور گويي و استبداد نوشته است .وي ضد رومانتيسيسم و حامي حقيقت نويسي بود. ولتر ثابت كرده است كه جنايات بزرگ نتيجه خود خواهي و جاه طلبي افرادند و اين جنايات قابل مقايسه با خلافهاي آدمهاي كوچك نيستند؛ كوچكها تنها برابري و آزادي را مي جويند و بزرگها همه چيز را مي خواهند و اگر همه دنيا را هم به ايشان بدهند باز هم مي خواهند و حرص مي زنند.
ولتر در باره نظامهاي حکومتي مي گويد: خوبي نظام به رئيس آن و مديرانش بستگي دارد نه به نوع آن. نظامهاي جمهوري اگر رئيس و مسئول خوب نداشته باشند از نظامهاي سلطنتي بدترند. هر نظام جمهوري لزوما يك دمكراسي و يا عاري از ظلم نيست. به نظر ولتر، ميزان دمكراسي يك كشور متناسب است با رشد سياسي مردم و آگاهي آنان از دمكراسي و دلسوزيشان براي رعايت آن. وي گفته است که دمكراسي در كشور هاي كوچك، ايالت و شهر موفق تر است.
اين جمله ازوست: واي به روزي كه نظام قضايي يك كشور ضعيف و نفوذ پذير باشد و يا از سوي عواملي تضعيف شود و ....

منبع

مختار نامه و رسانه م..ل..ی

2010-11-17T10:06:00.001+03:30

مثل انكه رسانه ميلي عادت كرده است كه تمام شيريني ها را تلخ و واقعيت ها را وارونه و روايت هاي روشن تاريخي را به ميل خود تفسير كند.
اين بار سريال زيباي مختار نامه و كار گرانقدر داود ميرباقري دستاويز تفاسير مسموم و شبيه سازي هاي تاريخي نا موزون و جفاي به تاريخ و شخصيتهاي تاريخي و فعلي قرار گرفته است.
نمونه ان ميزگرد هايي است كه طي چند شب گذشته پس از پخش سريال مختار نامه جهت تفسير شرايط تاريخي قیام مسلم ابن عقیل برقرار مي شود و در ان مجري مرتب اقدام به قياس تاريخي و شبيه سازي مي نمايد.با اين اقدامات چيزي كه به دست نمي اورند ان اندك اعتماد ماقي مانده را نيز در برابر باد قرار مي دهند.
اگر به مردم اگاهی داده شود خود انتخاب صحیح را خواهند نمود نیازی به شبیه سازی نیست.

ساختار شكن

2010-11-12T01:03:00.002+03:30

مانا نيستاني

مي‏خوانم آوازي ميان ضرب توفان‏ها

2010-11-12T00:58:00.002+03:30

سیدحسن نصراله در یک مصاحبه با شبکه المناره گفته است: "همانا امروز در ایران چیزی به نام پارسی یا تمدن پارسی وجود ندارد. آنچه در ایران هست، تمدن اسلامی است. سیدحسن نصرالله رهبر حزب الله لبنان افزود: آنچه در ایران هست دین عربی محمد (ص) است. بنیانگزار جمهوری اسلامی هم عرب بوده و فرزند عرب است و فرزند پیامبر خدا محمد (ص) است."
سید حسن!تمام سلولهای بدنت و یارانت مدیون ذره ذره خاک این میهن پارسی است.
برای ایران و ایرانی این هجمه ها تازگی ندارد. خواه عرب شیعه باشد خواه سنی.
رهبر القاعده شبه جزیره عربستان نیز مسلمانان را به حمله به ایران فراخواند
انور عولقی، روحانی یمنی که به عنوان رهبر شبکه القاعده در شبه جزیره عربستان شناخته می شود در پیامی ویدئویی مسلمانان را به مبارزه با ایران فراخواند. پیام انور عولقی در روزی منتشر شده که بامداد آن، اتوبوس حامل زائران ایرانی در کربلا هدف بمبگذاری قرار گرفته و دست کم سه زائر ایرانی جان خود را از دست داده اند

2010-11-05T13:57:00.005+03:30

شعری از:غادة السمان، شاعره سوری
اگر به خانه ی من آمدی
برایم مداد بیاور مداد سیاه
میخواهم روی چهره ام خط بکشم
تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم
یک ضربدر هم روی قلبم

تا به هوس هم نیفتم!

یک مداد پاک کن بده برای محو لبها
نمیخواهم کسی به هوای سرخی شان، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم
شخم بزنم وجودم را ...

بدون اینها راحتتر به بهشت میروم گویا!

یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد
و بیواسطه روسری کمی بیاندیشم!
نخ و سوزن هم بده، برای زبانم
میخواهم ... بدوزمش به سق...
اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود،
میخواهم هر روز اندیشه هایم را سانسور کنم!

پودر رختشویی هم لازم دارم
برای شستشوی مغزی!
مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند
تا آرمان هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.

میدانی که؟

باید واقع بین بود !

صداخفه کن هم اگر گیر آوردی بگیر!
میخواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،
برچسب فاحشه میزنندم
بغضم را در گلو خفه کنم!
یک کپی از هویتم را هم میخواهم
برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،
فحش و تحقیر تقدیمم میکنند،
به یاد بیاورم که کیستم!ترا به خدا ...

اگر جایی دیدی حقی میفروختند
برایم بخر ... تا در غذا بریزم
ترجیح میدهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم

سر آخر اگر پولی برایت ماند
برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،
بیاویزم به گردنم ....

و رویش با حروف درشت بنویسم:
من یک انسانم
من هنوز یک انسانم
من هر روز یک انسانم!
http://sarapoem.persiangig.com/link7/ghadatossamman.htmترجمه: باتشکرازسحرمقیم ینگه دنیا

2010-11-05T13:55:00.003+03:30

«ادموند بورك Edmund Burke» فيلسوف، نويسنده، خطيب و سياستمدار «ايرلندي ـ انگليسي» يکم نوامبر سال 1790 كتاب معروف خود در مخالفت با انقلاب فرانسه را تحت عنوان «بازتاب هاي انقلاب در فرانسه» منتشر ساخت. وي در اين كتاب نوشته است: چون انقلاب فرانسه سازمان يافته نيست و به صورت خودجوش به وجود آمده و سير اعتراض و تظاهرات خياباني آن را به پيش مي راند، به زودي به خشونت و بي قانوني كشانده مي شود و نظم جامعه از ميان مي رود و همه ساختار و دستاوردهاي فرانسويان در طول تاريخ نابود و دست كم يك نسل گم و تلف مي شود. بورك كه در سومين سال انقلاب فرانسه اين نظر را مطرح ساخت نام حكومت انقلاب از پيش سازمان نيافته را «ماب رول» گذارد و پيش بيني كرد كه انقلاب فرانسه پس از دوران تخريب، با فاجعه به پايان مي رسد و شكست مي خورد. اين وضعيت و بي نظمي زمينه را براي ظهور يك ديكتاتور، اما نظم برقرار كن آماده مي سازد و مردم كه از حكومت «ماب» خسته شده اند اين ديكتاتور را نجات دهنده خود مي پندارند و همانند شمع گرد او جمع مي شوند.
بورك كه در سال 1729 در دوبلين (ايرلند) به دنيا آمده و بسال 1797 درگذشت و يك محافظه كار بشمار آمده است معتقد بود كه احزاب در يك كشور، صرف نظر از ايدئولوژي آنها، عامل ثبات جامعه هستند. در چنين كشوري نه كودتا رخ مي دهد و نه انقلابي نظير انقلاب فرانسه. احزاب با انتقادهاي بموقع و اعتراض هاي مسالمت آميز خود (نطق و نوشته و اجتماعات برنامه ريزي شده توام با انضباط) مانع وخامت مسائل و گسترش نارضايي ها مي شوند و در چنين محيطي مردم با آراء خود در انتخابات، انقلاب آرام به وجود مي آورند و مقامات را تثبيت و تغيير مي دهند و در چنين جوامعي كودتا و انقلاب بدون كنترل و برنامه به وجود نخواهد آمد و مردم به پيشرفت ادامه مي دهند و مي توانند با برنامه ريزي، آينده خود و فرزندانشان را بسازند.
بورك در مسائل مربوط به جامعه، برضد انعطاف ناپذيري دولت بود و مي گفت كه حكمران بايد هر نارضايتي كوچك مردم را دقيقا بررسي و رفع كند و مثال آورده بود: اگر لوئي شانزدهم (پادشاه فرانسه) به موقع به خواست مردم توجه كرده بود مسئله حل شده بود؛ عصیان بوجود نمی آمد و گردنش به زیر تیغ سنگین گیوتین نمی رفت زيراکه معترضين به روش او در روزهاي نخست توقع كم داشتند و چون پاسخ دریافت نکردند و معطل شدند شمار آنان افزايش يافت و كنترل از دست رفت و .... دو کتاب دیگر بورك ـ از بنيادگذاران فلسفه سياسي ـ « توجيه جامعه طبيعي» و «بررسي فلسفي ريشه زيبايي و رفعت» عنوان دارند.
منبع : http://www.iranianshistoryonthisday.com/farsi.asp

منم كوروش...

2010-11-05T13:54:00.000+03:30

دردا بر حاكماني كه نازايي و نفرت را رقم مي زنند
دردا بر شهرياراني كه تازيانه و تجاوز را رقم مي زنند
دردا بر كشيشاني كه به مردم دروغ مي گويند
دردا بر خردمنداني كه از دليري بويي نبرده اند
دردا بر دليراني كه از خرد بويي نبرده اند
...
*** به مجلس بخردان گفتم:
اميد و آزادي را به مردمان دهيد
ورنه برگزيده ي مردم نخواهيد بود.
سيدعلي صالحي(منم كوروش شهريار روشنايي ها)

بالشها نيز منتظر خوابهاي من هستند

2010-11-05T13:53:00.003+03:30

هميشه به كوهم
گويي آهويي
در من مي دود
***
نشان دريا را از كه بپرسم
كه دريا را بشناسد و
در آن غرق نشده باشد

امير عباس مهندس(از مجموعه ي:بالشها نيز منتظر خوابهاي من هستند.)

بالشها نيز منتظر خوابهاي من هستند

2010-11-05T13:53:00.001+03:30

فصل دل های سنگی

2010-11-05T13:52:00.000+03:30

احسان هوايي متولد آران و بيدگل( بيوگرافي احسان هوايي)
فصل دل های سنگی با صداي احسان هوائی: برای دانلود آهنگ اینجا را کلیک کنید.
وب سايت احسان هوايي: http://havaee-music.com

2010-11-05T13:45:00.002+03:30

دانلود گفتگو با فریدون مشیری سه سال فبل از فوت ایشان moshiri.mp3
نمی خواهم بمیرم

نمی خواهم بمیرم ، با که باید گفت ؟

کجا باید صدا سر داد ؟

در زیر کدامین آسمان ،

روی کدامین کوه ؟

که در ذرات هستی رَه بَرَد توفان این اندوه

که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد

! کجا باید صدا سر داد ؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمین کر ، آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم ، با که باید گفت ؟

اگر زشت و اگر زیبا

اگر دون و اگر والا

من این دنیای فانی را هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم .

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه گردآلود سختی هاست

نمی خواهم از این جا دست بردارم !

تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته است .

دلم با صد هزاران رشته ، با این خلق

با این مهر ، با این ماه

با این خاک با این آب ...

پیوسته است .

مراد از زنده ماندن ،

امتداد خورد و خوابم نیست

توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست

هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست .

جهان بیمار و رنجور است .

دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست

اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است .

نمی خواهم بمیرم،

تا محبت را به انسانها بیاموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم ،

بیفروزم خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم

چه فردائی ، چه دنیائی !

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم ، ای خدا !

ای آسمان !

ای شب !

نمی خواهم

مگر زور است ؟
"فریدون مشیری"

دین عامه، دین خاموش

2010-10-23T19:21:00.000+03:30

دین عامه، دین خاموش / دکتر سارا شریعتی
مرتبط با : سارا شریعتی
دین عامه، دین خاموش / دکتر سارا شریعتی
نخبگان فکری جامعه ی ما،آنها که به حوزه ی دین و دینداری ﭙرداخته اند، ظاهرا به اجماع اعلان نشده ای دست یافته اند. اجماع بر سر اهم مسائل فکری که امروزه در حوزه ی دین و دینداری، جامعه ما با آن درگیر است: مدرنیته، سکولاریزاسیون، لائیسیته، روشنفکری دینی و غیر دینی، هرمنوتیک، الهیات انتقادی و کلام جدید... مواضع البته متفاوت است و گاه متضاد اما بر سر اهم مسائل، ظاهرا تردیدی نیست. در این میان اما، یک جای خالی هست. یک غایب. یک غایب خاموش که نمی تواند سهم خود را بگیرد و سخنگویانش اغلب فراموشش می کنند و آن عامه ی مردمند. می گوییم سخنگویان، به این دلیل که نخبگان فکری جامعه از همه نوع، اغلب خود را سخنگوی مردم می دانند، متن مردم. متن مردمی که صدایشان به گوشمان نمی رسد چون سخنران نیستند. حرفهایشان را نمی شنویم، چون خاموشند. نوشته هایشان را نمی خوانیم، چون نویسنده نیستند و از این رو دین عامه را، دین خاموشی می نامند. دین خاموش ﭙنهان اجتماع. (دوﭙرون. دروش.)در نگاهی سریع به دو دوره ی گفتمان روشنفکری اما، این چرخش از متن مردم به حاشیه آشکار است. در حالیکه روشنفکران دهه 40-50،که به حوزه ی دین ﭙرداخته اند، مباحثی چون انتظار،نیایش، عاشورا(شریعتی)، محرمات در اسلام، مسلمان اجتماعی، انتظارات مردم از روحانیت، (بازرگان)، حج (آل احمد)را نیز،.. که جلوه هایی از حیات دینی مردم است، موضوع مباحث خود قرار دادند و تحول در دینداری عامه، از مهمترین دغدغه هایشان بود، روشنفکران امروز ما، دینداری عالمانه را حوزه ی کار خود قرار داده اند. تحلیل این واقعیت، نیاز به کاوش علتهای متفاوتیست. یکی از این دلایل شاید، توضیحی کمی باشد. روشنفکران آن زمان محدود بودند وناگزیر از اینکه مخاطبین خود را از میان همین مردم جستجو کنند. هنوز نیازمند مردم بودند و مساله شان متن جامعه بود. در نتیجه علی رغم اینکه از اندیشه های جهانی تغذیه می کردند، حساسیتهایشان را از حیات اجتماعی مردم می گرفتند. نخبگان فکری اما امروز، به یمن ارتباطات، روزنامه ها، انتشارات، تکنولوژی های نوین، دانشگاههای از همه رنگ و شکل... بسیارند. با هم گفتگو می کنند، جدل می کنند، یکدیگر را دعوت می کنند و مباحث بی شمار خود را در روزنامه ها منتشر می کنند و به بازار کتاب می فرستند. در نتیجه یک جامعه نخبگان بوجود آمده است که بی نیاز از متن جامعه است و گفتگوهای درونی اش، چنان بالا گرفته است که کم کم از متن جدا شده و درگیر مباحث با خود است و در این هیاهوی فکری، ثقل بحث، گاه فراموش می شود. اما امروزه این بحث قدیمی که همان دینداری عامه است، دوباره دارد طرح می شود و این بحث قدیمی، به یکی از جدید ترین مباحث روز بدل شده است. آنقدر جدید که حتی به روزنامه ها هم کشیده شد و برخی از مراجع و مدرسین مذهبی و همچنین روشنفکران نیز، در برابر رشد باورهای عامیانه، خرافه و جادو و شمایل ﭙرستی و مدح... هشدار دادند و با نزدیک شدن مراسم مذهبی عاشورا تاسوعا، این هشدارها اهمیت بیشتری یافته است. در نتیجه شاید ضرورت داشته باشد که این مدار بسته ی روشنفکری را کمی باز کنیم و به زیست اجتماعی و حیات فکری مردم، توجهی مجدد داشته باشیم. در حوزه ی علوم انسانی، تحقیقات بر روی دین عامه از سالهای 60 میلادی مشخصا در فرانسه و ایتالیا طرح شد و در همه ی رشته ها کم و بیش بوجود آمد. در هنر ﭙاﭗ آرت POP Art مربوط به همین دوره بود. هنرمندانی که تصاویر روزمره تبلیغات، سینما، تلویزیونی را از جامعه گرفتند، به اثر هنری تبدیل کردند و به شاخص ترین گالری های هنری فرستادند. در اوج مدرنیسم در هنر، این بازگشت به فیگوراسیون ساده و عامیانه و توجه به واقعیت روزمره و ﭙست که همواره مورد تحقیر نخبگان بود، جامعه ی هنری راسورﭙریز کرد. توجه به زندگی روزمره در جامعه شناسی، آنال در تاریخ، فولکلور در علوم اجتماعی ...نیز مربوط به همین دوران است. این گرایش، تحت تاثیر عواملی بود که از آن میان، چند عامل اهمیت بیشتری دارند: - موقعیت جدید جامعه شناسی دین و تحقیقاتی که در این حوزه انجام شده بود و جامعه شناسان دین را دعوت می کرد تا به جای ﭙژوهش های مفصل در خصوص دین و علوم دینی، دین زیست شده ی متن مردم را موضوع مطالعه ی خود قرار دهند، - اصلاحات مذهبی در شورای واتیکان II. که در سالهای شصت میلادی با هدف مدرنیزاسیون کلیسای کاتولیک، گشایش کلیسا به سوی دیگر کلیساهای مسیحی و تقریب(oecumunisme)انجام شد، - ظهور مکتب آنال (Annales)، و تاریخ جدید، فرو تاریخ (infra-histoire )، و تاریخ خرد ( micro-histoire) و روانشناسی اعماق (psychologie des profondeurs) که در نتیجه ی دستاوردهای روانشناسی فروید و یونگ بود و توجهات را به اعماق ﭙنهان انسان و ناخودآگاه فردی و اجتماعی معطوف کرد و نظریه ﭙردازان علوم اجتماعی را به سمت آنچه که ژیلبرت دوران جامعه شناسی اعماق خواند، دعوت می کرد. تحت تاثیر این عوامل، جلسات و برنامه های بسیاری در خصوص دین عامه برگزار شد و تاریخ، علوم اجتماعی(جامعه و انسانشناسی)، روانشناسی و تاریخ ادیان را به مشارکت خواند. اولین گام در این حوزه، ارائه ی تعریفی از دین عامه بود. دین عامه چیست؟ در تعریف دین عامه، سه رویکرد از یکدیگر متمایز شدند: اولین رویکرد، تعریف دین عامه در رابطه و نسبتش با دین رسمی، راست کیشی (orthodoxy ) و راست کرداری ( orthopraxy ) بود. در این رویکرد، دین عامه ، دین زیست شده ی متن مردم، به عنوان انحرافی از دین حق و دین اصلی قلمداد می شد و باری منفی می یافت. اگوستن قدیس و سﭙس توماس قدیس، دین عامه را با اهریمن شناسیdemonology) ) ﭙیوند داده و در برابر خداشناسی (theology ) قرار دادند، در نتیجه در همه ی دورانهای قرون وسطی، کلیسا با دین عامه در جنگ بود. دومین رویکرد تعریف دین عامه در نسبتش با فولکلور مردم بود. در این تعریف دین عامه با بت ﭘرستی، جادو و خرافه (Super-tition بازمانده) این همانی می شد. در این رویکرد دین عامه به عنوان بازمانده ای از گذشته، از دنیای سنت و خرافه قلمداد شد که با گذشت زمان و ﭙیشرفت علم از بین خواهد رفت. سومی رویکرد، دین عامه را در رابطه اش با شرایط اقتصادی و اجتماعی تعریف می کرد. در این تعریف دین عامه بار مذهبی و اعتقادیش را از دست می داد و خصلتی فرهنگی می یافت و با دین دهقانان و روستاییان یکی گرفته می شد. عامه، عامیانه، بدوی و ابتدایی تلقی شد و در برابر رویکرد فرهنگی به دین که خاص شهرنشینان بود، قرار گرفت. در این تعریف دین عامه، دیگر اسلام،مسیحیت و یا یهودیت عامیانه نبود و ویژگی های مشخص خود را داشت و برخی این دین عامه ی روستایی و زمینی را در مقابل دین مدنی شهری و متعالی قرار دادند. در تعریف اول دین عامه یک انحراف بود، در تعریف دوم بازمانده ای از گذشته و در تعریف سوم، یک دین دیگر. ویژگی های بسیاری برای دین عامه بر شمرده اند. دین عامه را دین خاموش، یا ﭙنهان نامیدند. دینی که نه با کلام که با رفتار بیان می شود. روشن کردن یک شمع، نذر، قربانی کردن، نماز و نیایش. دینی که خاموش است. الهیات و کلام و علوم دینی ندارد. بر خلاف دین نخبگان که خود را شرح می دهد و تفسیر می کند، دین عامه، تنها برای استمداد، توسل، شفاعت و حاجت به سخن می آید. دین ﭙنهان است چون در اعماق جامعه نشت کرده و ماندگار است. دین عامه را، دین آیین و "مراحل گذار" خواندند: تولد، بلوغ، ازدواج ومرگ. دینی که در همه ی نقاط عطف زندگی مردم، با آنها همراه است. دین عامه را، دینی با واسطه دانستند. دینی که در حاشیه زندگی می کند. به مرکز و گوهر دین، که اندیشه ی خداست و کتاب مقدس و سنت ﭙیامبر، تنها با واسطه نزدیک می شود، با واسطه ی نمایندگان دین، قدیسین، ائمه، و از این روست که در حیات دینی مردم، واسطه ها حضور عینی تری دارند. در نتیجه در آنچه که هانری کربن "ﭙارادوکس توحید"( در میانه ی تعطیل و تشبیه) می نامد، دین عامه به تشبیه نزدیک می شد و به جای مفاهیم، با تصاویر، ایکون ها، شمایل سر و کار داشت. دین عامه دینی ترکیبی تحلیل می شود. دینی که خالص نیست چون دین گسست نیست. دین تداوم و انباشت سنت است. چنانچه، مسیحیت اروﭙایی، با آیین و کیش های مدیترانه ای و سلتی درآمیخت، دین عامه ی مردم چین، محصول کنفسیونیسم، تائویسم و بودیسم است. مسیحیت آفریقایی، ملقمه ای از آیین آفریقایی و ﭙروتستانتیزم آمریکایی ست که از آن تحت عنوان ادیان Afro-American نام می برند. شینتو و بودیسم، دین عامه مردم ژاﭙن را می سازند. چرا که ، همچنانکه دورکهیم می گوید: یک دین به یک آیین واحد تقلیل نمی یابد بلکه یک سیستم آیین هاست که دارای خودمختاری نسبی هستند و به این دلیل هست که گاه یک آیین به دلایل مختلف باقی می ماند در حالیکه مجموعه ی دینی که بدان تعلق داشته است، از بین رفته است. دین عامه، تفکیک گذار نبود. دینی که قدسی و غیر قدسی در هم آمیخته اند، و قدسی در زمان مقدس و مکان مقدس و شی مقدس تجلی می یافت. و در نهایت، دین عامه را دین غیر عقلانیت دانسته اند و ما می توانیم به تبع هانری دروش، این غیر عقلانیت را امیدواری بنامیم. امیدواری ای که مخالف ندارد، و در نتیجه تکذیب نمی شود. دین اسطوره های طلایی، اتوﭙی های رستگاری بخش، قدیسین شفابخش، موعود نجات دهنده، که در سیر تاریخ مداخله می کنند و اگر هم به انتظار فوری مردم نیز ﭙاسخ ندهند، باز هم ایمان مردم به آنها از بین نمی رود. سرنوشت این دینداری در دنیای عقلانی امروز چه بود؟ مدرنیته دین عامه را خرافه خواند. بازمانده ای از گذشته که به مرور زمان و با ﭙیشرفت علم از بین می رود اما تدریجا، آن را تملک و سکولاریزه کرد. غیرعقلانیت، با واسطه بودن، مراحل گذار، آیین تنظیم کننده، همه وجوهی بودند که در دنیای مدرن دوباره سربرداشتند و با صورتی نو و جلوه ای عرفی ظهور کردند. فتیشیسم،یکی از اشکال بنیانی دین بود. فتیشیسم مدرن، همه چیز را کالایی کرد و امروز ما، عشق، تولد، شادی و داغ و درد خود را نیز با کالا و شی بیان می کنیم. ایکونوگرافی، شمایل ﭙرستی، یکی دیگر از ویژگی های دین عامه است و امروز تصویر، سینما، عکس، تلویزیون، به یکی از شاخص های زندگی مدرن بدل شده است. دین عامه، دین واسطه ها بود و امروز رسانه ها جانشین واسطه های سنتی گشته اند . دین عامه، دین غیر عقلانیت بود، امروز شانس و اقبال، که هر روز از خلال مسابقات و بلیط های بخت آزمایی، امتحان می شوند و فال بینی و ستاره شناسی .. یکی از جلوه های زندگی روزمره جوامع مدرن است. مدرنیته، دین عامه را خرافه خواند اما به شکل ﭙارادوکسیکالی، تملک و سکولاریزه اش کرد. به همین ترتیب، دین رسمی نیز، که قرنها در برابر دین عامه ایستاد و انحرافش خواند، در دوره ی جدید بالعکس کوشید تا آن را اهلی و کانالیزه کند و به استخدام بگیرد.اما مطالعات جدید در خصوص دین عامه، با توجه به تحولات اجتماعی و تاریخی بسیاری که صورت گرفته است، امروزه دیگر اولا به سختی می توانند آن را بازمانده ای از گذشته بخوانند چرا که علوم اجتماعی نشان داده اند که گذشته ها نگذشته اند، نمی گذرند، می مانند و در ناخودآگاه جمعی ما، ته نشین می شوند و عمل می کنند. در ثانی، با توجه به ظهور قرائتهای جدید و رویکردهای نو به دین، که ارتدکسی را شکننده کرده اند، دیگر به سختی می توان دین عامه را انحراف خواند و اگر تا دیروز گفته می شد که " خارج از کلیسا نجاتی نیست" امروز کلیسا خود اعلان می کند که: "راههای رسیدن به خدا بی شمار است". در نتیجه ضرورت دارد که به گفته ی دورکهیم، فراسوی سرمای اخلاقی ای که دچارش شده ایم، به این منبع سوخت عظیمی که در بطن جامعه ﭙنهان است توجه دیگری کنیم، و با رویکردی " ماورا-انتقادی" metha-critique (بودریارد) تلاش خود را در فهم دین و دینداری متن مردم و گقتگو با آن قرار دهیم، اگر می خواهیم در این متن، حضوری روشنگرانه و آگاهیبخش داشته باشیم. / شنبه، ۲۷ خرداد ۱۳۸۵
فصل نوhttp://www.fasleno.com/archives/000904.php

وزير آموزش و پرورش و حافظ

2010-10-23T19:20:00.001+03:30

روز بزرگداشت حافظ وزیر آموزش و پرورش در جلسه معرفی مدیر کل استان البرز و در حضور صدها فرهنگی و تعدادی خبرنگار به چگونگی تصمیم گیری برای قبول وزارت اشاره کرد و گفت: "احمدی نژاد وقتی به من پیشنهاد وزارت را داد از من خواست با هیچکس مشورت نکنم و من هم قبول کردم. از این رو به احمدی نژاد گفتم اجازه می دهی با پدرم مشورت کنم، وی گفت: اشکالی ندارد . پدرم نیز من را اینگونه راهنمایی کرد : "اگر قبول این مسئولیت به نظام کمک می کند، قبول کن"... تا اینجا موضوع کاملا خصوصی است و بنده در صدد اثبات صدق یا کذب آن نیستم. البته دستور احمدی نژاد به منع مشورت و بیان خاطرات کاملا شخصی و تبلیغ به نفع خود و افراد خانواده در یک جلسه رسمی دولتی ، جای تامل دارد... اما آنچه که موضوع اصلی این نوشته است بخش دوم خاطره جناب وزیر است . حاجی بابایی گفت: « با حافظ نیز مشورت کردم و به احمدی نژاد نیز گفتم» . قاعدتا آقای وزیر مثل هر ایرانی، تفألی به دیوان حافظ زده و برای اینکار دیوان حافظ را از قفسه کتابخانه برداشته ، نیت کرده و صفحه ای از کتاب را گشوده و سپس غزل سمت راست صفحه را خوانده و فال را نیکو یافته و وزارت را پذیرفته. وزیر در ادامه می گوید : « این بیت آمد که آن را در مجلس نیز خواندم: یا کار به کام دل مجروح شود / یا ملک تنم ملک بی روح شود / امید من این است به درگاه خدا / که ابواب سعادت همه مفتوح شود». بله، درست متوجه شدید ، وزیر سوتی اصلی را در این قسمت داده! اولا تفأل را به غزلیات پر راز و رمز حافظ می زنند، اما این شعری که ایشان خوانده اند دوبیتی است. ثانیا این دوبیتی بیشتر یک کلام منظوم است تا شعر، آن هم از خواجه شیراز. ثالثا این دوبیتی در هیچ نسخه ای از دیوان حافظ یافت نمی شود و نسبت آن به حافظ کاملا مجعول است....آیا وزیر مرتکب اشتباه شده ؟ به نظر من امکان اشتباه و سهو منتفی است. ظاهرا تفال به قدری تاثیر گذار بوده که حاجی بابایی شعر را حفظ کرده و حتی در مجلس شورای اسلامی هم این ابیات را خوانده است. وقتی شعر از حافظ نیست معلوم می شود که تفألی در کار نبوده و کل داستان توهم است و دروغ . آدم بی اختیار یاد حکایت گلستان سعدی و آن درویش گیسوان بافته می افتد که با قافله حجاز به شهر آمد و نزد امیر رفت و چندین دروغ درهم همی گفت .... فهم و توضیح اینکه چرا وزیر چنین داستانی را جعل کرده کار روانشناسان و روانکاوان است ،اما قطعا وزیر این خاطره را چندین بار در محافل کوچکتر بیان کرده و احتمالا با واکنش های تحسین آمیز حاضران مواجه شده و تشویق های دوستان این روایت جعلی را در ذهن وزیر به عنوان یک رویداد واقعی تثبیت کرده است. نکته تاسف بار ، تنزل استانداردهای ادبی و علمی نزد دولتمردان است. حداقل وزیر آموزش و پرورش باید در سطح متوسطه با قواعد نگارش و ادبیات زبان فارسی آشنا باشد. بر روی این صندلی که امروز حاجی بابایی با این درجه از سواد و اخلاق علمی نشسته، درگذشته افرادی نظیر پرویز ناتل خانلری ، دکتر محمود حسابی و ملک الشعرای بهار نشسته بودند. وقتی وزیر آموزش و پرورش در یک جمع بزرگ فرهنگی و در حضور خبرنگاران به لسان الغیب دروغ می بندد و با خونسردی خاطره جعلی بازگو می کند ، چگونه می توان در مدارس از ترویج مکارم اخلاقی سخن گفت؟
نويسنده:شیرزاد عبداللهی http://www.rahesabz.net/story/25542

مرشيه

2010-10-23T19:19:00.002+03:30

د:1304 در تهران
وفات:1389 در پاريس
مرضيه در ويكيپديا ,مرضیه-آلبوم سنگ خارا-آهنگ -سنگ خارا
دانلود آهنگهای قدیمی و ماندگار - دانلود آهنگ مرضیه بنام بیداد زمان

آلبوم دیدی که رسوا شدم دانلود بصورت یکجا : Mega Upload سرور 1 (لینک مستقیم)
دانلود تراک 1
دانلود تراک 2
دانلود تراک 3
دانلود تراک 4
دانلود تراک 5
دانلود تراک 6
دانلود تراک 7
دانلود تراک 8
دانلود تراک 9
دانلود تراک 10
سرور 2 (لینک غیز مستقیم در صورت دانلود نشدن لینکهای سرور 1) { برای دانلود از این سرور باید بر روی آهنگ لینک کرده و در صفحه باز شده گزینه Click Here To Download رو بزنید .

همدلي اسفناك

2010-10-23T19:19:00.001+03:30

این که انسان قرن ۱۴ هجری بتواند متن متعلق به قرن ۸ هجری را کاملاً درک کند و با آن همدلی کند، نمی‌تواند تماماً حسن باشد. بعضی افراد از منظر نقد فرهنگی، اقبال نسبت به حافظ را شاخص توسعه‌نیافتگی می‌دانند. عصر حافظ از لحاظ فرهنگی زمانه‌ی مناسبی نبوده است و حافظ ناچار بوده با زبان ابهام سخن بگوید. اگر امروز ما به آن زبان نیازمندیم، نباید جشن بگیریم!اردشیر منصوری، محقق و استاد دانشگاه، در نشست «حافظ و زمانه‌ی ما»

شجاعت اخلاقي حكم مي‌كند اندكي هشيار باشيم

2010-10-23T19:17:00.002+03:30

سيدعلي صالحي حاضر نشد جايزه‌ي داوران شعر نيما را قبول كند چون خودش مي‌گويد؛ هيچ جايزه‌اي را ـ در وطن ـ و در اين شرايط نمي‌پذيرد. و باز مي‌گويد:

مردم با آبرو گرسنه‌اند، با سيلي رخسار؛ سرخ مي‌كنند.جايزه‌ها را بگذاريد براي بعد. عزت مردم در اولويت است.
متن كامل تر را اينجا بخوانيد.

نوبل ادبی ۲۰۱۰ به ماریو وارگاس یوسا

2010-10-23T19:15:00.001+03:30

آلفرد نوبل، بنیانگذار جایزه‌ی نوبل در وصیت‌نامه‌اش نوشته بود:«نوبل ادبی باید به نویسنده‌ای اهدا شود که در ادبیات به بهترین وجهی به آرمان‌های انسانی پرداخته باشد.»

کمیته‌ی نوبل در استکهلم اعلام کرد که نوبل ادبی ۲۰۱۰ به نویسنده‌ی سرشناس پرویی، ماریو وارگاس یوسا (Mario Vargas LLosa ) تعلق می‌گیرد.ماریو وارگاس یوسا، یک نویسنده‌ی سیاسی است که در رمان‌هایش نظام‌های سرکوبگر، غیردموکراتیک و نژادپرستانه را به چالش می‌کشد. آثار یوسا در سال‌های دهه‌ی شصت از نمونه‌های متعالی «رمان مطلق» و در دهه‌ی هفتاد از بهترین نمونه‌های ادبیات اروتیک در جهان به‌شمار می‌آید. خواهش تن و روابط عاشقانه به بهترین وجهی در آثار او با زبانی شاعرانه اما بی‌پروا بیانی ادبی می‌یابد.بسیاری از رمان‌های یوسا در پرو اتفاق می‌افتد. او در آثارش به موضوعات اجتماعی و سیاسی می‌پردازد و از دیکتاتوری‌های نظامی و حکومت‌های چپ‌گرا و سوسیالیستی که در پی محدود ساختن آزادی‌های مدنی هستند انتقاد می‌کند. رمان‌های سردسته‌ها، سال‌های سگی، گفتگو در کاتدرال، جنگ آخرالزمان، مرگ در آند، سور بز و چه کسی پالومینو مولرو را کشت از آثار وارگاس یوساست که به زبان فارسی ترجمه شده استمنتقدان اعتقاد دارند که رمان «خانه‌ی سبز» La casa verde که در سال ۱۹۶۷ معتبرترین جایزه‌ی ادبی در آمریکای لاتین را از آن خود کرد، مهم‌ترین و پیچیده‌ترین اثر یوسا و شاهکار اوست. در این رمان پنج حادثه که به ظاهر به هم چندان مرتبط نیستند اما در نقاطی با هم تلاقی می‌کنند، سرانجام به هم می‌پیوندند و یک مجموعه‌ی یکدست را می‌سازند.
بیشتر در رادیو زمانه
گفتگو با ماریو وارگاس یوسا

ای‌کاش آب می‌بودم

2010-10-23T19:07:00.002+03:30

ای کاش آب بودم
ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی.
ــ آدمی بودن
حسرتا!
مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن.
نمی‌بینی؟
ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ـ
ـنهالی نازک به درختی گَشن رساندن را
ــ تا به زخمِ تبر بر خاک‌اش افکنند
در آتش سوختن را؟
یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن
ــ از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند
به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟
یا به سیراب کردنِ لب‌تشنه‌یی
رضایتِ خاطری احساس کردن
ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند
در میدانی جوشان از آفتاب و عربده تا به شمشیری گردنش بزنند؟
حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد
قابیلِ برادرِ خود شدن
یا جلادِ دیگراندیشان؟
یا درختی بالیده‌نابالیده را
حتا
هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟
□
می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با اینهمه کاش
ای‌کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.
آه
کاش هنوز
به بی‌خبری
قطره‌یی بودم پاک
از نَم‌باری
به کوهپایه‌یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد
سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.
احمد شاملو . ۳۰ شهریورِ ۱۳۶۸
دانلود اي كاش آب بودم با صداي شاملو.mp3

مكتب در فرآيند تكامل

2010-10-23T19:05:00.000+03:30

در سالهاي اواخر دهه ي سوم قرن دوم كه مسلمانان در سرزمين اسلامي عليه حكومت اموي برخاسته و جامعه شاهد يك انقلاب عظيم و قيام عمومي بود؛ امام صادق محترمترين فرد از خاندان پيامبر در نظر تمامي مسلمانان از شيعه و سنّي بود.همه ي جامعه به وي به عنوان روشن ترين و شايسته ترين نامزد احراز خلافت مي نگريستند و بسياري اتتظار داشتند كه او براي به دست گرفتن آن و ايفاء نقش سياسي خود قدم پيش نهد.عراق مالامال از هواداران او بود.يك شيعه با حرارت به او خبر مي دهد كه:‹نيمي از جهان هوادار اوهستند›.مردم كوفه تنها منتظر دستور او بودند تا شهر را از دست اردوي امور مستقر در آنجا بگيرند و آنان را اخراج كنند.حتي عباسيان كه سرانجام قدرت را در دست گرفتند بر اساس روايات تاريخي در آغاز به او به مثابه اولويّت نخست براي رهبري مي انديشيدند.امتناع امام از دخالت و بهره برداري از موقعيت؛عكس العمل هاي گوناگوني را در ميان مردم به وجود آورد.عده اي از هواداران او مي گفتند:در اين وضعيت سكوت و عدم قيام براي او حرام است.ديگران فقط اظهار ياس و نا اميدي ميكردند كه با وجود چنين موقعيت مناسب ؛روزگار رهايي و دوران طلايي موعود شيعيان همچنان دور به نظر مي رسد.اما امام نه تنها خود مطلقا از سياست دوري جست بلكه پيروان خود را نيز به شدت از هر عمل سياسي منع كرد و دستور داد كه شيعيان حق ندارند به هيچ يك از گروههاي مسلّح فعال پيوسته يا تبليغات شيعي كنند يا با استفاده از شرايط موجود اجتماع كه شعار آن طلب رضايت از اهل بيت پيامبر بود در صدد جذب افراد جديد به حلقهْ پيروان مكتب تشيّع جعفري باشند.رواياتي كه نشان مي دهد حضرت صادق(ع) مايل نبودند خود را امام بخوانند-با آنكه اين مساله جاي تواضع نيست- شايد در همين روند بوده است.
وي به شيعيان خود خود صريحا ميفرمود كه او قائم آل محمد نيست و در روزگار او تغييري در وضع سياسي جامعه شيعه روي نخواهد داد.
برخي از شيعيان در نتيجه به شاخهْ حسني دودمان پيامبر كه از نظر سياسي فعّال تر و بلند پروازتر بود روي آوردند و به شورش نظامي محمد بن عبدالله نفس زكيّه پيوستند كه بسياري او را منجي موعود مي دانستند.اعتقاد به اين كه قائم در آن سالها ظهور خواهد كرد چنان در اذهان عمومي رخنه كرده بود كه حتي پس از شكست نفس زكيّه در سال 145 و كشته شدن او بر اساس نقل هاي تاريخي ؛مردم اميد وار بودند مه قائم در فاصله 15 روز بعد از مرگ او ظهور كند كه البته اين اتفاق نيفتاد.
بسياري از شيعيان در اين دوره البته چنين مشكلي نداشتند زيرا ذهنيت آنان از امام مستلزم تصدّي مقام سياسي يا تلاش براي استقرار حكومت عادل نبود.آنان امام را به عنوان دانشمند ترين فرد از خاندان پيامبر كه وظيفه اش تعليم حلال و حرام و تفسير شريعت و تزكيه و تربيت اخلاقي جامعه است ؛ ميدانستند و اطاعت مي كردند.به نظر آنان نقش واقعي امام و اساسا علت احتياج به چنين فرد در جامعه تشخيص حق از باطل و حفظ شريعت از دخالت نابكاران و بدعت بدعت گذاران بود كه اگر نابكاران اصلي از اصول اسلام را دستكاري يا تحريف كردند امام آن را تذكر داده و اصلاح كنند.پس او مرجع اعلي و مفسّر شريعت و دين است....
در ذهنيت اين گروههاي شيعه در آن عصر احتياج به امام براي آن بود كه مردم مشكلات مذهبي خود را به وي ارجاع دهند و وي بالاترين مرجع و منبع دانش مذهبي براي اخذ تفسير صحيح شريعت و معني درست و حقيقي قرآن كريم و سنّت پيامبر بود.....
حتي براي آن گروهها كه بر نقش سيايا امام در جامعه اسلامي تكيه مي كردند خودداري امام صادق(ع) از درگير شدن در سياست روزگار خود در شريط پيش از استقرار نظام عباسي كه همگان آن را زمينه مناسب براي احقاق حقّ خاندان پيامبر مي دانستند ؛موجب تحوّلي بزرگ در طرز فكر آنان نسبت به منصب امامت گرديد.براي آن دسته كه همچنان به امام صادق وفادار ماندند امام ديگر رهبر مبارزه و منجي موعود نبود دست كم اين ديگر نقش اصلي امام دانسته نمي شد.حالا ديگربراي اين شيعيان هم؛همچنان كه براي گروههاي ديگري كه در بالا اشاره شد امام اساسا رييس و رهبر مذهب بود.بدين ترتيب در ذهنيت جامعه شيعه در اين دوره انقلابي پديد آمد و تاكيدي كه قبلاً روي مقام سياسي امام مي شد اكنون بر مقام مذهبي و علمي انتقال يافت.نظريه عصمت ائمه كه در همين دوره بوسيله هشام بن الحكم –متكلم بزرگ شيعه در اين عصر-پيشنهاد گرديد مدد شاياني به پذيرفتن و جا افتادن هر چه بيشتر ذهنيّت جديد كرد.....
در همان زمان كه اين تغيير ذهنيت ها و تحليل هاي جديد شكل مي گرفت نظريات و ايده هاي جديد ديگري توسط يك جناح تندرو در مذهب شيعه مطرح شد.اين جناح كه افكار خود را از نظريات كيسانيّه كه اكنون ديگر ناپديد شده بودند؛مي گرفت نوعي پيوند ميان تشيّع و غالي گري بود.اينان اصرار داشتند كه ائمه را موجوداتي فوق طبيعي وانمود كنند و مي گفتند علت واقعي احتياج جامعه با امام آن است كه وي محور و قطب عالم آفرينش است و اگر يك لحظه زمين بدون امام بماند در هم فرو خواهد ريخت.نتيجه اين نظريات جديد هم در مورد سخن ما با تحليلات ذكر شده در بالا يكي بود چه همه مي كوشيدند جنبه سياسي امام را كاسته و آن را تحت الشعاع؛و حداكثر امري فرعي وثانوي قرار دهند.

بخشهايي از كتاب :مكتب در فرآيند تكامل نوشتهْ دكتر حسين مدرسي طبا طبايي(فارغ التحصيل و استاد حوزه علميه قم و داراي مدرك حقوق از آكسفورد انگلستان)
ترجمهْ هاشم ايزد پناه

اين جا اگر سبز باشــــــي

2010-10-13T06:58:00.000+03:30

كودك!تو جور دگر باش...يك نسل از من گذشته

از پاره پاره شدن ها؛ از زخم خوردن گذشته

چون موم باش اين زمانه؛هر لحظه شكلي عوض كن

دوران مفرغ به ســـر شد؛هنگام آهن گذشته

اين جا اگر سبز باشــــــي ؛آماج تيغ بلايي

خاري به چشم زمان شو؛فصل شكفتن گذشته

اين نقش گل ها كه بيني،جا پاي سرخ بهار است

وقتي كه با پاي زخمي ؛از كوي و برزن گذشته

آزادگي چون فسيلي در قعر گور آرميده

دور شجاعت سر آمد،عهد تهمتن گذشته

در بيخيالي منيژه؛بر مركبي از تجمٌل

عمري ست با صد افاده از چاه بيژن گذشته

با ديگران هر چه شد باش،زنداني قلب خود باش

ديگر زمان قديم ِ از خود گذشتن گذشته

دور صلاح است و سازش، آسايش است و نوازش

در بحر لالا بيارام؛رود تَتَن تَن گذشته

آيينه ام پيش رويت؛بيهوده اي كه به جاده

هر چند از پا فتاده؛ عمرش به رفتن گذشته

دلدادگي را رها كن ،نقد دلت را نگهدار

گاه گرفتن رسيده؛ وقت ِ سپردن گذشته

هر لحظه آيينه واري؛ مي آيد از روبه رويم

دل گويد او را به چنگ آر... مي گويم از من گذشته

‹مهدي ملكي›

از رنجي كه مي بريم

2010-09-27T22:45:00.000+03:30

مردمي كه در يكي از محلات بيدگل باشنيدن صداي فرياد و شيون به كوچه آمدند زني را ديدند
كه در ميان شعله هاي آتش دست و پا مي زد.دقايقي بعد او را به بيمارستان رساندند در حاليكه به علت سوختگي زياد حالش بسيار وخيم بود.سه روز بعد اين واقعه با تلخ ترين پايان ممكن يعني مرگ او به پايان رسيد.شايد در ساعات اوليه مردم از خود مي پرسيدند آيا او زنده خواهد ماند يا نه؟ اما اكنون گاه اين پرسش است كه:چرا اوبه اين تلخي به زندگي خود پايان داد؟ اين سوال وقتي اهميت پيدا مي كند كه بدانيم آمار خودكشي در منطقه ما(كه يك محيط مذهبي به شمار ميرود)به شكل آشكاري رو به فزوني ست.
نميدانم آيا مقصّر دانستن مسئولين و سياستگذاران سياسي ؛فرهنگي و اجتماعي كشور ما در طول سي و چند سال گذشته؛كه به جاي همه چيز فقط ايدئولوژي به خورد مردم داده اند و از ساير عرصه ها غفلت ورزيده اند دردي را دوا ميكند يا نه؟اگر مرا متهم به سياسي نويسي نكنيد بايد بگويم :چه خوب بود به جاي كميته تحقيق در باره حادثه يازده سپتامبر به كشف حقايق و مشكلات داخلي خود روي مي آورديم.باغچه خودمان را بيل مي زديم و چراغي در تاريكيهاي خود مي افروختيم.
به گمان من آنكه خودكشي كرد خانم م .د نبود آنكه خودكشي كرد من بودم آنكه خودكشي كرد تو بودي ؛ما بوديم.ما كه اسير نا اميدي ناخواسته اي شده ايم و هر چه چشم مي دوزيم كورسويي از اميد نمي بينيم .به هر طرف رو مي كنيم چيزي كه خاطرمان را خوش كند نمي يابيم؛ الّا دستهايي كه از پلشتيهاي فرهنگي پيرامونمان بيرون آمده و بر گردنمان حلقه زده و عنقريب است كه راه نفس را بر ما ببندد.
خسته شده ايم از اين همه درد ؛از اين همه رنجي كه مي بريم از اين همه ...
پرسش آخر انكه: دختر هفت هشت ساله اين مادر كه سايه پدر را هم برسر ندارد چه سرنوشتي در اين جامعه خواهد داشت؟آيا او هم بايد كوله باري از درد ها و حسرت هاي خود و مادرش را به دوش بكشد؟آيا او هم چوب داشته ها و نداشته ايي را خواهد خورد كه نا خواسته به سرنوشت او گره خورده اند؟آيا........

توصیه یک نویسنده 80 ساله

2010-09-27T22:38:00.001+03:30

گونتر گراس، نویسنده نامدار آلمانی و برنده جایزه نوبل ادبیات، در مصاحبه‌ای از همکاران جوان خود خواست که در سیاست دخالت کنند.
گراس در گفت‌وگو با هفته‌نامه "اشپیگل" شکوه می‌کند که نویسندگان جوان با پناه بردن به "راحت‌طلبی" و آسایش شخصی، از زندگی سیاسی جامعه دوری کرده‌اند.
این نویسنده ۸۲ ساله به جوانانی که به فعالیت ادبی روی می‌آورند، توصیه می‌کند که خود را از سیاست دور نکشند، زیرا شرایط اجتماعی و سیاسی به دخالت آنها نیازمند است.
گراس به اشپیگل می‌گوید: "نویسندگان جوان ما نباید اشتباه دوره وایمار را تکرار کنند و به زندگی خصوصی پناه ببرند."در دوران "جمهوری وایمار" (۱۹۱۸ – ۱۹۳۳) اوضاع بحرانی جامعه بسیاری از هنرمندان و نویسندگان را از عرصه سیاست دور کرده بود. به نظر گراس همین خلأ بود که باعث شد، عناصر فاشیست پیرو آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ در انتخابات پیروز شوند و قدرت را به دست گیرند.گفت‌وگوی "اشپیگل" با گونتر گراس، که خلاصه آن در سایت اینترنتی مجله منتشر شده، در شماره دوشنبه (۱۶ اوت) این هفته‌نامه منتشر می‌شود.این گفت‌وگو به مناسبت انتشار آخرین کتاب گراس به نام "کلمات گریم" صورت گرفته است.رمان طبل حلبی توسط سروش حبیبی به زبان فارسی ترجمه شده است.گونتر گراس - ویکیپدیا گراس کونتر توصیه گونترگراس 80 ساله به جوان ها

اين يعني چه؟

2010-09-24T01:45:00.004+03:30

در غياب رئيس جمهوري اقاي محمد رضا رحيمي با لباس نظامي به عنوان رئيس دولت در جلسه 30 شهريور 1389 هيئت دولت حاظر شد.

لبخند

2010-09-24T01:08:00.000+03:30

چه مايه زيباست آن صنوبر سفيد پير
بر تپه‌ کودکی‌ات
که امروز به ديدارش رفتی.
زير زمزمه‌اش يار مرده‌ات را به ياد می‌آوری
و در حيرتی از نوبت خويش که کی خواهد رسيد
زير نجوايش،
احساس می‌کنی انگارواپسين کتاب‌ات را نوشته‌ای
و حالا بايد خاموش باشی واشک بريزی برای کلمات
تا برويند.
چگونه زيسته‌ای؟
شناخته را رها کردی برای ناشناخته
و سرنوشت؟
تنها يک‌بار به تو لبخند زد
و تو آن‌جا نبودی...
ولادمیر هولان http://www.poets.ir/index.php?q=taxonomy/term/2

شبه دمكراسي و دمكراسي غلط بدتر و زيانبخش تر از نبودن دمكراسي است

2010-09-24T01:06:00.000+03:30

دكتر «هاروي ويلر» استاد علوم سياسي و مولف كتابهاي متعدد از جمله «دمكراسي در زمان انقلاب»، «سياست هاي انقلاب»، «زندگي و انديشه هاي فرانسيس بيكن» و «بحران در محافظه كاري» 16 سپتامبر 2004 در 85 سالگي در كاليفرنيا از اين دنيا رفت. وي در زمينه تامين دمكراسي گفته است:
تا زماني كه افراد هر جامعه جزئيات دمکراسي را از طريق آموزش فرا نگيرند نمي توان اطمينان داشت كه دقيقا پياده شود و تامين نظر كند، شبه دمكراسي و دمكراسي غلط بدتر و زيانبخش تر از نبودن دمكراسي است.استاد ويلر دمكراسي را به اتومبيل تشبيه كرده و گفته است: اتومبيل وسيله اي خوب و كمال مطلوب است، ولي اگر به دست كساني افتد كه نتوانند رانندگي كنند بي حاصل خواهد بود و اگر اين افراد در رانندگي مهارت نداشته باشند و آن را برانند ممكن است سانحه و حتي فاجعه ببار آورند. وي پيشنهاد كرده است كه هر ملت بايد يك رشته قوانين كيفري براي مجازات سوء استفاده كنندگان از دمكراسي داشته باشد و دمکراسي در مدارس از دروس اجباري باشد. تامين دمكراسي آسان نيست، مهمترين تمرين ملي است كه سرنوشت هر ملت به آن بستگي دارد. پروفسور «ويلر» در عين حال نويسنده چند داستان است. وي عقيده داشت كه از طريق داستان نگاري هم مي شود مسائل را بيان كرد تا يادآور شوند و برايشان راه حل به دست آيد. شهرت جهاني پروفسور ويلر به خاطر نوشتن داستاني تحت عنوان « فيل ـ سيف Fail - Safe» در سال 1962 است كه فاجعه يك جنگ اتمي را در ذهن مجسم مي كند. داستان از آنجا آغاز مي شود كه اشتباه يك مامور گمنام باعث جنگ اتمي آمريكا و شوروي مي شود و چيزي از تمدن باقي نمي ماند. دو سال بعد بر پايه اين داستان تخيلي، يك فيلم پر بيننده سينمايي ساخته شد و زمينه را براي امضاي چندين قرارداد و ميثاق بين المللي درباره محدود كردن توليد و آزمايش سلاحهاي اتمي هموار ساخت، ميان كرملين و كاخ سفيد واشنگتن تلفن قرمز كشيده شد و كليد بكار بردن سلاحهاي اتمي در كيف هاي ويژه اي قرار گرفت كه در اختيار سران مسكو و واشنگتن هستند و همه جا آنها را با خود مي برند. در حال حاضر روسيه و آمريكا بيش از كشورهاي ديگر اسلحه اتمي دارند و چين پس از اين دو كشور قرار گرفته است.
http://www.iranianshistoryonthisday.com/farsi.asp

جایزه ادبی بوکاچو برای پرینوش صنیعی، نویسنده سهم من

2010-09-24T01:03:00.001+03:30

پرینوش صنیعی، داستان نویس ایرانی و نویسنده رمان "سهم من" جایزه بین المللی بوکاچو را دریافت کرد.
مراسم اهدای این جایزه روز شنبه، یازدهم سپتامبر در شهر چرتالدو، محل تولد بوکاچو در نزدیکی فلورانس با حضور خانم صنیعی برگزار شد.
این جایزه هر سال از سوی بنیاد جووانی بوکاچو، نویسنده و شاعر قرن چهاردهمی ایتالیا به نویسنده یک رمان خارجی اعطا می شود و بخشی از جوایز ادبی است که از سال 1981 به آثاری در زمینه ادبیات و اخیرا روزنامه نگاری اختصاص می یابد.
جوایز بوکاچو در سه بخش ایتالیا، بین المللی و روزنامه نگاری به آثار برگزیده اهدا می شود.
سهم من که یکی از پرخواننده ترین رمان ها در سال های اخیر در ایران بوده، امسال با ترجمه سپیده روحی و نرگس منصف وارد بازار کتاب ایتالیا شد.
ترجمه ایتالیایی رمان سهم من امسال وارد بازار کتاب ایتالیا شد
امسال در بخش ایتالیا که در آن یک نویسنده ایتالیایی معرفی می شود، الساندرو باریکو برای رمان "امائوس" به این جایزه دست یافت.
در بخش روزنامه نگاری که به احترام روزنامه نگار مشهور ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم، ایندرو مونتانلی نام گرفته، جووانی مینولی، روزنامه نگار ایتالیایی به عنوان روزنامه نگار سال معرفی شد.
این رمان در سال 1382 توسط انتشارات روزبهان منتشر شد و تا پیش از آنکه در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد از انتشار مجدد آن جلوگیری شود، به چاپ سیزدهم هم رسید.
سهم من درباره دختری از خانواده ای سنتی است که پیش از انقلاب ناخواسته به ازدواج مردی در می آید که دغدغه اصلی اش رسیدن به آرمان های انقلابی است تا مسئولیت های خانوادگی.
معصومه، شخصیت اصلی داستان به تنهایی بار زندگی را بر دوش می کشد و بارها زندگی اش در طول سی سال دستخوش طوفان رخدادهای سیاسی و اجتماعی ایران می شود.
خانم صنیعی خود شخصیت اصلی این داستان را نماد اکثريت زنان نسل خودش در ايران می داند، زنانی که با وجود محرومیت های اجتماعی و فرهنگی در سالهای بحرانی انقلاب، جنگ و حذف گروه های سیاسی برای دستیابی به حقوق خود، دشواری فراوانی متحمل شدند.
سهم من نخستین رمان پرینوش صنیعی است. "پدر آن دیگری" و "رنج همبستگی" (داستان زندگی لاله و لادن، دوقلوهای به هم چسیبده) دو رمان دیگر او هستند. -- بي بي سي --

نامه ی دکتر پرویز ناتل خانلری به پسرش آرمان

2010-09-12T22:47:00.000+04:30

این نامه که 55 سال پیش ازامروز، بقلم توانای دکتر پرویز خانلری استاد ادبیّات دانشگاه تهران نگاشته شده، بدلیل اهمیّت وارزش ادبی آن با " تغییرات اندک" مجدداً عرضه میگردد. (سیّدیوسف مبارز)
http://archive.khawaran.com/MubbarezSaidYusof_NamaiBaPesaram.htm
من اکنون آن روز را، از پشت غبار زمان، به ابهام می بینم. سالهای دراز گذشته است. نمی دانم که وضع روزگار"چگونه است"؛بهتر از امروز است یا نیست. اکنون که این نامه رامی نویسم زمانه آبستن حادثه ها است. شاید دنیا زیرو رو شود وهمه چیز دگرگون گردد. امّا این نیز ممکن است که باز زمانی روزگار چنین بماند.
ملتّی که رو به انقراض می رود، نخست به دانش وفضیلت بی اعتنا میشود. به این سبب برای مردم امروزباید دلیل وشاهد آورد تا بدانند که ارزش ادب ودانش چیست.
جنگ ها و پیروزی ها در" جنگ" اثری کوتاه دارند. آثار هر پیروزی تا وقتی دوام می یابد که شکستی درپی آن نیامده است. امّا پیروزی معنوی است که میتواند شکست نظامی راجبران کند. تاریخ گذشته ما سراسر برای این معنی مثال ودلیل است. در تاریخ ملّت های دیگر نیز شاهد وبرهان بسیار می توان یافت. فرانسه پس از شکست ناپلیون سّوم در سال 1870 مقام دولت مقتدردرجه اوّل را ازدست داده بود. آنچه بعد ازاین تاریخ موجب شد که باز آن کشور مقام مهّمی درجهان داشته باشد دیگر قدرت سردارانش نبود، بلکه هنر نویسندگان و نقاشانش بود.
ما نیز باید درپی آن باشیم که چنین نیروئی برای خود به دست بیاوریم. گذشتگان ما بقدروسّع کوشیدند وبرای ما آبرو واحترامی بزرگ فراهم کردند. بقای ما تا کنون مدیون ومرهون کوشش آن بزرگوارن است. امروز ما ازآن پدران نشانی نداریم.آنچه را ایشان بزرگ داشتند ما به مسخره و بازی گرفته ایم. دیو فساد در گوش ما افسانه و افسون می خواند. کسانی هستند که جز در اندیشه انباشتن کیسه خود نیستند. دیگران نیز از ایشان سرمشق میگیرند و پیروی میکنند. اگر وضع چنین بماند لازم نیست که حادثه یی عظیم ریشه وجود مارا بر کند. ما خود به آغوش فنا می شتابیم.
دانلود (حجم: 2.5MB)

سيد محمود طالقاني

2010-09-11T18:45:00.001+04:30

مصاحبه با اعظم طالقانی فرزند مرحوم ایت اله طالقانی
http://4ghad.com/New/Article.php?SubjectID=23&ID=51

سایه ساروی
در آستانه‌ی سی‌امین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی گفتگویی با سرکار خانم طالقانی پیرامون آن روزهای پرالتهاب و به‌یاد ماندنی داشتیم.
طاهره طالقانی فرزند مرحوم طالقانی و دبیر بازنشسته‌ی آموزش و پرورش است که با خوش‌رویی به تمام سوالات و شبهات ما در مورد انقلاب و مرحوم طالقانی پاسخ می‌گوید.

با توجه به فضای نامناسب زمان شاه، بفرمائید مرحوم طالقانی در خصوص حجاب دخترهایشان چه نظری داشتند و برخوردشان چگونه بود؟
بینش و تفکر و اعتقادات مرحوم پدر بر اساس اصل انتخاب و آزادی و اختیار افراد بود. آنچه مربوط به زندگی و اعتقادات افراد است، باید خودشان آزادانه انتخاب کنند. این تفکر ایشان بود. در همین راستا سعی و تلاش و کوشش ایشان جهت روشنگری و استدلال در هر مسئله ای کاملا بارز بود. از آن جمله مسئله حجاب و برخورد با دختران‌شان که معتقد بودند اگر افراد از دید و بینش توحیدی پیدا کنند و از خودمحوری به خدا محوری برسند، که این اصل از مهمترین اصول یگانگی و ربوبیت الهی است. و آن را خوب بشناسند و برای‌شان روشن شده باشد بقیه‌ی مسائل چه فروع دین و چه حجاب روشن و به دنبال آن رعایت و اجرا می‌شود.

این روزها در برخی سایت‌ها و وبلاگ‌ها، جمله‌ای به نقل از مرحوم طالقانی با این مضمون منتشر شده است: ..." اجباری در انتخاب حجاب نیست" ممکن است در خصوص این جمله کمی برایمان بگویید؟
با کمی توجه و دقت در آیات حجاب متوجه می‌شویم که آیه 31 سوره نور خطاب به مومنان است. اول آیه «قل للمومنات ......» گفته شده و نه «قل للمسلمات ....» این نشان‌دهنده‌ی این مطلب است که مومن بودن با مسلم بودن تفاوت دارد. مومن بودن بعد از مسلمان بودن است. چنانچه در آیه 14 سوره حجرات ذکر شده: «بگویید ما ایمان نیاوردیم ولیکن اسلام آوردیم ... و ایمان به قلبهایتان وارد نشده ...»
این مقدمات را ذکر کردم تا وارد این مطلب شده و بگویم: رعایت حجاب بستگی به درجه ایمان افراد دارد و هیچ اجبار و تحمیلی برای افراد نباید باشد، زیرا هرچه اعتقادات و بینش فرد نسبت به دین بیشتر باشد فرد در رعایت موارد دیگر دینی هم توجه و دقت لازم را می‌نماید.

ولی فکر می‌کنم اصل کلی حجاب و رعایت آن نیز از آیات الهی بوده و لازم الاجراست؟بله در این مطلب که شکی نیست.

خب اینکه شما فرمودین بیان آیات الهی و تفسیر و تعبیر این آیات بود. اما می‌ماند مطلب صحت و سقم این خبر و اینکه هدف مرحوم طالقانی از بیان این مطلب چه بود و چه بازخوردی در جامعه داشت؟
ببینین بله این مطلب در آن زمان پخش شد و عین صحبت مرحوم پدر بود و اما دلیل خاص آن تجمع عده‌ای در امجدیه و اعتراض به اصل مسئله حجاب بود و در کنار آن نیز سوء استفاده‌ی افرادی خاص که برای تضعیف انقلاب به خانم‌های بی‌حجاب حمله کرده و این کار را به انقلاب نسبت می‌دادند و در آن شرایط زمانی مرحوم طالقانی این صحبت را فرمودند و هدف هم این بود تا موضع انقلاب را نسبت به کسانی که به خانم‌ها حمله کرده و با این کار انقلاب را زیر سئوال می‌بردند، روشن نمایند.

در خصوص حضور خانم‌ها در انقلاب و مبارزات سیاسی نظر ایشان چه بود؟
در زمان انقلاب و در تظاهرات خیابانی، ما شاهد حضور تمامی اقشار در انقلاب بودیم. خانم‌هایی با اعتقادات مختلف در انقلاب شرکت داشتند. چه در تظاهرات و چه در میان مبارزین سیاسی. آیت الله طالقانی در مجموع موافق و معتقد به سادگی بودند. سادگی و ساده زیستی با هم. و ایشان در مجموع به حضور خانم‌ها در جامعه که با سادگی و متانت همراه باشد تاکید می‌کردند. بارها می‌فرمودند: «هرچه خانم‌ها از لحاظ فهم و اعتقاد خود را بالا بکشند این مسائل را بیشتر رعایت می‌کنند.» و خب کسانی که سنشان به درک زمان انقلاب می‌رسد ، می‌دانند و تائید می‌کنند که خانم‌ها با لباس ساده در تظاهرات شرکت داشتند و اگر محجبه هم نبودند، اکثرا با لباس‌های پوشیده و ساده در انقلاب حضور داشتند.

نحوه ی برخورد ایشان با دخترانشان در خصوص رعایت حجاب و تذکر این مطلب به چه صورت بود ؟
معمولا پدر به طور مستقیم وارد مسائل، از آن جمله حجاب نمی‌شدند. مثلا اگر موقعیتی پیش می‌آمد و اگر زندان نبودند، همه را جمع نموده و روی مسائل اعتقادی ( توجه به نظام هستی و خلقت) و یا آیاتی از قرآن کریم برای ما صحبت می‌کردند و اگر شبهه و سئوالی از طرف بچه‌ها مطرح می‌شد، با حوصله‌ی خاصی توضیح داده و روشنگری می‌نمودند. البته در پذیرش آن هیچ اجبار و تحمیلی هم نداشتند و تمام سعی خود را به کار برده تا با استدلال آن مطلب را تفهیم نمایند. و تمام سعی خود را به کار می‌بردند تا بچه‌ها را به تفکر بیشتر در این خصوص وادارند تا خودمان با تفکر بیشتر به آن اصل برسیم. در خصوص حجاب هم به همین شکل برخورد می‌کردند و با ذکر آیات الهی و استدلال پیرامون اصل حجاب ما را به تفکر وا داشته تا خود به آن رسیده و با اعتقاد کامل آن را انتخاب نمائیم.

این روزها در دهه‌ی فجر به سر می‌بریم.خاطره‌ی خاصی از انقلاب در ذهنتان مانده؟
بله . روز 17 شهریور سال 1357 من خودم نزدیک میدان ژاله یا همان شهدای فعلی بودم. صحنه های عجیبی رو شاهد بودم آن روز. خانم‌ها و بچه‌های کوچک‌تر در ابتدای صف قرار داشتند و داخل میدان خانم‌ها روی زمین نشستند و بچه‌های خود را بغل نموده و یا در کنار خود داشتند. زمانی که دستور تیر داده شد، اولین گروهی که شهید شدند همان خانم‌های ابتدای صف بودند و خب در همین میان هم صحنه هایی از ایثار به چشم می‌خورد. مثلا من خانم بارداری رو دیدم که نمی‌توانست به ابتدای شروع تیراندازی به سرعت از زمین بلند بشه و یک آقایی برای اینکه ایشان در زمان برخواستن از زمین مورد اصابت گلوله واقع نشود خود را حائل ایشان قرار داده که همین باعث تیرخوردن و شهادت آن آقا شد. و یا ایثار مردم که به صورت خودجوش آن روز ملحفه و دارو به بیمارستان‌ها می‌رساندند و اینها تماما تکان دهنده بود.

مرحوم طالقانی آن زمان کجا بودند و عکس العملشان در خصوص شنیدن خبر کشتار 17 شهریور چه بود؟
ایشان زندان بودند و دقیقا بعد از ظهر همان روز ما یک ملاقات در بهداری زندان با ایشان داشتیم و وقتی این مطالب را به ایشان گفتیم، خوب گوش داده و فرمودند:
«این همان جامعه‌ی امام زمانی‌ست که وعده داده شده. همین‌که هیچ‌کس به فکر زندگی و منافع خود نیست بلکه زندگی خود را فدای زندگی دیگران می کند...»

در خصوص روز آزادی ایشان از زندان بفرمایید.
11 آبان سال 1357 در مقابل سیل جمعیت حاضر در جلوی زندان قصر، که برای استقبال از ایشان جمع شده بودند، ایشان آزاد شدند. جمعیت کثیری در آنجا جمع شده بودند به صورتی که عده ای روی ماشین‌ها رفته بودند. قرار بود که ایشان ساعت 11 و 12 صبح آزاد شوند اما حدود 6 یا 7 بعد از ظهر ایشان آزاد شدند. زمستان بود و هوا سرد و پدر خود را لای عبای خود پوشانده بودند. عکس‌های زیادی از آن روز گرفته شد که البته در دست ما نیست اما در بین مردم حاضر و یا در آرشیو صدا و سیما از آن روزها، این عکس‌ها باید وجود داشته باشد.

اول صحبتی که ایشان در بدو آزادی بر زبان آوردند چه بود؟
ایشان گفتند که من هرگز فکر نمی‌کردم که از آن زندان زنده بیرون بیایم و این میسر نشد مگر فقط با حضور مردم که این باعث آزادی من و امثال من شد.

در زمان مبارزات ایشان شما کوچک بودید و مرحوم طالقانی یا دائم در مبارزه و یا زندان بودند، برداشت شما از مبارزات و نبود ایشان در منزل چه بود؟
زمانی که ما بچه بودیم اکثرا پدر در منزل حضور نداشت و وقتی ما بی‌تابی کرده و از مادر سراغ ایشان را می‌گرفتیم، می‌گفتند که فردا می‌رویم و ایشان را می‌بینیم. و فردا ما را به زندان می‌بردند و ما ایشان را می‌دیدیم. زمانی که اوین بودند ده دقیقه از پشت میله‌ها ایشان را می‌دیدیم و آن زمان که به زندان قصر منتقل شدند، در حد 15 دقیقه ایشان را می‌دیدیم. اما همان زمان کوتاه کافی بود تا از روحیه شاداب ایشان ما نیز روحیه گرفته و تا ملاقات بعدی روحیه‌مان را حفظ می‌کرد.

با آن سن کم وقتی پدر را پشت میله‌ها می‌دیدید برای شما سئوال پیش نمی‌آمد که چرا ایشان در زندان هستند؟ و استدلال و برداشتی از این مطلب داشتید؟
خب چرا مسئله بود و ما سئوال می‌کردیم و اطرافیان می‌گفتند که ایشان با شاه مشکل دارند. یادمه من اول ابتدایی بودم که یک زمان به پدر گفتم : «خب برید با شاه با هم بنشینید حرف بزنید و مشکلتان را حل کنید » و این مطلب باعث خنده ایشان گردید.

آیا در آن سال‌های مبارزه پدرتان شما فعالیتی داشتید و فعالیت‌های شما در بیرون از زندان به چه صورت بود؟
سال 50-51 ما سه خواهر یک مدرسه اسلامی تاسیس کردیم و خب ساواک خیلی اذیت می‌کرد و اول که مجوز نمی‌داد و بعد هم بر اسم طالقانی مجوز ندادند برای مدرسه و ما نام مدرسه را بنیاد علائی گذاشتیم. چون اسم فامیل ما علائی طالقانی است. ساواک به ما مجوز نمی‌داد و می‌گفت که شما 3 خواهر جمعا سنتان روی هم در حد یک نفر هم نیست که بتوانید مجوز بگیرید و سنگ اندازی می‌کردند. در سال اول ما 36 شاگرد داشتیم. خب مدرسه با اهداف اسلامی تاسیس شده بود. یکی از سنگ اندازی‌های این‌ها این بود که مثلا معلمانی برای ما می‌فرستادند که غیر مذهبی بوده و از این طریق سعی در تخریب اهداف ما داشتند.
به ملاقات پدر که می‌رفتیم و از این اوضاع و نبود دانش آموز گلایه می‌کردیم، ایشان می‌فرمودند که : «این خوبه و اگر شما تا آخر خرداد و پایان سال بتوانید حتی به یک نفر بینش توحیدی بدهید این بسیار خوب بوده و شما دین خود را به اجتماع ادا نموده‌اید.»

آیا هرگز شما نیز درگیر مبارزات مرحوم طالقانی شدید؟ و دامنه این مبارزات به خانواده کشیده شد یا خیر؟
در دوران نوجوانی و جوانی ما با نبود پدر در منزل روبرو بودیم و زندان سیاسی بودن ایشان . ما نیز خواه ناخواه درگیر مسائل سیاسی _ اجتماعی بودیم و کنجکاوانه ادامه می‌دادیم. در آن سال‌ها توصیه‌ی جدی پدر به ما، مطالعه و تحقیق در مسائل بود.
در سال 50-51 پدر به زابل تبعید شدند و بدنبال آن هم اعدام مبارزین و مسلمانان در آن سال‌ها بود که باعث شد با تعدادی از هم‌فکران کلاس بحث و اعتقادی داشته باشیم. این کلاس‌ها تا سال 56 ادامه داشت.
در سال 56 به دنبال چاپ آن مطلب در خصوص شهید مصطفی خمینی در روزنامه اطلاعات که باعث آغاز این جنبش و حرکت شد . در آن زمان حضور ما در این برهه پر رنگ تر و فعالانه‌تر بود.

برای ما از راهپیمائی ماندگار تاسوعا و عاشورای حسینی سال 57 بگویید.
در آن سال مرحوم پدر با اعلام راهپیمایی برای روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی تمامی مردم را به صحنه دعوت نموده و مردم با حضور گسترده که شروع آن 9 صبح بود و تماما به قصد میدان آزادی راه افتادند و نماز ظهر و عصر را آنجا به جا آوردند. این دو راهپیمایی از بزرگترین راهپیمائی‌های آن سال و دوران انقلاب بود. خود پدر در ابتدای صف و در بین مردم حرکت نمودند.
و خب من یادمه که شب قبلش ما تا صبح درگیر تهیه‌ی پلاکاردها بودیم.
تا روز 21 و 22 بهمن که در پادگان‌ها باز شد و در آن زمان من جلوی پادگان حر بودم . و تسلیم شدن نیروها رو دیدم. و خواهرم جلوی زندان اوین بود و در آن زمان مردم مدارک و پرونده ها را از بایگانی زندان خارج نموده و همین‌طور بیرون می‌ریختند اما خواهر من به کمک چند نفر این مدارک را برای اینکه از بین نرود جمع آوری نموده و بعدا تحویل مراجع ذی صلاح دادند.

در خصوص منافقین و درگیری مسلحانه آنان با نظام اسلامی و برخورد و نظر مرحوم طالقانی با اینان برای ما بگویید.
ببینین در زمانی که در پادگان‌ها باز شد مقادیر زیادی اسلحه به دست مردم افتاد و این منافقین هم آن زمان اسلحه‌ی زیادی را صاحب شده و برای روزها مبادا نگاه داشتند. زمانی‌که دولت اعلام نمود که باید اسلحه‌ها را تحویل نمایند، اینان از تحویل سر باز زده و در انتها می‌گفتند که ما اسلحه‌ها را فقط تحویل مرحوم طالقانی می‌دهیم و ایشان با این مطلب مخالفت نموده و عنوان داشتند که مملکت قانون داشته و طبق قانون باید به مراجع ذی صلاح اسلحه‌های خود را تحویل نمائید. که خب آنها هم تحویل نداده و در درگیری‌هایی که با دولت داشتند از آنها استفاده کردند. اما در خصوص برخورد رافت آمیز پدر با اینان، برخلاف آنچه عنوان شده ایشان با آنان برخورد نیز می‌کردند و آنان را تشر نیز می‌زدند . و با آنان بحث و نقل پدرانه نیز داشتند. تا آنان سر خود را پایین گرفته و در برابر امر خدا تسلیم گردند. که خب متاسفانه دیدیم که کار را به کجا کشاندند و چه اوضاعی بوجود آوردند.

دلم برای باغچه می سوزد

2010-09-09T13:34:00.000+04:30

دلم برای باغچه می سوزد
کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست
حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ی ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه میکشد
و حوض خانه ی ما خالی است
ستاره های کوچک بی تجربه
از ارتفاع درختان به خک می افتد
و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها
شب ها صدای سرفه می اید
حیاط خانه ی ما تنهاست
پدر میگوید
از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خود رابردم
و کار خود را کردم
و در اتاقش از صبح تا غروب
یا شاهنامه میخواند
یا ناسخ التواریخ
پدر به مادر میگوید
لعنت به هر چی ماهی و هر چه مرغ
وقتی که من بمیرم دیگر
چه فرق میکند که باغچه باشد
یا باغچه نباشد
برای من حقوق تقاعد کافی ست
مادر تمام زندگیش
سجاده ایست گسترده
درآستان وحشت دوزخ
مادر همیشه در ته هر چیزی
دنبال جای پای معصیتی می گردد
و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه
آلوده کرده است
مادر تمام روز دعا می خواند
مادر گناهکار طبیعی ست
و فوت میکند به تمام گلها
و فوت میکند به تمام ماهی ها
و فوت میکند به خودش
مادر در انتظار ظهور است
و بخششی که نازل خواهد شد
برادرم به باغچه می گوید قبرستان
برادرم به اغتشاش علفها می خندد
و از جنازه ی ماهی ها
که زیر پوست بیمار آب
به ذره های فاسد تبدیل میشوند
شماره بر می دارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفای باغچه را
در انهدام باغچه می داند
او مست میکند
و مشت میزند به در و دیوار
و سعی میکند که بگوید
بسیار دردمند و خسته و مایوس است
او نا امیدیش را هم
مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش
همراه خود به کوچه و بازار می برد
و نا امیدیش
آن قدر کوچک است که هر شب
در ازدحام میکده گم میشود
و خواهرم که دوست گلها بود
و حرفهای ساده ی قلبش را
وقتی که مادر او را میزد
به جمع مهربان و سکت آنها می برد
و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را
به آفتاب و شیرینی مهمان میکرد ...
او خانه اش در آن سوی شهر است
او در میان خانه مصنوعیش
با ماهیان قرمز مصنوعیش
و در پناه عشق همسر مصنوعیش
و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی
آوازهای مصنوعی میخواند
و بچه های طبیعی می سازد
او
هر وقت که به دیدن ما می اید
و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود
حمام ادکلن می گیرد
او
هر وقت که به دیدن ما می اید
آبستن است
حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ما تنهاست
تمام روز
از پشت در صدای تکه تکه شدن می اید
و منفجر شدن
همسایه های ما همه در خک باغچه هاشان به جای گل
خمپاره و مسلسل می کارند
همسایه های ما همه بر روی حوض های کاشیشان
سر پوش می گذارند
و حوضهای کاشی
بی آنکه خود بخواهند
انبارهای مخفی باروتند
و بچه های کوچه ی ما کیف های مدرسه شان را
از بمبهای کوچک
پر کرده اند
حیاط خانه ما گیج است
من از زمانی
که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست میدارد تنها هستم
و فکر میکنم که باغچه را میشود به بیمارستان برد
من فکر میکنم ...
من فکر میکنم ...
من فکر میکنم ...
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی میشود

فرغ فرخزاد

تازه ترين اثر عليرضا افتخاري

2010-09-03T21:12:00.001+04:30

تازه ترين آلبوم موسيقي با صداي عليرضا افتخاري به بازار مي آيد.اين اثر به صورت تك آهنگ اجرا شده است وپيش بيني مي شود تمامي ركوردهاي قبلي در زمينه ي فروش آثار موسيقي در كشور را پشت سر بگذارد.يك منبع خبري كه خواست نامش فاش نشود چنين اعلام كرد:
محبوبيت بيش از اندازه يك رييس جمهور هم بلايي ست.اين بلا وقتي رخ مي دهد كه يك خواننده درجه ي يك و ظاهراً از همه جا بي خبر رييس جمهور را در آغوش مي كشد و در حين ماچ و بوسه چند چاكرم ، مخلصم و... نيز ردٌ و بدل مي شود. چند روز بعد افتخاري اعلام ميكند كه به علت فشار منتقدان(شما بخوانيد مردم و جامعه فرهنگي هنري كشور) و بي اعتنايي دولتي ها قصد دارد ايران را به قصد فرانسه ترك كند.حالا او از اينجا رانده و از آنجا مانده است مخصوصا كه در يك گفتگو از ربٌناي شجريان به عنوان اثري بي مانند و تكرار نشدني ياد كرده و هواداران دولت از اين حرفش رنجيده اند.
اكنون افتخاري در صدد است اثر جديدش با نام ‹‹ مرا نبوس ›› را به بازار ارايه كند.پيش بيني ها حاكي از آن است كه اين آهنگ فروش بسيار بالايي خواهد داشت چرا كه كيهانيٌون و فارس نيوز وانصار حزب الله اعلام كرده اند تمامي نسخه هاي اين اثر ضالٌه و گمراه كننده را خواهند خريد تا به دست مردم نرسد.و مردم نيز ايضاً در قصد رو كم كني متقابل

جشن صد هزار سالگي

2010-09-01T16:16:00.001+04:30

این روزها در ویکیپدیای پارسی یک جشن برپاست. جشن صدهزار مقاله شدن این بخش. تعداد کاربران و نویسندگان بخش فارسی به هیچ عنوان با بخش انگلیسی قابل مقایسه نیست اما همین تعداد اندک با کوشش فراوان توانسته‌اند جایگاه این زبان را در ویکیپدیا تثبیت کنند؛ دانشنامه آزاد و رایگانی که علیرغم همه انتقادهایی که از آن می‌شود روزبه روز جای بیشتری را برای خود در دنیای اینترنت باز می‌کند.
اگر اهل جستجوهای اینترنتی برای کارهای پژوهشی یا حتا خبری باشید حتما متوجه یک موضوع شدید؛ اینکه اگر به زبان پارسی، موضوع، نام مکان، شخص یا حتا رویدادی را جستجو کنید، در بیشتر موارد، نخستین نتیجه، شما را به بخش پارسی ویکیپدیا راهنمایی می‌کند.
ویکیپدیا نه‌تنها مورد مراجعه برای آگاهی از موضوع‌های گوناگون است، بلکه بسیاری از اطلاعات موجود در آن، کپی‌برداری و در وبلاگ‌ها و تارنماهای گوناگون هم منتشر می‌شود. مشارکت کاربران در تکمیل مطالب ویکیپدیا و ایجاد صفحه برای موضوع‌های گوناگون از ویژگی‌های منحصربفرد ویکیپدیا است که آن را بسیار به روز کرده ولی همین موضوع، انتقاد بسیاری را هم در بر داشته؛ اینکه چطور می‌توان به دانشنامه‌ای استناد کرد که هر لحظه یک نفر از هر جای دنیا بدون اینکه روشن باشد صلاحیت لازم را داراست یا نه، می‌تواند نوشته‌ها را تغییر دهد؟

ولی موضوع به همین راحتی‌ها هم نیست. در واقع روز به روز هم دشوارتر می‌شود. گروهی از کاربران به مانند یک گروه ویراستاری لحظه به لحظه روی تغییرات پدید آمده نظارت می‌کنند و آنچه خلاف قوانین باشد را به شکل نخستین بازمی‌گردانند. ویکیپدیا در حقیقت، جای نشر مطالب دست اول نیست بلکه اطلاعات تنها در صورت داشتن منبعی مشخص و قابل اعتماد در آنجا مدون و گردآوری می‌شوند.
پروژه ویکیپدیا که در حال حاضر به ۲۷۲ زبان اطلاعات در اختیار کاربران می‌گذارد از سال ۲۰۰۰ فعالیت جدی خود را آغاز کرد. میزبان اصلی تارنمای آن در ایالات فلوریدای آمریکاست و میزبانانی در آمستردام و سئول نیز با آن همکاری دارند.
نخستین درآمدها به زبان فارسی در سال ۲۰۰۳ به کوشش روزبه‌پورنادر و مسعود علینقیان در ویکیپدیا ایجاد شد و به این شکل، این دو تن از پایه‌گذاران ویکیپدیای پارسی به شمار می‌روند.
نام زبان فارسی اکنون در نخستین صفحه ویکیپدیا چندین خط بالا پریده و در میان زبان‌هایی که بیش از صد هزار مقاله دارند خودنمایی می‌کند.
مانی پارسا، از دانش‌آموختگان بخش ایران‌شناسی دانشگاه لیدن در هلند که به عنوان یکی از مدیران بخش فارسی ویکپدیا فعال است به «زمانه» می‌گوید: «اکنون از راه صفحه رده بندی زبان‌ها، هر کس می‎تواند ببیند که زبان فارسی جزو زبان‌های پرمقاله است. این اعتبار زبان را نشان می‌دهد. در کنار تعداد زبان‌ها، بخشی هم ویژه عمق نسخه‌های ویکیپدیا است. در این بخش، کیفیت مقاله‌ها بررسی می‌شود. طول مقاله‌ها و مقدار ویرایش. از این بابت هم فارسی جزو بالاترین‌هاست. مدتی پیش نیز جیمی ولز، بنیانگذار ویکیپدیا از بخش فارسی به عنوان بخشی نام برده بود که بسیار بی‌طرفانه عمل کرده‌ است. هرچند به نظر می‌رسیده که باید بسیار تحت تاثیر مسایل سیاسی باشد.»
ولی رشد ویکیپدیای پارسی از آغاز تا کنون چه روندی داشته است. ایجاد و ویرایش صفحه ها سرعت گرفته یا مانند گذشته قدری کُند پیش می‌رود؟ «به‌آفرید»، یکی دیگر از مدیران بخش فارسی به «زمانه» می‌گوید: «رشد این بخش تصاعدی بوده، به ویژه از مقاله بیست هزارم به بعد، همکاری‌ها خیلی بهتر صورت گرفت. در آغاز کار، زمانی که به مقاله هزارم رسیدیم، مانی به ما تبریک گفت! بسیار طول می‌کشید تا کار سرعت گرفت.»

از «به‌آفرید» درباره یک فراخوان برای جذب همکاری روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌نویسان می‌پرسم؛ او می‌گوید: «تجربه نشان داده خیلی از کسانی که وبلاگ می‌نویسند چون نظرات خودشان را مطرح می‌کنند، وقتی به ویکیپدیا می‌آیند هم همان شیوه را دنبال می‌کنند. در صورتی که این خلاف سیاست‌های ویکیپدیاست. به همین خاطر ما چندان به دنبال جذب آنها نرفتیم.»
«به‌آفرید» کمبود نیروی انسانی را مهمترین مانع برای گسترش بخش پارسی ویکیپدیا می‌بیند. او می‌گوید: «مهمترین موضوع این است که افرادی که منابع خوبی در اختیار دارند همکاری کنند و مقاله بنویسند.»
بخش پارسی ویکیپدیا در حال حاضر با داشتن بیش از یکصدهزار درآمد در رده سی و سومین زبان این پروژه از بابت تعداد نوشته‎هاست.

منبع : راديو زمانه

ه وردار نگر دار

2010-09-01T16:15:00.000+04:30

چند شبی است با پدر مرتب به دیدارش می رویم. با صدایی مضطرب از شنیده ها و دیده هایش می گوید. گاهی سکوت میکند و گاه از خاطرات گذشته می گوید. از جنگ های اوستا حیدری ۴۰-۵۰ سال قبل . از کشته شدن اوستا حیدر در میدان توی ده و ... .این شبها مادر بزرگم خواب ندارد.
این شب ها مردم تعدادی از محل های بیدگل روی ارامش ندارند. در این میان کهن سالانی که خاطرات تلخی از این نزاع ها دارند بیش از سایرین نگرانند. با نگاهی به گذشته تلخ شهرمان و سابقه نامطلوب و نتایج آن بیشتر می توان به این نگرانی ها پی برد. هنوز که هنوز است ریشه بخشی از توسعه نایافتگی بیدگل را باید در ان سالهای سیاه جستجو کرد. چه بسیار خانواده های اصیلی که از این شهر رفتند و چه کلاه ها که سرمان رفت و ...
همین چند شب قبل بود که گروهی (نه اندک) داخل میدان ریختند. همین چند روز قبل بود که گروهی دیگر قمه بسته و چماق به دست در خیابانها رژه می رفتند. یکی از شاهدان میگفت که چفیه سیاه و شلوار سیاه دارند مثل سربازان جومونگ.! ادم چه بگوید؟
این الگویی است که سیمای ضرغامی طی این سالها به خوردمان می دهد. هر نوجوانی خود را شمشیر به دست و ماجراجو میابد. بعد هم می نشینند در سیمای ۴ و نقد سریال پخش نشده لاست می کنند و می گویند بد است نبینید. از این مسخره تر می شود؟.
اقایانی که چراغ به دست میگیرند و کورسو کورسو زندگی شخصی افراد را زیرو رو می کنند ببینند در گذشته چه نقطه خاکستری یا تاریکی داشته اند تا هزار مشکل برایش بتراشند تا فردی را از نوشتن بازدارند. چه جوابی برای این وضعیت دارند؟
کسانی که در مراکز دولتی جلسه میگیرند که با وبلاگ نویسان شهرستان چه کنند چه پاسخی برای این افتضاح دارند؟
کسانی که جلسات نقد کتاب و نقد ادبی را در شهر بر نمی تابند و مرتب اقدام به مانع تراشی تشکل و سرانجام تعطیلی ان میکنند حالا باید خوشحال باشند! به قول خودمان "هَ وَردار نِگَر دار".
کسانی که برپایی یک کتابخانه مستقل یا یک جلسه قرائت موفق را بر نمی تابند و به بهانه اسلامی کردن جلسه قرائت قرآن داخل ان می ریزند و زیارت عاشورا می خوانند چه پیشنهادی برای این وضع دارند؟
چند مرکز فرهنگی سر پا در این شهر داریم؟ تعداد سیگار فروشی هایمان از کل کتابخانه های شهر بیشتر است. چند روز دیگر از تعداد امام زاده ها و مساجد هم بیشتر خواند شد.
چه گروه و الگوی مرجعی برای جوانانمان داریم؟ جومونگ!؟ جوانانمان هیچ کس و هیچ چیز را قبول ندارند. دارند؟ حرف هیچ کس را نمی خوانند. می خوانند؟
زمانی که فردی در وبلاگش از معضل مواد مخدر می نویسد و وضعیت بد شهر. چه برخوردی با او میکنید. جز تحدید. جز متلک پرانی . جز ...
همه اینها یک تلنگر است یک هشدار است. هشدار اینکه بدانیم کجا استاده ایم. اینکه سیاستهای فرهنگی چندین ساله ما را به کجا کشانده است. ما را به کجا می برد؟
در همین رابطه بخوانیم از اران و بیدگل. شاید

گوته

2010-09-01T16:10:00.000+04:30

وته (يوهان يولف گنگ فون گوته Goethe) نویسنده و اندیشمند بزرگ آلماني در قرون هجدهم و نوزدهم 28 آگوست سال 1749 در فرانكفورت به دنیا آمد. وی را یک پولی ماتیک (پالی مث = پولی متِس = بحرالعلوم، فردی که بر همه علوم و ادبیات عصر خود مسلط است نظیر ابوعلی سینا، خیام، رازی و ...) نوشته اند. گوته بود که ادبیات جهان (تاریخ ادبیات با ذکر نمونه کار هر ادیب)را تنظیم کرد که ضمن آن نویسندگان و شاعران ایران را به اروپائیان شناسانید. گوته که 82 سال عمر كرد كتب متعدد از داستان، طنز و نمايشنامه نوشت، اشعار بسیار گفت، نظرات فلسفی ابراز داشت و .... هنر «گوته» در اين بود كه افكار فلسفي خودرا در قالب داستان و يا نمايشنامه بيان مي كرد كه در ذهن مردم عادي نقش مي بست و به زندگي آنان شكل مي داد. وي از مبارزان تامین عدالت اجتماعي، آزادي و نيز بر ضد فساد و تباهي و از دوستان و همفكران شيلر بود.
*- سعید فیروزآبادی گفت‌: از نظر من بیش از آن‌که حافظ بر گوته تأثیر گذاشته باشد سعدی بر این حکیم و شاعر آلمانی تأثیر گذاشته است. متبع: http://www.ketabnews.com/detail-12596-fa-1.html
*- گوته آلماني و «نغمه حضرت محمد صلي الله عليه و آله و سلم» :علي: بنگر بدان چشمه همان که از کوهساران مي جوشد چه باطراوت و شاد و مي تراود به سان چشمان ستارگان، آنگاه که مي درخشندمنبع: http://www.rasekhoon.net/Article/Show-31137.aspx
*- جملات حکیمانه از گوته:هرکس باید روزانه یک آواز بشنود ، یک شعر خوب بخواند و در صورت امکان چند کلمه حرف منطقی بزند. گوتهمنبع: http://jomalatziba.blogfa.com/cat-23.aspx

اخوان ثالث

2010-09-01T16:03:00.000+04:30

مهدي اخوان ثالث
تولد:1307 در مشهد
وفات:1369 در تهران
من اينجا بس دلم تنگ استو هر سازي که مي‌بينم
بدآهنگ استبيا ره توشه برداريم
قدم در راه بگذاريم
ببينيم آسمانِ هر کجا
آيا همين رنگ است؟!؟
**
اين نه آوازست … نفرين است
بشـــنويدشعر زنده یاد اخوان ثالث با صدای ایرج گرگین
وقتي كه شب هنگام گامی چند دور از مننزديك ديواري كه بر آن تكيه می‌زد بيشتر شبهابا خاطر خود می‌نشست و ساز می‌زد مرد...
**
قــــــــــاصـــــدک*

قاصدک روی الف
قاصدک روی ب
ساخته‌ی : پرويز مشکاتيان با صدای: محمدرضا شجريانکلام از: سعدی، اخوان ثالث، نيما
* *
من بهر سو ميدوم، گريان از اين بيداد
فرياد با صداي محمد‌رضا شجريان، حسين عليزاده - کيهان کلهر - همايون شجريان، بر روی کلامي از اخوان ثالث
خانه‌ام آتش گرفته‌ست، آتشي جانسوز.هر طرف ميسوزد اين آتش،پرده‌ها و فرش‌ها را، تارشان با پود.من به هر سو ميدوم گريان،در لهيب آتش پر دود؛...

خانلري و موسيقي

2010-08-23T20:55:00.001+04:30

محمود خوشنام
منتقد هنری (بی بی سی)

آقای خانلری چند سال پیش موضوع کتابی از ایرج پارسی نژاد بود
بیست سال از مرگ فرهنگمرد نام آور ایران، پرویز ناتل خانلری می‌گذرد. مردی که به قول نادر نادر پور "نه تنها در میان هم نسلان خود، بلکه در میان استادان بسیار دان اندک نویسش نیز همانندی نیافته است...... در تاریخ هفت قرن اخیر ادب ایران کسی را که همانند خانلری آثاری بدین فراوانی و سودمندی در زمینه‌های مختلف پدید آورده باشد، نمی‌توان یافت."
"بی همانندی دیگر ذهن و اندیشه نوگرایانه او بود، با آن که در اساس به فرهنگ کهن ایران تکیه داشت. عمده‌ترین قلمرو پژوهش‌های او "زبان فارسی" و تاریخ فرهنگ ایران بود. وقتی که رساله "وزن شعر فارسی" او در سال ۱۳۲۷ انتشار یافت، نکته‌ها و ظرائفی که در آن مطرح شده بود، برای ادیبان زمانه عجیب و غریب جلوه می‌کرد. عده‌ای از خواندن و نزدیک شدن به آن پرهیز می‌کردند چون با شیوه هزار ساله زبان شناسی مغایرت داشت و از نظر ادیبان نوعی بدعت و ارتداد تلقی می‌شد تا رفته رفته با جر و بحث بسیار از خر شیطان پائین آمدند و رساله او را به عنوان ماده درسی در برنامه آموزشی دانشکده‌‌های ادبیات جای دادند. وزن شعر فارسی با آن که شصت و دو سال از تاریخ انتشار آن می‌گذرد، هنوز اعتبار مرجعیت خود را از دست نداده است.
درباره پرویز ناتل خانلری، کوشش‌های فرهنگی، شعر و نثر و تالیفات ارزنده‌اش بسیار گفته‌اند و کما بیش همگان از آن آگاهند. چیزی که شاید همگان ندانند توجه و علاقه خانلری جوان به موسیقی است که برخی از ناقدان گرایش بعدی او را به پژوهش در وزن شعر فارسی، ناشی از همین علاقه می‌دانند.
روح‌الله خالقی موسیقیدان معروف در جلد دوم سرگذشت موسیقی ایران به دوستی و همکاری خود با خانلری در دوره مدرسه دارالفنون اشاره کرده است. او و خانلری هر دو ادبیات می‌خوانده‌اند. دست کم هفته‌ای یک شب را با هم بوده‌اند تا به تدریج گرفتاری‌های زندگی از هم دورشان ساخته است.
خالقی می‌افزاید: "خانلری از همان موقع ذوق شعر داشت و به سبکی نو و ممتاز شعر می‌سرود.... چند آهنگ هم در همان دوره تحصیل ساختم که وی اشعارش را گفت...."
خالقی بعد متن این دو ترانه را که "نغمه نوروزی" و " نو بهار" نام دارد، به نقل آورده است. خانلری نیز بعدها به رابطه دوستی خود با خالقی اشاره کرده و گفته است: "اولین دفعه بود که شعر گونه‌ای از من در ورقه‌ای چاپ می‌شد که آن را به دست تماشاچیان می‌دادند."
"حسینعلی ملاح" موسیقی شناس، در مجله ایران شناسی (سال سوم شماره دو) می‌نویسد همین آشنائی و همکاری با خالقی "سبب بیداری ذوق" موسیقی در خانلری ‌شد و "مدتی به نواختن ویولن پرداخت."
بعد ولی ویولن را ترک کرد و تصمیم گرفت درباره "آهنگ کلام" مطالعه کند و "عناصر سازنده لحن" را در لفظ مورد بررسی قرار دهد."
در واقع به نوعی دیگر خود را با موسیقی درگیر کرد. شاید به همین دلیل هم بود که برای رساله دکترای خود موضوع "وزن شعر فارسی" را انتخاب کرد. بعدها به پاریس هم که رفت در رشته "فونتیک" (آوا شناسی) به مطالعات خود ادامه داد و رساله‌ای هم در آن جا با عنوان "فونتیک زبان فارسی" فراهم آورد.
در واقع خانلری اهمیت و ارزش والای موسیقی شعر را دریافته بود که همه جاذبه شعر فارسی از آن بر می‌آید. این جاذبه پنهان آن چنان است که گاه کسانی را که زبان فارسی نمی‌دانند و آن را می‌شوند نیز، زیر تاثیر می‌گیرد.
"ملاح" از زبان خانلری، خاطره‌ای را از دوره تحصیل در انستیتوی فونتیک پاریس به نقل آورده که سخت خواندنی است: وقتی خانلری در پایان یکی از خطابه‌های خود، غزلی از حافظ را به فارسی می‌خواند، یکی از استادان کنسرواتوار پاریس نزد او می‌آید و یک کپی از نت آن چه را که خوانده می‌طلبد. تصور می‌کرده خانلری یک آواز یا ترانه ایرانی خوانده است. وقتی متوجه می‌شود که تنها خواندن غزلی از حافظ بوده شگفت زده می‌شود و می‌گوید: مگر می‌شود زبانی تا این حد آهنگین باشد؟!
همچنین گفتگو ترانه ناتل خانلری با ایرج پارسی نژاد

شاطر عباس صبوحي

2010-08-23T20:53:00.000+04:30

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است
آري افطار رطب در رمضان مستحب است

روز ماه رمضان زلف ميفشان كه فقيـــــــــه
بخورد روزه خود را به گمانش كه شب است
.......
شاطر عباس صبوحي در سال 1275 ه. ق در قم به دنيا آمد.با دختري به نام گلچهره از اهالي جعفر آباد قم آشنا شد و به او دل باخت . همين عشق سرمايه ي سوز و سازش شد.سپس به تهران آمد و به نانوايي پرداخت.او در سال 1315 در سن چهل سالگي درگذش و در قم به خاك سپرده شد. از اشعار او چنان برمي آيد كه فردي كم سواد بوده چنانكه عده اي او را بيسواد دانسته اند. كه الته احتمال اين امر كمتر است. غزلي ديگر از شاطر عباس صبوحي:
دو چشم مست تو خوش مي كشند ناز از هم
نمــــي كنند دو بد مست؛ احتـــــراز از هم
شدي به خواب و به هــــم ريخت خيل مژگانت
گشاي چشم و جــــدا كن سپــــــاه ناز از هم
ميـــــان ابرو و چشم تـــو؛ فرق نتــــــوان داد
بلا و فتنــــــــــه ندارند؛ امتيــــــــــــــــاز از هم
كس از زبان تو با مــــــــا سخن نمـــــــي گويد
چه نكته اي ست كه پوشند اهـــــل راز از هم
شب فــــراق تـــو بگسيخت ؛ در كف مطرب
ز سوز سينه ي من پرده هــــــــاي ساز از هم
به باغ ســـــــرو و صنوبر ؛ چـــــو قامتت ديدند
خجل شدند ز پستي؛ دو ســــــر فراز از هم
تو بوسه از دو لبت دادي و ‹صبوحي› جــــــان
به هيچ وجه نگشتيم ؛ بي نيــــــــــاز از هم

راز بداخلاقی مسلمانان از نگاه خواجه نصیر الدین طوسی

2010-08-22T12:46:00.000+04:30

راز بداخلاقی مسلمانان از نگاه خواجه نصیر الدین طوسی

"... و "خواجه نصیر الدین " دانشمند یگانه ی روزگار در بغداد مرا درسی آموخت که همه ی درس بزرگان در همه ی زندگانیم برابر آن حقیر می نماید و آن این است :در بغداد هرروز بسیار خبرها می رسید از دزدی , قتل و تجاوز به زنان در بلاد مسلمانان که همه از جانب مسلمانان بود . روزی خواجه نصیر الدین مرا گفت می دانی از بهر چیست که جماعت مسلمان از هر جماعت دیگر بیشتر گنه می کنند با آنکه دین خود را بسیار اخلاقی و بزرگمنش می دانند ؟
من بدو گفتم : بزرگوارا همانا من شاگرد توام و بسیار شادمان خواهم شد اگر ندانسته ای را بدانم .خواجه نصیر الدین فرمود :ای شیخ تو کوششها در دین مبین کرده ای و اصول اخلاق محمد که سلام خدا بر او باد را می دانی . و همانا محمد و جانشینانش بسیار از اخلاق گفته اند و از بامداد که مومن از خواب بر می خیزد تا هنگامی که شبانگاه با بانویش همبستر می شود , راه بر او شناسانده شده است .اما چه سری است که هیچ کدام از ایشان ذره ای بر اخلاق نیستند و بی اخلاق ترین مردمانند وآنکه اخلاق دارد نه از مسلمانی اش که از وجدان بیدار او است.من بسیار سفرها کرده ام و از شرق تا غرب عالم و دینها و آیینها دیده ام . از "غوتمه ( بودا ) "در خاورزمین تا "مانی ایرانی" در باختر زمین که همانا پیروانشان چه نیکو می زیند و هرگز بر دشمنی و عداوت نیستند .آنها هرگز چون مسلمانان در اخلاقشان فرع و اصل نیست و تنها بنیان اخلاق را خودشناسی می دانند و معتقدند آنکه خود بشناسد وجدان خود را بیدار کرده و نیازی به جزئیات اخلاقی همچون مسلمانان ندارد .اما عیب اخلاق مسلمانی چیست ای شیخ ؟
در اخلاق مسلمانی هر گاه به تو فرمانی می دهند , آن فرمان " اما " و " اگر " دارد .

در اسلام تو را می گویند :
دروغ نگو ... اما دروغ به دشمنان اسلام را باکی نیست .
غیبت مکن ... اما غیبت انسان بدکار را باکی نیست
قتل مکن ... اما قتل نامسلمان را باکی نیست .
تجاوز مکن ... اما تجاوز به نامسلمان را باکی نیست .
و این " اماها " مسلمانان را گمراه کرده و هر مسلمانی به گمان خود دیگری را نابکار و نامسلمان می داند و اجازه هر پستی را به خود می دهد و خدا را نیز از خود راضی و شادمان می بیند .و راز نابخردی و پستی مسلمانان در همین است ای شیخ کسلان ...."
از اسرار اللطیفه و الکسیله

آن «ربّنا»، این «ربّنا»

2010-08-18T18:22:00.000+04:30

بر گرفته از وبلاگ تورجان نوشته علی اشرف فتحی:این روزها خبر ممنوعیت پخش ربناهای استاد شجریان شوک بزرگی بر محافل فرهنگی وارد کرده است. با آنکه مواضع سیاسی شجریان در حوادث پس از انتخابات از همیشه تندتر شده بود و افکار عمومی آماده واکنش تند رسانه ملی به مخالف خوانی های مکرر این استاد بی بدیل موسیقی ایران بود، اما باز هم رمضان بدون صدای شجریان برای خیلی ها باورکردنی نبود.
این نخستین بار نبود که شجریان به مخالفت با برخی سیاست های حاکم بر کشور برخاسته بود. اما این نخستین بار است که این مخالفت به حذف شجریان از برنامه های مذهبی رسانه ملی منجر می شود. شجریان در موضع انتقادی اش تا مرز بازداشت هم پیش رفته و مدت کوتاهی در سال ۶۴ به دلیل انتشار آلبوم «بیداد» زندانی شده بود. اما هیچ گاه پخش مناجات قرآنی وی تحت الشعاع مواضع سیاسی و اجتماعی وی قرار نگرفته بود. حتی زمانی که در اوایل دهه هفتاد با فتوای رهبری مبنی بر عدم جواز آموزش موسیقی در نظام جمهوری اسلامی مخالفت کرد، باز هم فقط شاهد کمرنگ شدن حضور هنری وی برنامه های موسیقایی بودیم و هیچ گاه ربناهای وی از لیست برنامه های صدا و سیما حذف نشد.
تنها مجلس مسالمت آمیز شجریان و رسانه ملی در نوروز ۱۳۷۳ خلق شد. آن روزها علی لاریجانی به تازگی بر کرسی ریاست سازمان صدا و سیما تکیه زده بود و تلاش بسیاری برای آشتی دادن شجریان با رادیو و تلویزیون به کار بست. تلاش های رییس کنونی مجلس سرانجام ثمر داد و شجریان با حضور در برنامه زنده تحویل سال ۱۳۷۳ دعای تحویل سال را برای اولین و آخرین بار فی البداهه اجرا کرد. اما آشتی کنان استاد با رسانه ملی چندان به درازا نکشید و یک سال بعد وی خواهان عدم پخش صدای خود به جز مناجات ماه رمضان شد. درخواستی که هیچ گاه مورد اعتنای سازمان قرار نگرفت و همین بر تیرگی روابط افزود. صدا وسیما از دو سه سال گذشته با حذف «مثنوی افشاری»، روند حذف صدای شجریان از برنامه های رمضان را آغاز کرده بود.
اکنون ربناهای شجریان نیز به سرنوشت ربناهای پیشکسوت او در مناجات خوانی یعنی سید جواد ذبیحی مبتلا شده است. سید جواد ذبیحی که از نخستین سال های تأسیس رادیو ایران به مدت سی سال عهده دار برنامه های مذهبی رادیو بود و مجموعه برنامه موسیقایی «برگ سبز» نیز که از سوی داود پیرنیا (بنیانگذار برنامه های موسیقایی رادیو همچون برنامه گل ها) به پاس سیادت ذبیحی، به نام رنگ سبز نامگذاری شده بود، سال ها شاهد خلق آثار زیبایی در زمینه موسیقی مقامی و مذهبی ایران بود.

ذبیحی را «بلبل شاه» هم می نامیدند، چرا که ثناگوی محمدرضا شاه هم بود و در حضور او به اجرای مناجات های مذهبی می پرداخت. همین امر سبب شد که ذبیحی گرفتار خشم انقلابی سال ۵۷ شود و آثارش نیز تا حدود زیادی نابود شود. این خواننده برجسته معاصر در نخستین هفته های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به طرز فجیعی کشته شد و یک گروه ناشناس نیز مسؤولیت قتل وی را بر عهده گرفت. با این حال آیت الله صادق خلخالی در سال ۱۳۸۰ در اواخر جلد دوم خاطراتش با انتشار نام و عکس سید جواد ذبیحی، او را نیز در شمار ده ها تن از کسانی آورد که به حکم خود اعدام انقلابی کرده است. خلخالی از ذبیحی به عنوان ثناگوی دربار یاد کرده و گویا دلیل صدور حکم ترور وی نیز همین ثناگویی ها بوده است.

با قتل ذبیحی صدای وی نیز به تدریج به فراموشی سپرده شد. هرچند به ندرت شاهد پخش بخش هایی از مناجات های وی در برخی برنامه های رادیویی بوده ایم ولی با ظهور جایگزین قدرتمندتری به نام «ربناهای شجریان» دیگر نیازی به صدای ذبیحی احساس نشد. بعدها مناجات های موسوی قهار نیز بر مجموعه آواهای مذهبی افزوده شد و جای خالی صدای ذبیحی را گرفت.
اکنون اما به نظر می رسد صدا و سیما نتوانسته جایگزینی برای صدای جادویی شجریان پیدا کند. جای خالی مناجات های هنرمندانه و اثرگذار در برنامه های رمضان امسال به خوبی حس می شود و نغمه های قاریانی چون عباس سلیمی نخواهد توانست جای خالی صدای شجریان را پر کند. در سراسر مناجات های کنونی جای خالی موسیقی مقامی ایران حس می شود و خالقان این آثار ترجیح می دهند بر اساس نغمه های عربی بخوانند. گویا هنوز به راز ماندگاری صداهایی چون مؤذن زاده و شجریان پی نبرده اند.
پیوندهایی درباره همین نوشته: ( دانلود مناجات های ماه رمضان )
آرم ماه رمضان؛ درباره ربناهای شجریان
دعای تحویل سال با صدای استاد شجریان، اجرا شده در نوروز ۱۳۷۳ از شبکه یک سیما
مناجات سحرهای ماه رمضان با صدای جواد ذبیحی
دعای افتتاح با صدای جواد ذبیحی
اذان سید جواد ذبیحی
ربناهای جواد ذبیحی
مناجات دیگری با صدای ذبیحی
برخی دیگر از آثار ذبیحی
درباره ذبیحی بیشتر بدانید
مطلب سایت حوزه درباره ذبیحی
مطلب سایت خیمه درباره ذبیحی
دانلود آثار بیشتری از ذبیحی

مناجات نامه

2010-08-18T17:01:00.000+04:30

کُفر می گفتم،
نیمه شب...
کُفر می گفتم،
جهان را...
آفرینش، این هستیِ روشن!!
نیمه شب
فریاد می کردم؛
خـدایـا!!!
خسته ام از ظُلمت روز،
از رنجِ بیمارِ خُفته در بستر...
خسته ام
از زجّه های مادر
و
ربّنای پدرِ پیر...
کُفر می گفتم،
نیمه شب،
خالقت را..
. هستی ات را!!! ...
کُفر می گفتم.
فریاد می کردم،
در این نیمه شب خاموش،
"خدایی هست"؟...
"سارا آرامش"بر گرفته از وبلاگ رهاتر از بودن

چند مقاله از ملكيان

2010-08-11T23:55:00.000+04:30

*- نپرس چه باید کرد؟ بپرس چگونه باید بود؟دکترمصطفی ملکیان – در اخلاق فضیلت چند نکته وجود دارد. یکی اینکه مکتب اخلاق هنجاری است و همانطور که همه مکاتب دیگر طرح شده‌اند خوب است این مکتب هم طرح شود. بعد از انقلاب در کشور ما، بیشتر کتاب‌های فلسفه اخلاق یا وظیفه‌گرایانه است یا نتیجه‌گرایانه و به اخلاق فضیلت کمتر پرداخته شده است و خوب است که به عنوان یک مکتبمتن کامل مقاله در : اندیشه
*- مصطفی ملکیان: آیا عقلانی است که اخلاقی زندگی کنیم؟موضوع بحث جناب ملکیان عقلانیت عملی اخلاقی زیستن بود و سوال مهم این بود که آیا عقلانیت می گوید که اخلاقی بزییم؟ آیا می توان با رویکرد عقلانی در عین حال اخلاقگرایی را هم زنده نگه داشت و به آن عمل کرد؟ متن کامل در : http://www.ghajarboys.blogfa.com/post-375.aspx
*- نسبت اخلاق عرفی و اخلاق دینیاستاد ملکیان در این نشست با اشاره به تعاریف گوناگون از اخلاق دینی گفت: در این بحث چهار معنای متداول و رایج از اخلاق دینی و به تبع اخلاق سکولار مورد بررسی قرار خواهد گرفت.متن کامل در : http://arraarra.blogfa.com/post-203.aspx

حيف است هنر در كف هر بي هنر افتد

2010-08-11T23:51:00.000+04:30

جناب آقاي استاد خوش الحان و بلبل موسيقي ايران؛حاج عليرضا جان افتخاري قدس سّره و دامت آوازاتُه:سلامُ عليكم
ضمن دعا براي تعجيل ؛و تقدير از تلاش همواره ي شما درارتقاي جايگاه خودتان از عالي به متعالي؛خواهشمند است در اسرع وقت با در دست داشتن سه قطعه عكس 25در 30 و كپي از تمام صفحات شناسنامه به دفتر رياست جمهوري مراجعه نماييد تا ترتيب جايابي مناسب براي شما به نحوي مقتضي در تاريخ موسيقي ايران داده شود.
در حال حاضر در سيستم امكان تغيير نام شما به استاد بنان ؛استاد شجريان و استاد شهرام ناظري وجود دارد.البته اگر زودتر حضور به هم رسانيد مي توانيم شما را به جاي مرحوم مغفور پاواراتي هم به دنيا معرفي كنيم . ولي تاخير غير موجه؛ شما را تا رديف اساتيدي چون استاد گلريز و استاد شريفي نيا پايين مي آورد.درهر صورت باقي بقايتان.
در ضمن شما شش ميليارد نفر را خيلي خوب آمديد ! دكتر تا سه روز از خوشحالي خواب نداشت.ركورد قبلي تا حد صد؛و صد و پنجاه ميليون نفر بود.
امضاء : دفتر ساماندهي ارادتمندان رياست جمهوري
عليزضا افتخاري در مراسم روز خبرنگار اوس محمود را به گرمي در آغوش گرفت و گفت: آقاي رييس جمهور دوستت دارم...شما رييس جمهور شجاعي هستيد....چشم شش ميليارد نفر به شماست .(متن كامل خبر)

حيف است هنر..

2010-08-08T14:30:00.001+04:30

در خبر ها آمده :

مسعود ده‌نمکی، حجت‌الاسلام پناهیان و عزت‌الله ضرغامی

به عنوان اعضای هیئت امنای دانشگاه هنر تهران انتخاب شدند.(متن خبر)

* پي نوشت:

1- حيف است هنر در كف هر بي هنر افتد....

2- فاتحه اي براي شادروان هنر بخوانيد

مرغان اواره

2010-08-06T07:21:00.001+04:30

رابيندرانات تاگور
تولد:1861
مرگ : 1941 ميلادي
***

خدا
نه براي خورشيد
و نه براي زمين
بلكه براي گلهايي كه برايمان مي فرستد
چشم به راه پاسخ است.

* دانلود محموعه مرغان آواره از: رابيندرانات تاگور(حجم فايل 453 كيلو بايت)

محمد نوري

2010-08-03T22:11:00.002+04:30

استاد محمد نوری خواننده پیشکسوت، مرد هنر و اخلاق و چهره ماندگار کشور به دلیل بیماری و وخامت وضعیت جسمانی شنبه شب در بیمارستان دار فانی را وداع گفت و جامعه موسیقی و هنری کشور را در ماتم فرو برد.به گزارش مهر ،محمد نوری که حدود یک سال درگیر بیماری سخت و بدخیم بود و برای چندمین بار در سه ماه گذشته در بیمارستان بستری شد امشب دارفانی را وداع گفت.داود گنجه‌ای موسیقیدان پیشکسوت و قائم‌مقام خانه موسیقی در گفتگو با خبرنگار مهر درباره زمان تشییع پیکر استاد نوری گفت: «زمان دقیق تشییع پیکر استاد نوری به زودی اعلام خواهد شد.»او ادامه داد: «به احتمال زیاد پیکر استاد دوشنبه از مقابل تالار وحدت تشییع خواهد شد.»محمد نوری از خوانندگان مطرح و پرمخاطب دهه چهل که از همان اوان پا روی دنیا گذاشت در دهه نهم زندگیش، دنیا را با صدای ماندگار خود تنها گذاشت.نوری در کنار تحصیل در رشته ادبیات زبان انگلیسی و رشته نمایش، آواز ایرانی را نزد اسماعیل مهرتاش آموخت. بعد از آن نزد اساتید هنرستان عالی موسیقی سیروس شهردار و فریدون فرزانه و مصطفی پورتراب رفت و از آنها تئوری موسیقی، سلفژ و نوازندگی پیانو را فراگرفت. آواز کلاسیک را نزد ئولین باغچه بان و فاخره صبا آموخته و شیوه آوازی خود را با تاثیر از استادانی چون حسین اصلانی، ناصر حسینی پیدا کرد و رفته رفته به شیوه منحصر به فرد خود دست یافت. شیوه ای که به سختی می توان آن را در زیر شاخه ای از شاخه هایی چون پاپ، کلاسیک و... گنجاند.اجرای ترانه های مختلف محلی آذری، گیلکی، شیرازی و... او همچون «جان مریم»، «شالیزار»، «واسونک»، «جمعه بازار» و... به لحاظ احساس و لهجه در نهایت زیبایی و استادی است.

زادروز الكسيس توكويل

2010-08-03T22:08:00.001+04:30

29 جولاي زادروز الكسيس توكويل Alexis de Tocqueville انديشمند ليبرال، تاريخدان و نويسنده فرانسوي است كه در سال 1805 به دنيا آمد. توكويل عميقاً هوادار آزادي فرد بود و از احتمال اين كه «اكثريت» به استبداد و ستمگري و زورگويي بپردازد نگران بود. او كه زماني وزير امور خارجه فرانسه بود تأليفات متعدد از جمله «دمكراسي آمريكا» و « نظام سابق و انقلاب»دارد. توكويل 54 سال عمر كرد.
بيشتر تاليفات و رساله هاي توكويل درباره دمكراسي است. يكي از فرضيه هاي او در اين زمينه در اين معادله كه خودش آن را نوشته خلاصه شده است: تصمیمگیری در امور عمومی و اقدام با نظر و رای مردم (انتخابات) + رعایت دقیق حقوق انسان و پاسداری از آن + حذف هرگونه تبعيض در جامعه + رعایت آزادي ها و احترام به آنها = دمکراسیتوكويل از هواداران تشكيل انجمن هاي داوطلبانه در هر زمينه و حرفه بود و مي گفت: مردمي كه در يك موضوع و امر منافع و خواست مشترك دارند مي توانند به صورت يك بدنه و به مثابه يك خانواده به حل مشكل كمك كنند و دولت ناچار مي شود در اين زمينه ياري دهد (و به قول سعدي چه عضوي به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار) و «جامعه مدني» وقتي تحقق مي يابد كه انجمن ها به احقاق حقوق افراد كمك داوطلبانه كنند. به نظر توكويل، بهترين رئيس دولت آن است كه در دوران حكومتش آحاد مردم آرامش خيال داشته، ترس نداشته و ارعاب و تعرض در ميان نباشد و تنها در چنين محيطي است كه پيشرفت حاصل و حلاوت زندگي كه هدف بشر است تامين مي شود. توكويل در زمينه نوشتن و نويسندگي و حتي سخنراني تاکيد بر رعايت ساده نوشتن و ساده گفتن داشت. وي در اين زمينه گفته است: مردم دروغ را آسانتر مي پذيرند تا يك حقيقت را که به صورتي پيچيده و توام با لفّاظي بيان و اعلام شده باشد.دین و دموکراسی از دیدگاه توکویل الکس دو توکویل در ویکی پدیا

مقدمه شاملو بر حافظ

2010-07-27T13:41:00.000+04:30

حافظ راز عجيبي ست
به راستي كي است اين قلندرِِِ يك لا قباي كفرگو كه در تاريك ترين ادوار سلطه ي ريا كاران زهد فروش؛در ناهار بازار زاهدنمايان و در عصري كه حتي جلّادان آدمي خوار مغروري چون امير مبارزالدين محمد و پسرش شاه شجاع نيز بنيان حكومت آن جناني خويش را بر حد زدن و خُم شكستن ونهي از منكر و غزوات مذهبي نهاده اند؛يك تنه وعده ي رستاخيز را انكار مي كند خدا را عاشق و شيطان را عقل ميخواند و شلنگ انداز و دست افشان مي گذردكه:
اين خرقه كه من دارم در رهن شراي اولا
وين دفتر بي معني ؛غرق مــي ناب اولا

كي است اين آشناي ناشناس مانده كه چنين رو دررو با قدرت ابليسي شيخان روزگار دليري مي كندكه:
پير مغان حكايت معقول مي كند
معذورم ار محال تو باور نمي كنم
و يا آشكارا به باور نداشتن مواعيد مذهبي اقرار مي كندكه:
من كه امروزم بهشت نقدحاصل مي شود
وعده ي فرداي زاهد را چرا باور كنم؟
.......
متن كامل
مقدمه شاملو بر حافظ را دانلود کنید: (حجم فايل pdf: 322كيلو بايت)

شاملو و موسیقی

2010-07-23T09:51:00.000+04:30

عنوان "شاملو و موسیقی" را می‌توان در سه بخش بررسید: موسیقی شعر شاملو، نقش و تأثیر مستقیم موسیقی در شعر شاملو و نقش و تأثیر سروده‌های او بر موسیقی ایرانی.

شاملو در گفتگو با محمد محمدعلی، موسیقی، شعر، رقص، نقاشی، معماری و ریاضیات را از لحاظ جنبه‌های شهودی، دختران یک خانواده می‌نامد. وی در مقایسه‌ی شعر با موسیقی، این سخن را از کافکا بازمی‌گوید که: «لذت پیچیده‌ای که از موسیقی حاصل می‌شود، لذت خطرناکی است. اما شعر می‌کوشد پیچیدگی لذت را از بین ببرد و آن را به سطح هوشیاری برساند و انسانی کند. موسیقی، زندگی احساسی را دو چندان می‌کند اما شعر به آن مهار می‌زند و اعتلایش می‌بخشد.» نگاهی به کار و آثار پربار شاملو در زمینه‌های گوناگون نشان می‌دهد که اگرچه موسیقی به گفته‌ی او تأثیر ژرفی در هنر او داشته، اما نوشته یا اثری که مستقیماً درباره‌ی موسیقی باشد، از او در دست نیست. تنها در برخی نوشته‌ها و گفتگوهایش اشاره‌‌‌ای به موسیقی هست که آخرین آنها اظهار بی‌مهری شدید او به موسیقی سنتی ایرانی بود.

گرایش شاملو به موسیقی کلاسیک اروپایی

اگر شاملو در شعر از هرگونه قالب پیش‌ساخته می‌گریزد یا حتا با آن می‌ستیزد، در موسیقی منظور و مهرش به فرم کلاسیک به ویژه رومانتیسم آن است که آن را موسیقی جهانی می‌داند. این در حالی است که از زمان آرنولد شونبرگ و اشتوکهاوزن، آهنگسازان اروپایی تلاش می‌کنند موسیقی ارکسترال را از قالب‌های کلاسیک آزاد سازند.

شاملو در گفتگو با ناصر حریری درباره ی پیوندش با موسیقی می‌گوید: «روزگاری همه‌ی آرزوهایم در موسیقیدان شدن به بن‌بست رسید. بعد به شعر پرداختم. ... شعر در من، التیام یافتن زخم موسیقی است. من می‌بایست یک آهنگساز می‌شدم، که فقر مادی و فرهنگی خانواده غیرممکن‌‌اش کرد».

دکتر محمود خوشنام، ناقد موسیقی درباره‌ی پیشینه‌ی برخورد شاملو با این هنر می‌گوید: «علاقه به موسیقی از نوجوانی در او پدید آمده بود. به گفته‌ی خودش، در همسایگی‌شان خانواده‌ی ارمنی بودند که دختران‌شان پیانو می‌نواختند و او به نوای پیانوی آنها گوش می‌سپرد. سرانجام هم راهی پیدا می‌کند که از پشت‌بام دقیق‌تر و عمیق‌تر به آن نواها گوش بسپارد. همین بود که او را «هوایی و دیوانه‌ی موسیقی» کرد. آنها بیشتر اتودهای شوپن را می‌نواختند. علاقه‌ی شاملو به همین محدود نشد. او دو سالی نزد معلمی درس هارمونی و کمپوزیسیون گرفت که به ثمر نرسید. خود او علت این ناکامی را فقر فرهنگی و مادی خانواده معرفی کرده که فکر می‌کنم اغراق است، چون خانواده‌ی او از نظر فرهنگی و مادی در مضیقه نبود. به هر ترتیب این عقده‌ی سرکوفته‌ی موسیقی در او، او را به سوی شعر و راه شعر راهنمایی کرده است».

بی‌گمان تنها کلام آهنگین و دلنشین سروده‌های شاملو نیست که او را یک آگاه و علاقمند به موسیقی نشان می‌دهد بلکه تأثیرپذیری مستقیم از این هنر تا جایی است که از نخستین آثار تا آخرین آنها جای پای موسیقی را در شعر او می‌بینیم. این تأثیرها از لحاظ صوری در کاربرد اصطلاحات موسیقی مانند "گیتار شکسته"، "سمفونی تاریک"، "نت‌های بی‌شتاب سکوت" و نام سازها و جز اینها آشکاراند. مهم‌تر از این اما سروده‌هایی هستند که یا باید زیر تأثیر آثار و نواهای موسیقی آفریده شده باشند یا این آثار و نواها را تداعی می‌کنند.

به باور علی پاشایی که دیدگاه‌هایش در توصیف و تبیین اشعار شاملو کاملاً مورد تأیید شاعر است، فرم شعرهای سپید شاملو از موسیقی کلاسیک گرفته شده و جوهر و شاید ساختار این موسیقی در این شعرها کاملاً رسوخ کرده است.

پاشایی تا جایی پیش می‌رود که درباره‌ی شعر "ساعت اعدام" می‌نویسد: «شروع این شعر از نظر ساختار موسیقایی، تحت تأثیر سمفونی پنجم بتهوون است: شروع یکسان و سه ضربه‌ای هر دو و بسط این سه ضربه با واریاسیون‌هایی بر همین تِم».

در قفلِ در کلیدی چرخید
لرزید بر لبان‌اش لبخندی
چون رقصِ آب بر سقف
از انعکاسِ تابشِ خورشید
در قفلِ در کلیدی چرخید
بیرون
رنگِ خوشِ سپیده‌دمان
ماننده‌ی یکی نوتِ گمگشته
می‌گشت پرسه پرسه زنان روی
سوراخ‌های نی
دنبالِ خانه‌اش ...

پاشایی همسان با توصیف یک سمفونی، ادامه می‌دهد: «در این شعرِ کوتاهِ چهار قسمتی، بیان موجز چهار موومان، لحظه‌ای است که سه قسمت ابتدای آن، توصیف شاعر از آن لحظه است. اما قسمت چهارم، پایان واقعه را با کوبندگی اعلام می‌کند».

پاشایی در جای جای کتاب دو جلدی خود "همه‌ی شعرهای تو" سروده‌های شاملو را با بهره‌گیری از اصطلاحات موسیقی مانند دوئت، هارمونی، نکتورن و جز اینها تشریح می‌کند که دستکم گواه تأثیر گسترده‌ی موسیقی بر و در شعر شاعری است که موسیقی کلاسیک را با آگاهی و علاقه‌ای سرشار شنیده است.

از شاملو و موسیقی گفتن و از همهمه‌ای که پیرامون دیدگاه او درباره‌ی موسیقی سنتی بپا شد گذشتن، آسان نیست. شاملو موسیقی سنتی ایرانی را به خاطر تک‌آوایی بودن و گرفتاری در فضای تنگ ردیف، عقب‌مانده و دور از نیازهای انسان زمان ما می‌خواند. او البته در گفتگو با مجله‌ی "آدینه" گفته بود: «من مباحثی در این زمینه نداشته‌ام. فقط جایی نظری داده‌ام که صد در صد شخصی است و فقط به سلیقه مربوط می‌شود و صورت ارائه‌ی فرضیه نداشته است».

بی‌مهری شاملو به موسیقی سنتی ایران

جمال سماواتی که از نوازندگان و ناقدان مطرح موسیقی ایرانی است، جدال شاملو با موسیقی سنتی را جنگ نابرابر میان دو طیف می‌داند که یکی درگیر زبان و دیگری مستقل از آن است. به باور او شاملو در موضع‌گیری‌های خود اشتباهاً ردیف موسیقی سنتی را با خود این موسیقی، یکی گرفته است. با این‌حال سماواتی به تیزبینی شاملو در دریافت معضل‌های فرهنگی و اجتماعی اشاره می‌کند و می‌گوید که طرح بحران در موسیقی سنتی ما از سوی آن سراینده‌ی برجسته، درست و ستودنی است.

سماواتی اشکال برخورد شاملو را، گذشته از لحن پرخاشجویانه و انکارگرانه‌اش، در عدم آشنایی فنی او با موسیقی سنتی می‌داند و عنصر تکرار را نمونه می‌آورد و دو عبارت را از حافظه‌ی خود نقل می‌کند:
«و مرد، خود مرده بود. که جلادش رسن به گردن افکنده و خَبِه کرده»
...
«دریغا شیرآهنکوهمردا که تو بودی
و کوهوار
پیش از آنکه به خاک افتی
نستوه و استوار
مرده بودی»

سماواتی می‌افزاید: «این دو مثال که شباهت موسیقایی، ضرب‌آهنگ کلامی و شباهت ترکیب‌بندی و کمپوزیسیون در آنها انکارناپذیر است، یکی از ابوالفضل بیهقی و دومی از شاملو است. پس اگر ما عنصر تکرار را یکسره عامل ضعف و ناپسندی یک اثر هنری بپنداریم، خود شاملو که در موارد بسیاری به خصوص در کارهای آخرش از نثر آرکائیک و گذشته‌ی ما و از موسیقی و فرم و نحوه‌ی چینش واژگانش بهره‌ی فراوان و بجا و موفق برده هم، مشمول این نقطه ضعف می‌شود. درصورتی که این همان رستاخیز کلمات در شعر اوست. پس اگر شاملو با موسیقی ایرانی آشنا بود و متوجه‌ی اینگونه دگره‌ساز‌ی‌ها و این نوئانس‌ها در اجراها می‌شد، چه بسا که آنها را تکراری نمی‌شنید و نمی‌انگاشت و حکم اخراج آن را از حوزه‌ی فرهنگی فارسی‌زبان صادر نمی‌کرد.»

از نظر سماواتی، موسیقی، زبان نیست که دربرابر نیازهای زمان و زمانه پاسخگو باشد. آیا تا کنون تحلیل مشخصی عرضه شده که ثابت کند فلان آکورد یا نت، اشاره‌ی مشخصی به احساس و نیاز مشخصی داشته و دارد.

سماواتی در پاسخ این پرسش که اگر دست‌اندرکاران موسیقی ایرانی به طوری که سماواتی می‌داند، دربرابر دیدگاه‌های شاملو گفتنی‌هایی داشتند و دارند، چه شد که جز محمدرضا لطفی و خود او کسی مطلبی نگفت و ننوشت، می‌گوید: «نخست اینکه هیچکس نمی‌خواست در مقابل سراینده‌ی نوجویی چون شاملو بایستد و از کاروان جهانی کردن ایران و فرهنگ آن عقب بماند. بسیارند کسانی که مانند شاملو هرگونه نزدیکی به غرب را فضیلت می‌دانند. دوم اینکه، به رغم تمایل عمومی و اقبال و استقبال و علاقه‌ای که مخاطبان ما و نخبگان فرهنگی‌مان نسبت به آثار موسیقی ایرانی دارند، میزان اطلاعات عمیق و دانش عمومی در این رشته‌ی خاص از هنر ایرانی، بسیار اندک است».

بیگمان بی‌مهری شاملو ناشی از احساس یکنواخت بودن موسیقی سنتی برای او بوده است. جالب اینجا است که این موسیقی در بخش‌های آوازی و تکنوازی، آزاد از ریتم و وزن اجرا می‌شود. اما شاملو تنها از موسیقی، تأثیر نپذیرفته، بلکه بر بخشی از موسیقی ایرانی، تأثیر هم گذاشته است. سروده‌های او کلام ترانه‌ی چند آهنگساز بوده‌اند، برای داستان کودکان "خروس زری" خود چند ترانه‌ی کوچک ساخته و یکی دو شعر به زبان توده سروده که ترانه‌گونه‌اند و خوانندگانی هم آنها را خوانده‌اند. افزون بر این آهنگسازان بنامی چون مرتضی حنانه، فرهاد فخرالدینی و فریدون شهبازیان برای شعرخوانی‌های او موسیقی متن ساخته‌اند.

معضل درست‌خوانی شعر

نخستین ترانه‌ای که بر سروده‌ای از شاملو ساخته شد، "مرگ نازلی" یا "مرگ وارتان" است که در سال ۱۳۳۳ سروده شده و از قرار در زندان‌های پس از کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲، آهنگی بر آن گذاشته و پیوسته می‌خوانده‌اند. یکی از خوانندگان مقیم آمریکا به نام "جهان" که سال پیش درگذشت، در پایان عمرش این ترانه را ضبط کرده است.

ترانه ی دوم "پریا" است که در سال ۱۳۳۲ سروده شده و نخستین بار داریوش با آهنگی از صدرالدین مهوان در سال ۱۳۵۲ آن را اجرا کرده است. ضبط دوم آن با آهنگ و اجرای سهیل نفیسی است.

جز اینها اسفندیار منفردزاده هم بر روی چند شعر شاملو آهنگ‌هایی ساخته که فرهاد مهراد خوانده بود. اخیراً محسن نامجو نوجوی سرکش موسیقی سنتی ایران بر روی شعر "مه" آهنگی ساخته و به سبک ویژه‌ی خود اجرا کرده است.

آخرین ترانه از این دست "عشق عمومی" است که آن را بهرخ بابایی خواننده‌ی مقیم آلمان اجرا و عرضه کرده است. شاید غوغایی‌ترین این ترانه‌ها "روزگار غریب" باشد با اجرای داریوش. شاملو در واکنش به اجرای این ترانه در جدال قلمی با لطفی، بی‌مهری شدید خود از اینگونه اجراها را اظهار کرده است.

می‌توان تصور کرد که بیان اشتباه شعر در ترانه و عدم تلفیق بعضی از این سروده‌ها با آهنگ‌ها، برای شاملوی آگاه به چم‌وخم موسیقی، سنگین تمام شده باشد. برای نمونه داریوش عبارت "ابلیس پیروز−مست" که از ترکیب‌های ساخته‌ی شاعر است را به صورت اضافه‌ی توصیفی یعنی «ابلیسِ پیروز ِ مست» خوانده است.

شاملو با توجه به اهمیت درست‌خوانی و موسیقی شعر می‌گوید: «همانطور که درک و دریافت درست و عمیق موسیقی جهانی، جز از راه درست شنیدن آن غیرممکن است، درک و شناخت شعر هم جز از طریق درست شنیدن و آموختن درست خواندن آن، امکان ندارد. این تجربه‌ی مستقیمی است که با نوارهای صوتی خود به دست آوردم. گوش، باید موسیقی درونی شعر را هرچه عریان‌تر بشنود».

موسیقی شعر

موسیقی شعر به نوشته‌ی دکتر شفیعی کدکنی همان سازه‌هایی هستند که از راه نظام موسیقایی با ایجاد آهنگ و توازن در واژه‌ها، زبان شعر را از زبان روزمره متمایز می‌کنند. شفیعی به پیروی از پژوهشگران روسی، این پدیده را رستاخیز واژه‌ها می‌نامد یعنی اینکه کلمات از حالت و معنای عادی و بیجان خود خارج می‌شوند و جان و معنای دیگری می‌گیرند.

دکتر شفیعی کدکنی موسیقی شعر را به موسیقی بیرونی یا وزن، موسیقی کناری یا ردیف و قافیه، موسیقی درونی یا هم‌آوایی واژه‌ها و تکرار متناسب آنها و موسیقی معنوی تقسیم می‌کند که آخری ایجاد گونه‌ای هم‌آهنگی پوشیده در ترکیب کل شعر است. با این تعریف و تعبیر، شاملو از هر چهار نوع موسیقی بهره جسته اما به گواه شفیعی کدکنی در شعرهای برجسته و موفق او جای پای موسیقی درونی و معنوی بیشتر دیده و حس می‌شود. او برای نمونه به جناس‌هایی مانند "دود و دروغ" یا "آه و آهن و آهک" اشاره می‌کند که نظیرشان در زبان توده مثل "سیخ و سه‌پایه" یا "بار و بنه" وجود داشته و شاملو این دستمایه را در سروده‌هایش پرورده و بارور کرده است. شاملو در بهره‌گیری از آهنگ واژه‌ها تا جایی پیش رفته که گاه معنا، عین لفظ است و لفظ عین معنا:

چونان طبل
خالی و فریادگر
درون مرا
که خراشید
تام
تام از درد بینبارد

شاملو نماینده‌ی راستین شعر سپید یا منثور یا آزاد از وزن‌های عروضی و نیمایی است. درحالی‌که وزن‌های عروضی و نیمایی، موسیقی بیرونی را در شعر پدید می‌آورند، شاملو که وزن را «سنگ راه خلاقیت ذهن شاعر» می‌داند، چه کرده است که شعرهای سپیدش سرشار از موسیقی‌اند.

شاملو در گفتگو با محمد محمدعلی می‌گوید: «چون حرکت من به سوی شعر از علاقه‌ی شدید به موسیقی آغاز شده است، امروزه وجه غالب بر شعر من، وجه موسیقایی آن است».

محمود فلکی در کتاب "موسیقی در شعر سپید فارسی" که در واقع شناخت‌نامه‌ی موسیقی در شعر شاملو هم هست، به چند نکته یا شگرد در این زمینه اشاره می‌کند. وی می‌گوید که نخست تکرار بجا و متناسب مصوت‌ها و صامت‌های مشخص است که همخوان با موضوع شعر، هم‌آوایی و همآهنگی پدید می‌آورد. فلکی می‌نویسد: «استفاده از حرف الف در اشعار شاملو فراوان یافت می‌شود که شاید از روحیه‌ی پرخاشی یا اعتراضی بسیاری از شعرهای او نشأت می‌گیرد که گاه تنها در یک مصراع و گاه در چند مصراع پیوسته نمود می‌کند»:

خدایا
خدایا
سواران نباید ایستاده باشند
هنگامی که
حادثه اخطار می‌شود

فلکی در گفتگو با دویچه وله می‌گوید: «شاملو به یاری هم‌آوایی و هم‌نشینی واژه‌ها تلاش کرد زبان را به رقص درآورد، رقصی که لزوماً با اوزان عروضی همسان نیست. مثلاً در شعر:

مرا
تو
بی‌سببی
نیستی
به راستی
صِلَتِ کدام قصیده‌ای
ای غزل
ستاره‌بارانِ جواب کدام سلامی
به آفتاب
از دریچه‌ی تاریک»

فلکی می‌افزاید: «اینجا هم تکرار حرف‌ "ی" در هر سطر و هم‌صدای "سین"، گونه‌ای آهنگ در این شعر پدید می‌آورد که من آن را آهنگ حسی نامیده‌ام. یعنی آن حس عاطفی که در خواننده و شنونده در نتیجه‌ی این هم‌آوایی به وجود می‌آید بی‌آنکه بشود از لحاظ عروضی آن را تقطیع کرد.»

فلکی شاملو را در این زمینه متأثر از نثر ادبی سده‌های پنجم و ششم هجری و بهره‌جویی از سجع می‌داند. در همان شعر شبانه که آغاز آن آمد، مصراع‌ها با قافیه و ردیف "آغاز می‌کنی"، "ساز می‌کنی" و "پرواز می‌کنی" پایان می‌گیرد.

محمود فلکی افزون بر این به جدانگاری واژگان در برخی شعرهای شاملو اشاره می‌کند که باعث ایجاد تأمل یا سکوت در بعضی مصراع‌ها و روان‌خوانی در برخی مصراع‌های بلندتر می‌شود و این خود نوعی موسیقی درونی است:

زندانی سرکشِ جانِ خویش‌ام و
بی‌من
آفتاب
بر شالیزارانِ دره‌ی زیراب
غریب و دل شکسته می‌گذرد

"بی من" در اصل باید زیر "خویش‌ام" و "آفتاب" در زیر "من" به صورت مورب قرار بگیرند.

تقی پورنامداریان نیز در پژوهش خود "سفر در مه" درباره‌ی شعر شاملو، به کتابت ویژه در سروده‌های او اشاره کرده و بخشی از یک شعر "شبانه" را نمونه آورده که در آن نوشتن "رود" و "روز" در سطرهای مستقل گونه‌ای موسیقی بیرونی در شعر ایجاد کرده و خواننده را به تأکید و تأمل وامی‌دارد:

رود
قصیده‌ی بامدادی را
در دلتای شب
مکرر می‌کند
و روز
از آخرین نفسِ شبِ پُرانتظار
آغاز می‌شود

گفتنی است که شاملو موفق‌ترین شاعری است که در بیش از بیست مجموعه، شعرهایش را به همراهی موسیقی متن برروی صفحه، نوار و سیـدی، شنیداری و عرضه کرده و صدای گرم او در ارائه‌ی موسیقی شعرش بی‌تأثیر نبوده است.

منبع: دويچه وله

اختلاف دو ديدگاه پس از 100 سال

2010-07-20T23:00:00.000+04:30

این روزها خوراک های تبلیغاتی زیادی برای سرپوش نهادن بر بسیاری از ناکار امدیها و کج رفتاریها. ساخته و فراهم میشود. یکی از انها طرح عفاف و حجاب است.مثلا:
حجت‌الاسلام احمد رهدار عضو هيأت علمي مؤسسه آموزشي امام خميني(ره) در جلسه هفتگي انصار حزب‌الله : "30 سال قبل شهيد مطهري فرموده است: حجاب محدوديت نيست. و ما البته با اين جمله شهيد مطهري توانسته‌ايم سي سال بر سر زن و ناموسمان چادر را نگه داريم. آيا امروز بيني و بين‌الله مي‌توانيم به دختر نسل امروز بگوييم حجاب محدوديت نيست؟ نمي‌توانيم بگوييم. چرا که مي‌گويد محدوديت است و رفيق من که چادر ندارد آزادتر است و فهم او هم غلط نيست و درست مي‌گويد. حجاب محدوديت است و شهيد مطهري هم اگر گفت حجاب محدوديت نيست، مناسب منزلت ديني چهل سال قبل من گفت. امروز جنس استدلالمان بايد عوض شود. حجاب محدوديت است اما هر محدوديتي نافي کمال بشر نيست. چراغ قرمز هم محدوديت است. چرا عقلا به اين محدوديتها گير نمي‌دهند؟ اين گذار از شهيد مطهري به معناي نفي او نيست بلکه به معناي بسط اوست و به معني به تفصيل رساندن شهيد مطهري است. چرا دخترمان وقتي به دانشگاه مي‌رود، بعد از مدتي چادر را کنار مي‌گذارد؟ آيا شما فکر مي‌کنيد در دانشگاه او را مسخره مي‌کنند؟ اين نيست. همه قصه در انداختن چادر دختران استدلال نيست. بلکه آنان استدلال، اس‌ام‌اس، جوک، دکور و فضايشان را توليد کردند و تمام اين فضا به گونه‌اي است که چادر مي‌پرد! اگر فرهنگ نظام، ادبيات فرهنگي ما بخواهد جلو برود، نظام ما بايدحتي واژگان خودش را عوض کند." --متن کامل گفته های ایشان: کار فرهنگی کردن فقط حرف زدن و استدلال آوردن نیست
حسن رحيم پور ازغدي ،در اظهاراتي که از شبکه يک سيما پخش شد: " هم اکنون برخي خانم ها مي گويند بچه دار نمي شويم براي اينکه هيکلمون به هم مي خوره . اي مرده شور ببره هيکلت رو . مگه هيکلت رو مي خواي ببري آخرت ؟ تو اين هيکل رو مي خواي چه کار ؟ غير از اينه که مي خواي ببري تو قبر يا اينکه مي خواي هيکلت رو ببري تو خيابون نشون بدي. استفاده هيکلت براي شوهرته و البته شوهرت براي توئه و براي بچه آوردن."* در همین رابطه بخوانیم نقدی بر گفته های رحیم پور ازغدی در وبلاگ و اما بعد
حال این را مقایسه کنیم با تفکری در زمان مشروطه:
چو زن تعلیم دید و دانش آموخت
رواق جان به نور بینش افروخت
به هیچ افسون ز عصمت برنگردد به دریا گر بیفتد تر نگردد
چو خور بر عالمی پرتو فشاند ولی خود از تعرض دور ماندچو در وی عفت و آزرم بینی تو هم در وی به چشم شرم بینی
تمنای غلط از وی محال است خیال بد در او کردن خیال است
برون کن از سر نحست خرافات بجنب از جا، فی التأخیر آفات
اگر زن نیست عشق اندر میان نیست جهان بی عشق اگر باشد جهان نیست
ایرج میرزا
اما باز هم باید بگویم که مردم کار خودشان را میکنند چه زمان مشروطه چه زمان رضا خانی و چه حالا و اینده.

يادگار

2010-07-16T00:20:00.002+04:30

بعد از گذشت هفت هشت قرن؛بانوي پير همچنان يادگاري از حسن و جمال گذشته خويش را دارد اگرچه دو دهه اي ست بر تن خشت و گلينش جامه اي از آجر و.... پوشانده اند.نه از پرستوهايي كه دم غروب با سر و صداي زياد گرداگرد مسجد چرخ مي زدند خبري هست نه از كبوتراني كه يكدم بام و رف هاي بلند مسجد را خالي نمي گذاشتند (و حتي كبوتران جلد را هم به سوي خويش مي كشيدند)
اثري هست.كفتر بازان و بچه هاي تير و كمان به دست مشتري هميشگي بام و كوچه هاي اطراف مسجد بودند و روزي نبود كه صداي اعتراض همسايه ها را به هوا بلند نكنند.
كوچه اي كه از زير مسجد ابو لُؤلُؤ (يا به قول عوام لولو)ميگذرد؛اگر آدمي را قرن ها به عقب نبرد لااقل تا روزگار كودكي مي كشاند.تا تابستان هاي داغ؛تا ترس عبور از تاريكي در شبهاي بي چراغ؛تا اشتياق رسيدن به بلنداي گنبد مسجد؛تا طنين بانگ اذان دم افطار؛تا بوي خوب نقل و گلاب ؛تابوي خوش پشت بام كاهگلي آب پاشي شده ؛ تا طراوت بانگ خروسي كه سپيده را ندا مي داد؛تا......
اين روزها شايد بتوان ديوارهاي خشت و گلين و سروصداي پرستوها و بق بقوي كبوتران را در اندك خانه هاي بافت قديمي شهر(توي ده بيدگل) پيدا كرد؛ولي هيچ چيز جاي عطر نقل و گلابي را كه هنگام عبور از در مسجد؛شامّه را نوازش مي دار؛نمي گيرد.

حافظ بیضه‌ی حکومت باش !

2010-07-15T12:43:00.000+04:30

در سال‌های طلایی مطبوعات ایران در دوره اصلاحات، ابراهیم نبوی که در چند روزنامه و مجله طنزنویسی می‌کرد و به ویژه ستون‌های طنز او در روزنامه‌هایی به سردبیری شمس‌الواعظین هواخواهان بسیاری داشت؛ در پیغامی به ابوالفضل زرویی نصرآباد خبر می‌دهد که شمس‌الواعظین قلم طنز او را بسیار پسندیده و به زرویی پیشنهاد می دهد که در یکی از روزنامه‌های اصلاح‌طلب ستون طنز روزانه‌ای به راه اندازد. ابوالفضل زرویی در پاسخ، مثنوی بلند طنزآمیزی برای نبوی می‌فرستد که سال‌ها بعد توسط نبوی به طور عمومی منتشر شد. زرویی در این مثنوی ضمن یادآوری شرایط زمانه، پیش‌بینی می‌کند که همین آزادی نسبی مطبوعات هم دیری نخواهد پایید و به زودی بساطش جمع خواهد شد. علاوه بر این او با زبانی شیرین و نمکین تحلیلی هم از وضعیت مطبوعات، طنزنویسی سیاسی و مطبوعاتی و مشکلات پیش رو ارائه می‌دهد که هنوز هم با گذشت بیش از ده سال از تاریخ سروده‌ شدن خواندنی و تامل برانگیزند. این شعر به نقل از سایت شخصی آقای زرویی در ادامه می‌خوانید.

برای دوست عزیزم سید ابراهیم نبوی -حفظه الله فی الدارین-

خدمت مستطاب ذوالتکریم / حضرت شیخ ،سید ابراهیم
به تو از جانب تمامی خلق / یک « سلام علیکم » از ته حلق
یک « سلام علیک » طولانی / سرش این جا ، تهش بریتانی
یک « سلام » قرین به سوز جگر / چون سلام شیوخ بر منبر
بعد اظهار دوستی و سلام / دارد این بنده ، چار پنج کلام
تو که در طنز صاحب نظری / مگر از کار ملک بی‌خبری ؟
طنز گفتند ، پایه می‌خواهد / نقد پر مایه ... می‌خواهد
در جهانی که مایه‌اش سختی است / ... هم از ادات بدبختی است
شد بسی آدم گرانمایه / کله پا با هزار من ...
[صحبت از ... است و شیرین است / شعر ...ی که گفته‌اند این است!]
تو در این روزگار وانفسا / داخل باغ نیستی ، چه بسا
شده در خطبه‌های آدینه / هتک اهل قلم ، نهادینه
فی المثل شخص « اکبر گنجی » / - گرچه از حرف بنده می‌رنجی -
می‌شود عاقبت هدر ، خونش / می‌گذارند دست کم ، ...
- اکبر گنجی آشنای من است / یار دیرین و با وفای من است
می‌کنم کیف از نوشته‌ی او / صحبت تازه و برشته او
می‌نویسند ، حیف ، بعد عدم / روی گورش « شهید راه قلم » !-
آن چنان مرگ و این چنین مرده / هر که گفته شهید ... خورده!

***

تو که در نقد و طنز ، استادی ، / نه که از هفت دولت ، آزادی
می‌نویسی در آریا و نشاط / تند و بی‌احتیاط و با افراط
به خیالت که توی سوئیسی / که خودت ، دلبخواه بنویسی
تو که یک دفعه ، پنج - شش هفته / چوب در پاچه‌ات فرو رفته
تو که زندان کشیده‌ای اخوی / طعم آن را چشیده‌ای اخوی
می‌رسد ناگهان یکی الکی / از همین بچه‌های « ده‌نمکی »
می‌نماید تو را میان گذر / امر معروف و نهی از منکر
-آلت فعل او زبان خوش است / رویش البته یکی کمی ترش است
می‌شود بیخت از زمین کنده / می‌روی لای دست « پوینده »

***

بود راننده‌ای زمان قدیم / شوفر خط شوش - شابدولعظیم
در وصيت نوشت با فرزند / که بیا بشنو از پدر ، این پند
گرمسافر تو را کند تحسین / که : « برو تندتر » نکن تمکین
میل دارد هر آدمی لابد / که رسد زودتر به مقصد خود
تو به گفتار خلق ، گوش نده / برو آهسته ، گاز توش نده
اسب شد مبتلا به جفتک و ... / اشتر آهسته می‌رود شب و روز
رفتم آهسته بنده تا مادرید / تند رفت آن یکی به قم نرسید

***

خانمی دوستدار شعر و سرود / از قضا پیش بنده آمده بود
گفتمش« بحث شعر ، شیرین است / ویژگیهای شعر خوب، این است:
محکم و آبدار و پا برجا / گرم و احساسی و بلند و رسا »
خانم از گفته‌های من رنجید / سرخ شد ، بعد از آن که لب ورچید ،
گفت : ای بی حیا ، چه پررویی! / وصف ... است این که می‌گویی !
هر کسی حرف را - غنی و فقیر- / می کند طبق میل خود تفسیر
بالاخص طنز را که هست مدام / پر از ایهام و نکته و ابهام
گر نویسی زکفش و دمپایی / باز برمی‌خورد به یک جایی
شب ، نویسی زآدمی مرده / صبح ، بینی به « زنده » بر خورده

***

در مذمت اهل زمانه گوید - لعنهم الله
نشوی شادمان ، اگر گه گه / خلق گویند به‌به و چه‌چه
این جماعت که شاد و خندانند / داخل آدمت نمی‌دانند
آن که می‌گفت : «آفرین پسرک » / گوید از مبتلا شوی « به درک» !
آن که گوید : « دم فلانی گرم » / گوید آن روز باشه ،« دندش نرم» !
باشد اکنون به نرخ زر ورقت / توی زندان « قصر » ،... لقت

***

در حکایت شمس الواعظین ، کی جان به در برد و رجوع به حکایت شیرین ...

گفته بودی جناب «شمس الوا» / که « عظین » اش نشد در آنجا ، جا-
چرت و پرت مرا پسندیده / به افاضات بنده ، خندیده
خود ایشان ، کنار دفتر توس / متهم شد به خائن و جاسوس
حضرتش ، وقت آمدن سر کار / شد مواجه به لشکر « انصار »
اندر آن تنگنای بیم و امید / ریش او هم به داد او نرسید
آن یکی ، یا یکی از افرادش / سر پایی ، نمود ارشادش
زان وقایع ، اگر چه جان در برد / لیکن البته چند مشتی خورد
آن برادر اگر چه مشت زدش / کرد مردی ، نزد به جای بدش !
لطمه اصلا به پایه‌اش نزدند / هیچ مشتی به ...‌اش نزدند
مانده آن مشت هم به طالع سعد / مطمئنا برای دفعه بعد !
به چه دردی ، بگو که فی‌الغایه / می‌خورد سر دبیر بی... !؟

در فواید ... و لزوم محافظت از آن فرماید:

مردمان را در این جهان ، فرزند ! / نیست چون ... چیزی ارزشمند
مرد را در جهان ز خشک و ز تر / نیست چیزی ز ...ـایه واجب‌تر
ران مرغ آیت لوندی اوست / «تخم» او ، رمز سربلندی اوست
پیش فرزانگان ز عصر حجر / دنبلان بوده از جگر بهتر
گر کنی همنشین با نخودش / تره هم می‌رود به تخم خودش
هی به تخمت حواله دادی مفت / تخم اگر بشکند چه خواهی گفت ؟
گر نخواهی رسد به ... خراش / حافظ بیضه‌ی حکومت باش !

***

در اعتذار و ختم کلام فرماید:

الغرض ، بنده خیر خواه تو ام / مخلص لطف گاه گاه توام
«سین ، الف ، نونِ » مهربان منی / نور چشمی ، عزیز جان منی
یک کمی تند می‌روی گاهی / ورنه خوبی ، گلی ، ملی ، ماهی
شعر ما باعث مرارت شد / عذر می‌خواهم ار جسارت شد
بهر تعظیم می‌شود دولا / دوستار صمیمی‌ات « مُلا* »

------------------
* تخلص زرویی منبع آي طنز http://www.itanz.net/2010/06/post_220.php

دموكراسي اينترنتي

2010-07-05T23:05:00.001+04:30

توی این دنیای بی صاحب ماندۀ هرکی به هرکیِ هیچّی به هیچّی، هر کس که برای دلِ تنگش یک دهن می خواهد به پهنای فلک، اینترنت بی معطّلی تقدیمش می کند.
به نظر من عصر ما، یعنی عصر اینترنت، یا عصر ارتباط آنی همۀ آدمهای دنیا، درخشان ترین عصر تاریخ آدمیت است. هر کس هستی، باش. آن قدر پول داری که یک کامپیوتر بخری، بگذاری روی میزت؟ پس یک وبلاگ هم راه بینداز، بنشین و هرچه دلت می خواهد بریز آن تو و دیگر هیچ خدایی را بنده نباش، و هیچ اربابی را رعیت، و هیچ استادی را شاگرد!
خوب، وقتی می بینی توی این دنیای بی صاحب ماندۀ هرکی به هرکیِ هیچّی به هیچّی، هر کس که برای دلِ تنگش یک دهن می خواهد به پهنای فلک، اینترنت بی معطّلی تقدیمش می کند، و او بدون اینکه ذرّه ای فشار به حنجره اش بیاورد، می تواند آناً صداش را به چشم و گوش همۀ آدمهای دنیا برساند، واقعاً از خوشحالی بال در می آوری، هرچند که دلت نخواهد از گوشۀ اتاقت به جایی از این دنیای بی صاحب ماندۀ هرکی به هرکیِ هیچّی به هیچّی پرواز کنی.
دلت می خواهد شعر بگویی؟ خوب، بگو! اینترنت هست، نمی گذارد هیچکس جلوت را بگیرد. می گویی تا حالا هیچوقت شعر نگفته ای؟ باشد. شعر که شنا کردن نیست که مربّی و تمرین بخواهد و اگر کسی شنا یاد نگرفته خودش را بیندازد توی دریا، غرق بشود! دیگر گذشت آن دوره ای که «حافظ شیرازی» تا نمی رفت در زبان و ادبیات فارسی و عربی استاد بشود، و از علم و فلسفۀ زمان خودش سر در بیاورد، و همۀ دیوانهای بزرگترین شاعرهای چهار قرن پیش از خودش را با دقّت بخواند، و به رمزهای زبانی و هنری آنها پی ببرد، «لسان الغیب» نمی شد، و گذشت آن دوره ای که شاعر عصر جدید باید حدّ اقلّ یک زبان معتبر جهانی، مثل انگلیسی، یا فرانسوی، یا آلمانی، را خوب یاد می گرفت تا دری از فکر و هنر و ادبیات و فرهنگ جهانی به رویش باز بشود، و با«ده قرن» زبان و ادبیات فارسی هم همان کاری را می کرد که حافظ شیرازی با «چهار قرن» آن کرده بود.
حالا دیگر «اینترنت» بیچاره هست و هر تقصیری را به گردن می گیرد و هر سدّی را از جلو دست و پای آدمهای آرزومند بر می دارد. بله، اینترنت همان «چراغ جادو» است و شما هم «علاءالدّین» هستید. شعر گفتن که هیچ! فلسفه، تاریخ، جامعه شناسی، نقد ادبی، همه چیز! هر چیز و همه چیز!
لابد آنهایی که یادشان هست که یک سال و اندی پیش در نامۀ «اینترنت، دامت خدماته!» چه ستایشی از اینترنت کرده بودم، خیال می کنند حالا عقیده ام دربارۀ قدرت و عظمت آن عوض شده است! نه خیر. به نور چراغ حقیقت قسم می خورم که ایمانم به قدرت و عظمت اینترنت صد برابر شده است. یادم می آید که آن نامه را با الهام از «دیکتاتوری پارلمانی» نوشته بودم. امّا چیزی که برای این نامه به من الهام بخشیده است «دموکراسی اینترنتی» است. در این دموکراسی هر «سایتدار» و «وبلاگدار»ی حقّ دارد که خودش را نه فقط فردوسی و سعدی و حافظ معاصر، بلکه رَبّ النّوع و رَبة النّوع هنر و ادبیات و علم و فلسفه و همه چیز معاصر بداند. باور نمی کنید؟ پس معلوم می شود که غیر از «سایت» یا «وبلاگ» خودتان، به سایت یا وبلاگ هیچکس دیگر سر نمی زنید. اقّلاً روی این یک نظری که برایتان رسیده است، تیک کنید. نوشته است: «ای وَل، خیلی زیبا و قشنگ بود. حال کردم. برات آرزوی موفقیت می کنم. به سایت ما هم سر بزن. نظر یادت نرود!»
نوشته "علیزاده طوسی"

مگــــــــر تدارك اين شور و شـــــــر براي بشر

2010-07-05T22:57:00.000+04:30

در اين مدار كه هم ماه؛ جز غريبي نيست
غريبـــــي من و تو قصّه ي عجيبي نيست
به وعده دل چه كني خوش كه چون بينديشي
بهشت نـيـــــــز؛ سرانجام ؛ جز فريبي نيست
حجاب چون بدري؛زين فرشتگان چه كسي ست
كه پشت صـورتكش ؛ صورت مهيبـــــي نيست؟
اگر بخواهـــــــي اگرنه؛كشيده مي بردت
به وعده گاه؛كه با كاروان شكيبي نيست
من و ترا هم از اين قصه اي كه مي خوانيم
به جز شكستگي وخستگي نصيبي نسيت
چرا كه صاحب اين كاسه هاي مهمان كش
به جــــــــــز لئيم نظر تنگ نانجيبي نيست
*
مگــــــــر تدارك اين شور و شـــــــر براي بشر
همه به جزيه ي دندان زدن به سيبي نيست؟

«از مجموعه ي :باعشق در حوالي فاجعه- حسين منزوي»

دنياي اين روزاي من

2010-07-05T22:50:00.000+04:30

دنياي اين روزاي من ؛هم قدّ تن پوشم شده
اينقدر دورم از تو كه؛دنيـــــا فراموشم شده...
Donyay e In Roozay e Man.mp3
نميدونم اگه برگرديم عقب
دل« طوقي» واسه كي پر مي زنه
اگه« فرمونو »يه شب دوره كنن
چند تا چاقو پشت« قيصر»مي زنه
نميدونم اگه برگرديم عقب
« داش آكل» با عشق كي سر ميكنه
اگه« رُستمو» ببينه روي خاك
پشتشو بازم به خنجر مي كنه؟
Gheysar.mp3
....
اين حسّ آزادي اينجا نمي ارزه
زندون بي ديوار سلّول بي مرزه
Sellole Bi Marz.mp3
انتخاب شده از آلبوم: دنیای این روزای من

2010-07-02T17:39:00.000+04:30

در اين مدار كه هم ماه؛ جز غريبي نيست

غريبـــــي من و تو قصّه ي عجيبي نيست

به وعده دل چه كني خوش كه چون بينديشي

بهشت نـيـــــــز؛ سرانجام ؛ جز فريبي نيست

حجاب چون بدري؛زين فرشتگان چه كسي ست

كه پشت صـورتكش ؛ صورت مهيبـــــي نيست؟

اگر بخواهـــــــي اگرنه؛كشيده مي بردت

به وعده گاه؛كه با كاروان شكيبي نيست

من و ترا هم از اين قصه اي كه مي خوانيم

به جز شكستگي وخستگي نصيبي نسيت

چرا كه صاحب اين كاسه هاي مهمان كش

به جــــــــــز لئيم نظر تنگ نانجيبي نيست

مگــــــــر تدارك اين شور و شـــــــر براي بشر

همه به جزيه ي دندان زدن به سيبي نيست؟

«از مجموعه ي :باعشق در حوالي فاجعه- حسين منزوي»